Ik pas

Jolanda Ruesink

MS & Coronavirus / COVID-19

Gepubliceerd: 15 juni 2020

Voor de tweede keer dit jaar doet Jolanda mee aan een Ik Pas-actie. Dit houdt in dat ze een aantal dagen geen alcohol drinkt. De eerste periode was in januari en duurde dertig dagen. Dat was geen probleem. Deze periode is eind februari van start gegaan en duurt veertig dagen. Ze wist toen nog niet dat ze moest gaan passen voor veel meer dingen dan alleen de alcohol.

Ik pas

In deze tijd van coronacrisis moeten we allemaal passen voor heel veel dingen. De alcohol laten staan gaat me prima af. Met de huidige crisis denk ik daar amper aan. Verder is het leven vreemd geworden, maar dat geldt voor ons allemaal. Ik heb mezelf een bijna volledige quarantaine opgelegd.

Het geeft aan hoe kwetsbaar we allemaal zijn

Buiten ons gezin zie ik bijna nooit iemand meer. Heel sporadisch, op veilige afstand, een praatje buiten. Als MS-patiënt behoor ik tot een risicogroep. Ook mijn medicijnen hebben geen goede invloed op de weerstand. Hiervoor moest ik vorige week vrijdag bloed laten prikken. De ondergrens voor de lymfocyten is voor een Gilenya-gebruiker 0,5. Wanneer je daar onder komt moet je de medicijnen minderen, waardoor je dus weer meer kans hebt op een terugval in de MS.

Gelukkig was dit nu niet het geval, over vier weken weer prikken. Hoewel ik wel gewend ben aan onzekerheden in mijn bestaan vind ik dit wel een lastige periode. Ik betrap me erop dat ik een soort kansberekening maak. Ja, ik hoor door mijn chronische ziekte bij een kwetsbare groep, nee dat ben ik niet, nee daar heb ik geen last van en nee dat heb ik ook niet. Alsof dat enige geruststelling biedt. Je kunt natuurlijk ook gewoon pech hebben.

Het geeft maar weer eens aan hoe kwetsbaar we allemaal zijn. Als chronisch zieke ben je je daar misschien wat sneller van bewust. Het lijf is toch al niet te vertrouwen. Geen idee hoe mijn lijf reageert op een virusinfectie als corona. Graag wil ik denken dat het sterk is, weerbaar. Maar ik weet het niet. Deze tijd maar zoveel mogelijk uit de buurt blijven van andere mensen dus. Dat zorgt voor een vervreemdende situatie.

Een beetje structuur is niet verkeerd

Tijdens een wandelingetje door de buurt steek ik de straat over wanneer ik iemand dreig tegen te komen op de stoep. Ook als ik een stukje fiets ga ik mensen uit de weg. Verder zijn alle dagen een beetje gelijk. Nog steeds een pijnlijke schouder. Ik begin mijn dag dan ook maar braaf met mijn oefeningen. Verder alvast een aantal stappen op zolder heen en weer.

Gek? Ja, dat zeker maar dan weet ik tenminste dat ik het haal. Zo kan ik stoppen wanneer het been het opgeeft en het is goedkoper dan een loopband. In de loop van de dag doe ik dat nog een paar keer en ik loop ook een paar korte stukjes door de wijk. Mijn doel per dag is toch minstens 10.000 stappen.

Mijn fysiotherapie kan natuurlijk ook niet doorgaan. Wel heb ik laatst via beeldbellen een aantal oefeningen doorgenomen met mijn fysio. Die oefeningen doe ik keurig op de vaste tijdstippen. Een beetje structuur is niet verkeerd. Normaal gesproken ging ik de laatste tijd drie keer in de week naar de sportschool, vier keer in de week naar het zwembad en had ik twee keer fysiotherapie. Best veel, maar het lijf vraagt onderhoud en daar kan je best druk mee zijn.

Houd moed het komt goed!

Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik zelf nog enigszins in beweging te blijven. De aquasporten gaan wat lastig. Laatst dacht ik: water…. beweging… ramen lappen. Nou zorgen onze kattensnuitjes er wel voor dat ramen lappen vaak geen overbodige luxe is, maar dat geeft toch niet echt het gevoel van aquasport.

We zijn net terug van een stukje fietsen. Onderweg zie je dat het voorjaar bijna uit zijn voegen barst. De magnolia met roze en witte bloemen, forsythia prachtig geel, hier en daar al wat bosanemoontjes. Het frisse groen van jonge blaadjes. Het is alsof het zeggen wil, houd moed het komt goed!

Jolanda heeft een eigen blog waar ze één keer per maand iets op schrijft

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Kinderen weer naar school

Mascha

Mascha is moeder van Sarah van 8 en Owen van 5. Ze was erg benieuwd hoe ze het zou vinden dat de kinderen thuis zouden zijn van school. Ze vond het spannend maar tegel... › Lees meer

Het avontuur! ArenA MoveS

Gert-Jan van Boxel

Gert-Jan van Boxel. Hij hoeft - getuige de foto - geen introductie. Tijdens de allereerste ArenA MoveS stond hij samen met zijn team, Rossum MoveS, vlak voor de finish... › Lees meer