E-mail aan MS verpleegkundige

Froukje

MS & Partner

Gepubliceerd: 7 mei 2021

Ik wilde je eigenlijk mailen met een paar vragen over de symmetrel, maar dat komt later wel. Ik ben hier nog niet mee begonnen namelijk omdat ik een paar onduidelijkheden had en mij gewoon niet goed voel. Dus daar wil en vooral moet ik eerst wat mee/aan doen. Ik hoop dat jij mij kan helpen, verwijzen.

E-mail aan MS verpleegkundige

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Maar ik kan gewoon niet meer. Ik ben zo verdrietig, boos, teleurgesteld. Ik kan het niet meer alleen. Ik heb hulp nodig en dat heb ik al best heel lang.

Ik kan gewoon niet meer, ik heb hulp nodig en al heel lang…

Ik weet niet wat ik moet. Ik weet niet bij wie ik moet zijn. Ik weet niet of het een ms iets is, of een algehele zwakte. Ik ben al heel lang zo verdrietig. Ik moet snel huilen. Ik weet niet of ik depressief ben, ik denk het niet want ik geniet van Mick, Floor, van de zon, de vogels, allerlei futiliteiten. Maar zodra iets niet lukt, raak ik gefrustreerd, moet ik huilen.

Maar vooral van ruzie met Bas. Ik kan niet eens fatsoenlijk ruzie maken want ik ga huilen zodra ik überhaupt wat wil zeggen. Vervolgens wordt hij boos omdat ik weer moet huilen. Als ik daar wat van zeg, krijg ik "dit is niet boos zijn, dan weet je niet wat boos is" waarna ik uiteraard nog meer moet huilen.

En dan kom je in zo'n cirkel waarbij hij zegt "zo valt er niet te praten" of "dit is toch niet te doen" "zo houdt toch geen mens het vol" "dit is toch geen leven zo".  Ik ben zo boos, verdrietig. Hoe kan je nou boos worden op iemand die zo bang en verdrietig is? Ik vind het al vernederend genoeg. Ik kan toch niet blijven smeken/vragen om zijn hulp.

Er moet geen strijd zijn want daar heb ik geen energie voor

Ik kom niet uit mijn woorden, ik kom niet op woorden of ad rem reageren. Zodra ik een weerwoord heb bedacht zijn we alweer dagen verder, bij wijze van spreken. Het is geen eerlijke strijd, terwijl er gewoon geen strijd moet zijn want daar heb ik geen energie voor. Als ik dat aangeef, moet ik mij niet zo aanstellen, of niet zo zielig doen. "Je kan niet alles op je ziekte gooien" wat uiteraard alleen maar bozer en verdrietiger maakt.

Dit kan niet langer zo. Ik kan niet meer, ik ben zo moe, zo verdrietig. Maar het allerergste vind ik dat Bas er onder lijdt. Een meningsverschil of discussie is prima, daar leert hij ook weer van. Maar deze ruzies zijn niet oké. Dit is niet het voorbeeld wat ik hem wil meegeven. Maar nu, wat moet ik doen? Contact opnemen met de huisarts?

Is dit een onderdeel van MS en wat daar bij hoort. Omgaan met... Ben ik gek? Lig het aan mij? Moet ik aan de pillen? Moet ik contact opnemen met de psycholoog? Moeten we er samen heen? Maatschappelijk werk? Wat moet ik doen om er zelf niet aan onder door te laten gaan, om Mick geen schade te laten oplopen?

Ik begrijp dat ik tegenval, een teleurstelling ben…

Ik begrijp dat het lastig is. Dat ik niet de jonge blonde stoot was waarvoor hij viel. Dat ik tegenval, een teleurstelling ben. Maar daar kan ik toch zeker niets aan doen. Ik doe mijn best ik werk keihard om zo goed mogelijk te zijn. Maar ik ben niet altijd alleen maar leuk en vrolijk. Ik ben vooral heel verdrietig, bang en onzeker.

Het is toch niet eerlijk om alleen maar van iemand te houden in goede tijden. Alleen maar leuk zijn. Ik wil er op kunnen vertrouwen dat hij er ook is al het niet goed gaat. Als ik boos ben, verdrietig ben. Is dat teveel gevraagd?

Ik probeer mijn grenzen aan te geven of mijn onzekerheden te delen. Vaak heeft hij dat niet door. Dan moet ik maar duidelijk zijn. Ik weet het gewoon niet meer. Wat moet ik doen, bij wie moet ik zijn?

Ik denk meestal dat ik niet zo moet zeuren

Soms, meestal, denk ik.. ik stel mij aan zeur niet zo. Je kan lopen, je kan praten, je kan zien. Er zijn genoeg mensen die het veel erger hebben. Het kan altijd erger. Maar mijn hele lijf doet pijn. Ik heb een olifant die op mijn borstkast zit, mijn nek, schouders, alles is gespannen. Veel is spanning, dat weet ik wel. Maar ik heb dit al zo lang. Het doet echt zeer.

En dan mijn hoofd. Ik volg gesprekken soms echt niet, het gaat te snel, dan raak ik in de war of gefrustreerd en dan word ik boos of verdrietig, in mijzelf. Het is frustrerend. Dan heb ik een arm om mij heen nodig, niet iemand die boos wordt. Ik werk al jaren zo hard aan mijzelf, omdat ik altijd denk dat het aan mij ligt. Maar dat is niet eerlijk. Ik heb alleen niet de kracht om zo voor mijzelf op te komen.

Ik heb 5 jaar geleden al hulp gezocht bij een psycholoog omdat ik dacht dat alles aan mij lag, dat ik gek werd. Ik ben zelfs na 22 jaar gestopt met roken. Is het dan teveel gevraagd aan mijn man om te kijken wat hij kan doen? Hij heeft ook hulp nodig, maar hij ziet dat zelf niet.

Ik heb hem nodig wanneer ik verdrietig ben en een arm om mij heen slaat, is dat te veel gevraagd?

Vooral nergens over praten, dan bestaat het niet en Jess redt zichzelf wel. Het komt toch altijd wel goed. Makkelijk praten. Hij heeft zijn werk, zijn gezondheid, zijn kinderen, een fijn leven. Daar zal ook een stuk frustratie in zitten, dat weet ik wel. Ik ben mijn werk kwijt, waar ik goed in was. Ik was trots op wat ik bereikt heb. Nu zit ik thuis, ik ben moe en verdrietig, boos. Omdat ik een beetje moet poetsen, waar ik geen talent voor heb, en eten koken. Totaal niet mijn ambitie. En Bas werkt, heeft een zware maar vooral hele leuke baan, hij slaapt, kijkt tv. Hij is ook moe.

Wat een verhaal... pfffff

Ik weet het gewoon niet meer. Waar moet ik heen, wie kan mij/ ons helpen. Ik trek het niet meer. Ik ben zo boos en verdrietig. Is het ms dat ik zo moet huilen? Heb ik een depressie? Kan iemand helpen om Bas en mij elkaar te laten begrijpen. Ik kan het niet alleen. Ik heb mijn man nodig, die mij steunt en probeert mij te begrijpen. Maar vooral iemand die een arm om mij heen slaat als ik verdrietig ben. Is dat teveel gevraagd?

Ik hoop dat je mij de goede kant op kan sturen. Welk pad moet ik bewandelen?

Voor dit verhaal zijn meerdere pseudoniemen gebruikt.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil dingen meemaken en beleven…

Anne

Anne (59) is getrouwd met Huub (62 en MS). Samen hebben ze drie kinderen en kleinkinderen. Ik barst nog van de zin om meer uit het leven te halen, hij vergeet steeds m... › Lees meer

Over de drempel…

Marien Faasse

Het korte maar indrukwekkende verhaal van Marien. Over de aanvraag van een rolstoel. Over zijn vriendin die herstellende is van gezondheids-dingen. Een verhaal over tr... › Lees meer