En toen was ik echt ziek

Dineke

MS & Achteruitgang

Gepubliceerd: 26 juni 2020

Ze is de hele ochtend aan het twijfelen. Zal ik bellen? Zal ik niet bellen? Ze had al weken, zeg gerust maanden last van haar benen. Regelmatig zakte ze even door haar been heen en haar bovenbenen stonden strak van de spanning. Haar voeten en vingertoppen voelden doof. En toch twijfelde ze. Ze wilde het niet zien. Ze gaf geen aandacht aan de pijn. Zij was toch zeker de baas? Ze negeerde volkomen de hulpkreet van haar lijf. Ze had zichzelf al zo lang opgejut.

En toen was ik echt ziek

Ik had mijn contract verminderd in de hoop dat het zou helpen. Ik had de opleiding die ik graag zou doen, stopgezet. Allemaal in de hoop dat het beter zou worden. Maar het werd niet beter. Elke dag dat ik gewerkt had moest ik er een week voor bijkomen. Maar die tijd was er niet. Ik werd steeds vermoeider, mijn lijf deed steeds minder wat ik wilde.

Ik realiseerde me nog niet dat het de laatste keer was in wit uniform

Toen het nieuwe jaar begon had ik me zo voorgenomen om tegen iedereen te zeggen dat het weer goed ging. In de ijdele hoop dat als ik het maar regelmatig hardop zei het werkelijkheid zou worden. Maar het ging niet goed. Ik moest ’s avonds werken. Op de Eerste Harthulp. En daar werk je alleen. Ik kon het me niet veroorloven om niet op mijn benen te kunnen staan. Ik kon me niet veroorloven dat mijn hoofd om acht uur al klaar was met nadenken.

En dus deed ik het enige logische wat er moest gebeuren. Ik belde naar mijn werk om mij ziek te melden. Ondanks dat ik niet anders kon, voelde het voor mij als falen. Sinds de MS-diagnose in 2007 heb ik er altijd voor gewaakt om niet ziek te zijn. Ik wilde altijd dat ik als een normale werkneemster gezien werd. Ik wilde dat niemand zou merken dat ik iets mankeerde.

Maar nu was de MS mij de baas. Huilend meldde ik mij ziek. In de hoop dat ik na twee weken gewoon weer aan het bed zou staan. Het was 14 januari 2019. Ik realiseerde me toen nog niet dat die week daarvoor de laatste week zou zijn dat ik in mijn witte uniform als verpleegkundige had gewerkt.

Dineke schrijft sinds 2019 op haar eigen blog

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De zenuwblokkade

Ilona

Het begint eigenlijk al de avond van tevoren. (Nou eigenlijk drie dagen want dan begint ze al zenuwachtig te worden maar dat is weer een ander ding). Vanaf negen uur d... › Lees meer

Kerst met mijn zoon

Bogna

Bogna is weer bij haar zoon langs geweest. Ze nam lekkere dingen mee en hij heeft heerlijk gekookt. Eerst zei hij dat hij geen zin had om te koken, dat hij niet had ge... › Lees meer