Ik ga op reis en neem mee… (deel 2)

Maud

MS & Reizen met MS

Gepubliceerd: 15 februari 2019

Maud vertelt ons in deel 2 over haar reis hoe zij omgaat met haar medicatie in een land als Nepal. In deel 1 stelde zij zichzelf een aantal vragen die vooral betrekking hadden op het "goed" houden van haar medicijnen. Nu is het tijd voor een antwoord op deze vragen.

Ik ga op reis en neem mee… (deel 2)

Uiteindelijk zijn haast alle denkbare (doem)scenario’s rondom het koelen van de injecties de revue gepasseerd. Zo heeft mijn koelkast een error gehad waardoor er warme in plaats van koude lucht in werd geblazen. Ook heb ik een aantal injecties weg moeten gooien, omdat ze onder het vriespunt of boven de 25 graden waren geweest.

Verder heeft de medicatie meerdere powercuts overleefd en in verschillende koelkasten in winkels, huizen, hotels en het ziekenhuis gelegen. Ik zal de zenuwslopende motorritten naar het ziekenhuis en de vieze wc waarin ik mijn medicatie nam niet snel vergeten. Kortom: het koelen van de medicatie is ons niet in de koude kleren gaan zitten.

Ondanks de geweldige steun van mijn vriend, vond ik het moeilijk om mijn rol te vinden.

Toen ik eenmaal mijn draai had gevonden met de medicatie, kon ik eindelijk tijd nemen om te aarden in Nepal. Zo had ik even nodig om bepaalde praktische zaken onder de knie te krijgen, zoals het douchen bij een tap in de jungle in een omslagdoek zonder naakte lichaamsdelen te tonen aan de tien anderen bij de tap (geloof mij, dit is niet makkelijk), het plassen en poepen in een gat in de grond, het slapen op een harde ondergrond, het eten met de handen, het Nepalees-Engelse accent en het onderscheiden van de namen Binita, Asmita, Uhmita, Susmita en Sunita.

Vanwege mijn lage energielevel en de kersverse diagnose in gedachten, ging dit af en toe wat moeizaam. Ondanks de geweldige steun van mijn vriend, vond ik het moeilijk om mijn rol te vinden. Zo wilde ik graag zoveel mogelijk bijdragen aan de school, maar tegelijkertijd voelde ik hoeveel energie het me kostte om de hele dag te midden van tientallen enthousiaste kinderen te zijn. Ik wilde aan mijzelf, mijn vriend en alle vrijwilligers laten zien dat ik net zo hard werkte als zij, maar voelde tegelijkertijd dat het mij minder gemakkelijk af ging.

Deze innerlijke strijd zorgde haast elke dag voor een emotionele uitbarsting. Ik was ontzettend prikkelbaar en er was weinig nodig om mij aan het huilen te maken. Er volgden vele ruzies met mijn vriend, die ook veel stress had van de situatie. Bovendien werd ik constant geteisterd door diarree en kreeg ik na twee maanden last van nare bijwerkingen van de medicatie, zoals benauwdheid, hartkloppingen, koude rillingen en misselijkheid na het prikken. Er waren momenten dat ik mij af vroeg of Nepal wel de juiste plek voor mij was op dit moment in mijn leven. Had ik het mijzelf onnodig moeilijk gemaakt, zo ver weg van familie en vrienden? Of zou ik het in Nederland ook moeilijk hebben gehad?

Er zal een moment komen dat ik terug ga naar Nederland om mijn zoektocht naar de juiste medicatie te hervatten.

Op dit moment heb ik nog geen antwoord op deze vragen. Wel kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik nog steeds in Nepal ben. Ik ben inmiddels gestopt met de medicatie en leer steeds beter waar ik energie van krijg en wat mij energie kost. Ook probeer ik beter mijn grenzen aan te geven en mij niet constant te vergelijken met anderen. Ik heb nu eenmaal MS en dat is mijn nieuwe realiteit.

Ik heb nog niet helemaal geaccepteerd dat ik niet alles met volle kracht mee kan doen, maar ik probeer mijzelf hier in ieder geval niet meer voor te straffen. Hoe lang ik nog les zal geven in Nepal, weet ik niet. Er zal een moment komen dat ik terug ga naar Nederland om mijn zoektocht naar de juiste medicatie te hervatten. Tot die tijd ben ik dankbaar voor de ervaring van het lesgeven, de prachtige bergen, de heldere sterrenhemel en fantastische kinderen. Er zullen ongetwijfeld dagen zijn dat ik minder geniet, maar dat is oké. Mijn wereld voelt misschien een stuk kleiner dan een jaar geleden, maar mijn wereld is nog steeds groot.

Maud

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ziek zijn is topsport

Niek Heizenberg

Chronisch ziek zijn blijkt een topsport te zijn. Elke dag weer is Niek keihard aan het trainen om het maximale uit zichzelf te halen. De hele dag door maakt hij van el... › Lees meer

Het avontuur! ArenA MoveS

Gert-Jan van Boxel

Gert-Jan van Boxel. Hij hoeft - getuige de foto - geen introductie. Tijdens de allereerste ArenA MoveS stond hij samen met zijn team, Rossum MoveS, vlak voor de finish... › Lees meer