Op je gezondheid

Jolanda Ruesink

MS & Achteruitgang

Gepubliceerd: 11 april 2022

Laatst las ik op eéń van de MS-groepen die ik volg op Facebook een berichtje van iemand. ‘Ik zou zo graag eens, uit mijn lijf willen kruipen, zomaar voor een keer, gewoon om eens mee te maken, hoe het voelt om alles te kunnen, en om even gezond te zijn, want dat weet ik niet meer’.

Op je gezondheid

Ach ja, als dat nou eens zou kunnen. In de reacties die volgen kan je zien dat meer mensen dit herkennen. Zelf heb ik dat ook. Na zoveel jaren met toenemende gekkigheden is het gewoon niet meer voor te stellen hoe het voelt om een normaal functionerend lijf te hebben. Een lijf dat niet protesteert en kraakt bij het opstaan. Dat nergens pijn doet. Zich soepel voortbeweegt.

Het gaat sluipend en met kleine stappen

Dat je zonder ongelukken twee koppen koffie met schoteltje kunt serveren. Met losse handen de trap op kunt rennen. Per ongeluk een halve marathon rent, omdat je een afslag hebt gemist. Nou ja, dat laatste is misschien niet helemaal een normaal voorbeeld, maar toch. Vroeger deed ik dat, kon ik dat!

Het is al zo lang geleden dat dit alles de normaalste zaak van de wereld was. Iets waar je niet over na hoefde te denken. Een vanzelfsprekendheid.

Gelukkig gaat het verval niet zo heel erg snel. Maar toch zijn er in de loop van de jaren heel wat dingen bijgekomen die niet meer zo goed voelen. Het gaat sluipend en met kleine stappen. Ik raak aan iets gewend, totdat je niet beter meer weet en dan komt er weer iets bij. Zo gaat dat.

Anders komen alle ongemakken daarna vast extra hard binnen

Een voortdurend afscheid nemen van de dingen die zo gewoon waren. Gelukkig besef ik dat vaak niet eens en realiseer ik me pas na een hele tijd dat ik iets niet meer doe of iets niet meer zo gemakkelijk gaat. Er zijn goede dagen en slechte dagen. Soms met pijn en soms met minder.

Tot nu toe blijft er nog veel over. Misschien zou het ook helemaal niet zo’n goed idee zijn om opeens te weten hoe een gezond lijf voelt. Ja, als je het mag houden dan wel natuurlijk. Maar anders komen alle ongemakken daarna vast extra hard binnen.

Zelfs in mijn dromen doet het lijf niet meer goed mee. Als ik dan per ongeluk droom dat ik alles weer kan, word ik tijdens mijn droom al tot de orde geroepen: “Ik dacht het niet, dat kan nooit kloppen met je MS.”

Ik denk dat ik vanavond een uitzondering moet maken

Wat is dat toch? Ultieme vorm van acceptatie of een verontrustende vorm van altijd maar bezig zijn met MS? Soms zou ik ook wel willen; van nu even niet. Maar het gaat altijd met je mee en je wordt er voortdurend aan herinnerd.

Vandaag sla ik mijn aquajoggen even over. Vanavond diploma-uitreiking van onze jongste dochter. Ik had de hele week nog gedacht dat ik dan vanochtend nog best wel naar het zwembad kon gaan, maar vanochtend leek het me toch niet zo’n goed plan. Energie sparen voor vanavond is beter!

Misschien nemen we de step mee. Kan ik die daar uitproberen. Hoewel, er is wel sneeuw op komst. Nou ja, we zien wel. In ieder geval feestje. Hoewel ik bezig ben met een nieuwe Ik Pas maand, waarbij ik even geen wijntjes drink, denk ik dat we vanavond maar even een uitzondering moeten maken. Proost, op mijn gezondheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ik ben weer Antoinet!

Antoinet

De afgelopen weken hebben wij de hoofdstukken van Antoinet gedeeld. We hebben aan haar gevraagd of zij een vervolg wilde schrijven. Een verhaal waarin zij kan uitlegge... › Lees meer

Nieuwe werkelijkheid

Catharina

We zitten nu 'gevangen' in een rare en rommelige situatie. Het is ook een tijd die verbindt, er ontstaan fantastische initiatieven en mensen doen lieve dingen voor elk... › Lees meer