Voor het leven veranderd

Kelly

MS & Bewegen

Gepubliceerd: 5 maart 2021

“Als je terugkomt van een #uitzending, ben je voor het leven veranderd. Ik ging naar Bosnië als meisje van 19. Terwijl mijn vriendinnen gingen studeren, was ik met hele andere dingen bezig en helemaal losgerukt van dat sociale leven. Bij thuiskomst merk je snel dat zij echt geen idee hebben van wat jij allemaal hebt gezien en meegemaakt, een ver-van-hun-bedshow” vertelt sergeant Kelly.

Voor het leven veranderd

Een jaar later gaat Kelly weer op uitzending, dit keer een individuele uitzending naar Sarajevo. Na terugkeer naar de #KMS. “Ik had mijn rugzak al goed gevuld en was toe aan een volgende stap. Dat is zo fijn aan deze werkgever, je krijgt volop kansen om je te ontwikkelen. Ben nog elke dag trots dat ik mag dienen! Het werken met gelijkgestemden is voor mij #supermotiverend. Met z’n allen – al is het ieder op zijn eigen manier en niveau – je steentje bij kunnen dragen aan een betere wereld en maatschappij. Dat is een fantastisch gevoel. Mijn bloed is niet rood maar groen.”

Het leven is een groot feest, óók met al zijn tegenslagen, maar je moet altijd zelf de slingers ophangen!

Maar dan krijgt het verhaal van Kelly een onverwachte wending. Ze bereidt zich voor op een uitzending naar #Afghanistan met een YPR-rijopleiding. Ze merkt dat ze problemen met haar zicht krijgt. Na onderzoek blijkt ze de auto-immuunziekte MS (Multiple Sclerose) te hebben. Kelly gaat toch op missie. “Ik gedroeg me een beetje als een struisvogel, wilde het allemaal niet weten.”

Eenmaal daar gaat het toch mis, de MS vlamt op. “Tien dagen voor het eind van de missie ben ik #gerepatrieerd”. Deze terugkeer verdient helaas geen schoonheidsprijs, binnen 48 uur was ze terug op Nederlandse bodem. Eenmaal aangekomen in het UMC, was daar niemand om Kelly te ontvangen, haar familie was te laat op de hoogte gebracht.

“Uiteindelijk heb ik wel een deel van de ‘adaptatie’ gedaan in Limburg.” Met Kelly en de MS ging het niet goed, zij kon moeilijk loskomen van de missie en haar MS hield haar volledig in zijn greep. Ook haar baan als militair moest zij ‘gedag’ gaan zeggen, wat voor Kelly moeilijk te bevatten was, dit was haar leven...

Ik had totaal geen vertrouwen meer in mijn lijf

In 2013, na de geboorte van haar 2e zoontje, beleeft Kelly een dieptepunt, de MS is ontzettend agressief en schakelt steeds meer functies en ledematen uit. “Ik kwam in een rolstoel, had totaal geen vertrouwen meer in mijn lijf.” Tijdens de revalidatie in het #MRC in Doorn, kwam ik op een dag een therapeut tegen die ik van vroeger nog kende. ‘Ben jij dat Kelly??’, vroeg ze me, ‘zo ken ik jou helemaal niet’.”

In Doorn komt Kelly ook in aanraking met het Nederlandse #Invictus-team, wat zich in Doorn opwerkt voor de eerste Invictus-games in Londen. Na verschillende gesprekken met een aantal atleten, wist Kelly: deze mensen kunnen mij helpen. “Zij hebben tenslotte voor hetere vuren gestaan.” Een jaar later gaat Kelly meetrainen.

Ze krijgt het vertrouwen in haar lijf beetje bij beetje terug, en daarmee haar zelfvertrouwen. Ze wordt gevraagd om deel te nemen aan de Invictus Games 2016 in Orlando, Florida. Kelly doet dat jaar mee met powerliften, indoor roeien en zitvolleybal en wint zelfs een medaille.

Sport is het middel om weer grip op het leven te krijgen

“Na een missie denk je vaak ‘man zit niet zo te zeiken, we hebben het hartstikke goed hier in Nederland’. Nu waren we met een groep militairen die ineens de switch hadden moeten maken van actief dienend militair naar een ‘hulpbehoevend’ persoon, ontzettend tegenstrijdig natuurlijk! Het is meer dan inspirerend om te zien hoe #veerkrachtig deze groep mensen is. ‘Willen is kunnen’ is het motto, waarbij sport het middel is om weer grip op het leven te krijgen. Meedoen aan de Invictus Games is een van de mooiste ervaringen in mijn leven.”

Kelly ontmoet tijdens de Invictus Games ook haar partner Rob, waarmee ze nu drie jaar in #Aruba geplaatst is. Rob is tijdens zijn missie in Afghanistan zwaargewond geraakt en verloor zijn onderbeen. “Hij zegt altijd: Ik leef in reservetijd, het kan altijd beter, het kan altijd slechter’. Ik heb ontzettend veel van hem geleerd, zijn optimisme, veerkracht, vechtlust en relativeringsvermogen hebben bijgedragen aan mijn herstel, dat weet ik zeker.”

“Ik ben nog elke dag ontzettend dankbaar dat ik (na een jaar uit dienst) weer werk bij de Koninklijke Landmacht. Eenieder is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk, maar je moet wel #eigenaarschap nemen.” Kelly haalt alles uit het leven wat erin zit. “Het leven is een groot feest, óók met al zijn tegenslagen, maar je moet altijd zelf de slingers ophangen!

Zie hier de link van het verhaal van Kelly.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uit kracht handelen

Maja Visser

Mijn naam is Maja Visser. Samen met mijn man Leo, neuroloog, ben ik de initiatiefnemer van de Digitale Buddy. Dit is een digitale tool die mensen met MS begeleidt om m... › Lees meer

Lumbaalpunctie na de diagnose MS

Saskia Saunier

Een paar maanden na haar diagnose zit ze bij de neuroloog. Ze is nieuwsgierig of haar klachten ook ergens anders op kunnen duiden en ze vraagt of het misschien ook de ... › Lees meer