Walk the walk

Niek Heizenberg

MS & Uitdaging

Gepubliceerd: 8 maart 2020

"Waarom doe je nou weer zoiets stoms?" Een vraag die ik al zo vaak gekregen heb. Als we met de ZOD108 Moaties besloten hadden om iets te ondernemen. Elk jaar een korte trip, een excuus om flink te feesten, en voorafgegaan door een uitdaging. Hoe stommer het idee, hoe zwaarder en groter de uitdaging, des te groter de lol.

Walk the walk

Aan de ene kant een groepsgebeuren, aan de andere kant een Ieder Voor Zich test. Altijd met een reële mogelijkheid van keihard falen. Falen hoort bij het leven, als je nooit gefaald hebt, heb je ook niet geleefd. En een veilig bestaan is saai en nutteloos, dus deden we het altijd maar. De laatste keer dat ik meeging was in 2015 of 16. Geloof ik.

Al heb ik me elk stap vervloekt om mijn idioten ideeën.

Afgelopen zondag heb ik dus weer eens wat doms gedaan. Een paar dagen ervoor kreeg ik een berichtje van mede-ZOD-MS’ertje Iris: Ze deed mee aan een Widman Trailrun, met haar woef ging ze 5 mijl rennen bij de Kibbelkoele. Dat is hier bij 't Haantje. Even snel gekeken wat dat was. Tot mijn verbazing kon je je zelfs opgeven voor 1 mijl (zonder hond). Dat is net boven wat ik op een normale dag loop, zou ik het aandurven? Lekker dicht bij huis, geen gedonder met reizen. Geen excuus ook dus.

Hmmm... Meteen de ZOD108 Moaties gevraagd of die me wilden helpen daarbij. Dat was zo geregeld, maar toen ik me in wilde schrijven bleek de 1 alleen voor kinderen te zijn. Aangezien ik geen zin had in een 'Volg De Kabouters Run' toch maar voor de 3 mijl gekozen. Je bent niet verplicht om het helemaal uit te lopen. Een hele mijl zou al voldoende zijn. Ruimschoots.

Het ging verbazingwekkend goed.
De eerste mijl dan...

We hadden die gehaald en ik voelde me nog steeds goed, dus stoppen was geen optie. Het gaat immers om je grenzen te verkennen. Als MS’ertje is het onverstandig om over je grenzen te gaan, doch om dat te doen, moet je ze eerst kennen nietwaar? Bovendien: opgeven is voor losers, met Ome Jan OSU!’s wijsheid in mijn achterhoofd ging ik dus ijzerenheinig door. Kop d’r veur en gaain gezeur! Never Surrender Never!! OSU!!!

Halverwege de tweede begon rechterbeen weer ouderwets te protesteren. Bleef achter elke zandkorrel haken. De aansturing van mijn benen is al jaren onbetrouwbaar. Wankelen alsof je ruim over je alcohollimiet bent gegaan, door de knieën zakken, op de grond landen. Dat soort toestanden. Alleen met een stok kan ik nog redelijk recht lopen. Nu was die mogelijkheid ook weer vertrokken. Dan maar arm in arm met Malle Pietje, en een aangeleerd trucje van de revalidatie fysio om je been op te tillen door de onderste buikspieren te gebruiken, door en ook de 2 mijl gehaald.

Zonder te vallen. Dat is wel wat pijn waard.

Ondertussen kwamen we overal mijn vrouw en een zoon, die op de Zoom reed, tegen die het bos doorkruisten. In theorie kon ik dus elk moment stoppen. In theorie, yeah right. Met die gedachte gewoon stug doorgegaan en al was de derde mijl een godsgruwelijke hel, stapje voor stapje kom je toch dichtbij de finish. Al heb ik me elk stap vervloekt om mijn idioten ideeën. De laatste meters zag ik al dat een paar andere Moaties een fles whisky voor me neer hadden gezet bij de finishlijn. In mijn hoofd maakte ik een overwinning sprintje, de beelden toonden echter aan dat een oude, vermoeide man zich verbeten naar de finish liet slepen.

Ben nog aan het bijkomen van dat gedoe, al moet ik zeggen dat het beter gaat dan ik had verwacht. Na ruim een half jaar niets uitvreten. Dat lijf is niks meer gewend dan. Die ochtend had ik ook niet gedacht dat ik de 1 mijl daadwerkelijk zou halen. Drie keer verder gekomen dan het doel was. Zonder te vallen. Dat is wel wat pijn waard.

"Waarom doe je nou weer zoiets stoms?" Ik wou alleen weten of ik het kon.

Laat een reactie achter op Rabs Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Lexiee schreef:

    Mooi man! Oale krijger.

  • Rabs schreef:

    Stoer stuk eigenwijs vreten….
    Fucking trots op je

  • wim vredeveld schreef:

    prachtig verhaal Niek!
    ouwe doorzetter

  • De dag die mijn leven veranderde

    Paul

    Wij van Platform MS proberen te helpen door verhalen van én over MS'ers te publiceren. Onlangs kregen we een berichtje van Paul met hierin zijn verhaal. De dag van de ... › Lees meer

    Vijf Aandachtspunten voor je volgende afspraak met de neuroloog

    Jillian

    In ons dagelijkse leven moeten we al veel dingen onthouden….. Gooi daar nog eens een milde dosis MS “cog fog” overheen dan is de kans groot dat tegen de tijd je eindel... › Lees meer