Het gaat goed!

Hennie Klomp

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 6 maart 2020

Voor wie in mijn dorp bekend zijn, zullen vast dit bord weleens hebben zien staan bij een bloemenwinkel. Op mijn wandeltochtje kom ik deze tegen en lees iedere keer weer deze tekst. Ik vind het zo'n pakkende tekst. Wat vind jij van de tekst? Of kom jij ook wel eens een pakkende tekst tegen?

Het gaat goed!

Toen ik vorig jaar begon te bloggen eindigde ik mijn eerste (vastgezette) blog met de woorden: 'Ik hoop dat ik ooit kan zeggen, het gaat goed!'. Wie had gedacht dat ik dat nu zou kunnen/durven te zeggen. Het gaat goed! Is mijn rugpijn dan beter? Nee, zeker niet. Ik heb nog net zoveel rugpijn/beenpijn. Integendeel, de injecties hebben zelfs afgelopen keer niet geholpen.

Genieten en kunnen zien van wat nog wel kan

Ik heb vaak genoeg dagen/weken dat ik denk: 'hak mijn been er maar af'. En ook van gebroken nachten word ik niet gezelliger. Hoe kan ik dan zeggen dat het goed gaat? Het gaat goed in de zin dat ik mijzelf zoveel beter voel. Zoveel meer doel heb in het leven dat ik oprecht durf te zeggen, 'het gaat goed'.

Morgen gaan we weer naar de pijnarts in Antwerpen, geen idee wat ze nu nog voor mij in petto hebben. Natuurlijk grijp ik alles aan wat nog mogelijk is om minder pijn krijgen. Dat zal blijven. Natuurlijk heb ik nog dagen erbij dat ik denk.....schiet mij maar lek. Al eerder schreef ik dat ik accepteren een heel groot woord vind, dat vind ik nog steeds.

Wel merk dat ik dat ik minder vecht tegen de pijn. Heb ik een slechte dag/periode, dan is dat zo. Ook de betere komen wel weer. Sinds ik minder vecht tegen de pijn, en bewust keuzes heb gemaakt, is er bij mij meer ruimte gekomen voor nieuwe, andere dingen. Niet constant de focus meer op de pijn. Genieten en kunnen zien van wat nog wel kan. Maar voor alles staat tijd, was er eerst tijd van operaties, hoop, teleurstellingen. Nu is het tijd om vooruit te gaan.

Er valt nog zoveel te leren

Zoals jullie weten ben ik met een studie begonnen in april. Counseling heb ik inmiddels gehaald, met coaching ben ik een eind op weg. Zelf ben ik daarnaast ook een coachingstraject aangegaan. Nu al heb ik veel geleerd, geleerd naar mijzelf te luisteren, waar zitten mijn blokkades en wat zijn mijn overtuigingen. Geleerd om stappen te zetten die voor mij belangrijk zijn.

En er valt nog zoveel te leren. Begin dit jaar heb ik bewust gekozen dat ik niet wil langer wil stilstaan, ik wil weer vooruit. In een hoekje gaan zitten huilen helpt mij niet verder. Maar ook voor mij is dit een heel proces geweest om zover te komen. Afgelopen jaar ben ik al vaak buiten mijn comfortzones gegaan, maar dat bracht mij ook weer verder.

Met het WMO loopt alles inmiddels. Taxivervoer is bijna rond. Voor hier in de omgeving iets verder te kunnen komen dan alleen stukjes lopen, is een soort van driewielfiets in aanvraag, de easy rider. Met een ergotherapeut is besloten dat dit voor nu het best passend voor mij is. Het lijkt of schrijf ik dit zo gemakkelijk, maar voor mijn gevoel moet ik echt bergen over.

Het is mijn grootste wens, dat is waar ik echt voor ga

Bij het testen daar brak het zweet mij uit, uitgerekend toen zat er een bekende met haar moeder, maar hup, boven staan. Met een rooie kop dapper door gaan testen. De keuze is aan mij. Rondjes blijven lopen door het dorp, of meer schijt aan alles hebben en meer vrijheid krijgen. Rechtop fietsen lukt mij niet meer, dan is dit een optie voor mij om toch te kunnen fietsen.

De eerste keer zal echt doodeng voor mij zijn, maar ook dat zal wennen, en dan verwelkom ik mijn stukje verkregen vrijheid. Er is een aanvraag ingediend of ik voor een aangepaste auto in aanmerking kom, want dat is toch wel mijn grootste wens. Zelf weer achter het stuur kunnen stappen. Zelf weer weg kunnen rijden, wat zou dat toch weer heerlijk zijn. Gas en rem aan het stuur en ik zou weer weg kunnen sjezen. Dat loopt pas, dus allemaal afwachten. Dat is toch waar ik echt voor ga.

Met mijn studie loopt het lekker. Alhoewel ik door alle afspraken afgelopen weken amper aan het leren toe ben gekomen. Alles op zijn tijd. Met coaching ben ik een eind op weg. Ik heb al contact gehad met de trainster van de volgende studie die ik wil gaan volgen. Dat zal pas volgend jaar worden hoor, niet alles tegelijk😅.

Ik geniet van elke stap die mij weer richting een nieuwe uitdaging brengt

Ik had al geschreven dat ik groeihonger had toch? 😄 Vorige keer schreef ik al dat ik mensen wil gaan helpen. Zelf ben ik in aanraking gekomen met ACT. Deze opleiding wil ik zelf hierna gaan volgen. Mijn doel is om mensen te helpen met chronische pijn. Daar is de opleiding tot ACT-therapeute een hele mooie aanvulling op. In eerste instantie wil ik dit gaan doen als zelfstandige om mensen te gaan begeleiden/helpen.

De naam heb ik al, maar die hou ik nog lekker voor mijzelf😁. Van daaruit zie ik wel wat hoe het zich vormt. Kleine dingen, grote dingen, ik laat het op mijn weg komen. Wel weet ik dat ik geniet van wat er op mijn weg komt. Behalve nog meer kennis en ervaring op doen zal er nog veel moeten gebeuren. Toch geniet ik van elke stap die mij weer richting een nieuwe uitdaging brengt.

Zelf ben ik tegen zoveel dingen aan gelopen toen ik chronisch pijnpatiënt werd, dat ik al snel het gevoel had, hier wil ik meer mee doen. Als je pijnpatiënt wordt raakt het je op alle vlakken. Op alle vlakken is het net of moet je jezelf opnieuw ontdekken. Hoe raakt je in je relatie, je vriendschappen, wel of niet kunnen werken, eenzaamheid, en dan is er de pijn nog waar je mee moet dealen.

Hoe eng ik alle nieuwe stappen vind, ik merk dat dit mijn ding is

Ikzelf vond en vind het een pittig proces. Bij dat proces zou ik graag ander willen helpen. Steeds meer begint het zich te vormen. Ik heb altijd al geroepen, 'ik wil mensen helpen'. Dat is ook wat ik het fijnste vond ik mijn vroegere werk, het contact met mensen. Waarom nu mijn eigen ervaring niet in gaan zetten om mensen hiermee te kunnen helpen? Ervaring genoeg lijkt mij na 8 jaar 😆.

En hoe eng ik alle nieuwe stappen ook vind, ik merk dat dit mijn ding is. Eindelijk wordt het steeds duidelijker wat ik echt wil, ach, bij de één komt dat wat sneller dan bij de ander. Ik zal vast nog hobbels over moeten, maar ook dan kom ik er wel. Zelfs dit uitspreken vind ik eng, dan is het echt, maar het is ook echt ☺️

En daarnaast natuurlijk het vooruitzicht van onze puppy 💝. Nog een dikke week wachten, dan mogen we haar welkom heten. Deze blog maar snel nu plaatsten, na een paar slapeloze nachten met een pup in huis ben ik door de gebroken nachten vast minder blij 😆. Nee hoor, we kijken er naar uit. Dus ik zeg oprecht vanuit mijn hart, 'Het gaat goed'. ❤️

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MS & rijbewijs: Het drama genaamd CBR

René de Vos

Onlangs zijn we begonnen met het thema 'MS & rijbewijs'. Een actueel onderwerp welke soms voor nogal wat vragen zorgt. Wanneer geef je aan of je MS hebt? Wie bepaa... › Lees meer

De timmerfabriek

Klaske Geerligs

Onze oproep om mensen een platform te geven over verschillen onderwerpen die een link met MS hebben,  heeft veel reacties opgeleverd. Het verhaal van Klaske is daar éé... › Lees meer