Dapper

De eerste weken van het jaar waren niet bepaald de beste. Tenminste ik hoop niet dat het de opmaat is voor de rest van het jaar. Maar daar gaan we maar niet van uit. Er was sneeuw, er was gladheid. Dan kan ik dus geen kant op. Bang om te vallen is zelfs een klein stukje lopen niet echt een optie. Fietsen in een besneeuwde wereld is helemaal geen goed idee. Gelukkig is de sneeuw nu al weer een tijdje weg. Na twee weken niet gefietst te hebben was de eerste keer weer opstappen toch wel spannend.

Wie had ooit gedacht dat simpel een stukje fietsen ook al een vorm van dapperheid zou vergen.

Een beetje onzeker stapte ik weer op. Ik leek nog een beetje gladheid te voelen bij het opstappen. Ik slipte bijna met mijn voet van de trapper. Maar het ging. Niet dat het veilig voelde. Inmiddels ben ik bij de fietsenmaker geweest en heb andere stroevere trappers op mijn fiets laten zetten. Ook mijn schoenen zijn onder handen genomen door de schoenmaker. Het voorste stukje van mijn schoenzolen was namelijk afgesleten. Nu gaat het weer. Stukje vertrouwen erbij en eelt op de ziel.

Gisteren had ik een slechte dag. Bij het opstaan voelde ik me erg dizzy. Toen ik probeerde te gaan staan viel ik drie keer terug op bed, voordat ik voldoende kracht zette om te blijven staan. Een beetje wankelend richting badkamer. In de loop van de dag ging het beter, maar het uurtje aquafit heb ik maar niet gedaan. Ik was nog wel erg vermoeid, maar verder niets aan de hand. Vandaag doe ik maar een beetje rustig aan. Normaal gesproken ga ik op zaterdag altijd naar de sportschool. Nu maar even niet. Vannacht veel wakker gelegen. Dan gaat er wel veel door je hoofd. Piekeren en doemdenken, maar dat helpt ook al niet.

Als het even wat minder gaat ben ik bang voor wat komen gaat.

Met lopen ga ik steeds een stukje achteruit. Hoe lang kan ik nog doen wat ik graag doe? Het chronische en vooral progressieve karakter van deze ziekte is soms erg deprimerend. Meestal lukt het om positief te blijven en ach, het wordt vanzelf weer licht. Vandaag schijnt de zon. Vanochtend ben ik zelfs gelijk al even op de fiets naar het dorp geweest. Prima, niks aan de hand. Vanmiddag heb ik tijdens het veldrijden op tv al flink wat slaap ingehaald. Het dommelt zo lekker weg dat Vlaamse gekeuvel over de wedstrijd. Amai.

Maandag weer een tandartsafspraak. Dat is ook minder. Rondom de feestdagen heb ik een aantal echt vervelende behandelingen gehad. Er zat namelijk een ontsteking, dus kreeg ik een zenuwbehandeling. Nu ben ik twee antibioticakuren verder. Inmiddels is het niet meer echt pijnlijk, maar vertrouw ik het nog niet helemaal. Het voelt soms wat dof of gevoelig met een vage tinteling. Nu kan dat ook van de MS zijn, zenuwbanen die laten weten dat ze er zitten. Maar toch, ik weet het niet.

Als we die tandartsperikelen weer gehad hebben zal ik blij zijn. Ook als het weer voorjaar wordt trouwens. Hoop niet dat de weersvoorspellingen komende week uitkomen. Natte sneeuw. Help!

Nog even volhouden dus. Dapper zijn.

Reageren op het verhaal van Jolanda? Dat kan hier onder of op jolandaruesink.nl.

Wil jij ook je verhaal delen? Mail naar story@platformms.nl en dan delen wij binnenkort hier jouw verhaal.