Het einde van zelfmedelijden

Nordine Claes

MS & Achteruitgang

Gepubliceerd: 4 juni 2021

Had je al een slechte dag vandaag? Lees dan maar niet verder. Misschien stopt iederéén best met lezen, ook wie goed gezind opgestaan is. Zó negatief gaat dat hier worden. En lang. En veel. Laat mij maar efkes gewoon razen, galspuwen, verontwaardigd zijn. Niet op letten...

Het einde van zelfmedelijden

Bijna twee jaar geleden is het nu, dat ik nog met de auto kon rijden. Twee. Jaar. Da's lang. Zo lang duurt ook al bijna de strijd om terug te mogen rijden. Een strijd, ja. Klinkt misschien overdreven maar zo voelt het wel een beetje voor mij. Eerst moest ik genezen en revalideren. Fair enough. Allee, niet fair. Maar OK, het moest.

Met mijn gebruikelijke gemok en zelfmedelijden begon ik te zoeken

Toen kwam het moment dat de neuroloog mijn veel te optimistische "mijn kracht is nog vrij goed en ik voel al iets in het buitenste randje van mijn dikke teen, misschien kan ik zo al wel autorijden?" verpletterde met de - terechte - opmerking dat "gewoon" autorijden er met mijn verdoofde voeten niet meer zou inzitten. Nooit meer. Ook de revalidatiearts bevestigde dat. Een aangepaste wagen, met gas en rem aan het stuur: dat was de enige mogelijkheid nog voor mij.

Na een tijdje met mijn gebruikelijke gemok en zelfmedelijden begon ik toch maar op te zoeken wat daar dan wel voor nodig was. Ik zag het echt zitten. Ik zou mijn leven eens gauw terug in handen nemen. Mijn zelfstandigheid terugwinnen. Gedaan met flauw doen en zeuren: actie ondernemen. Even was ik vergeten dat er niks "eens gauw" gaat.

Ten eerste moet je getest worden door CARA. Of je nog geschikt bent om te rijden. Of je die aanpassingen echt wel nodig hebt. Toegegeven, de mevrouw die de documenten voor de aanvraag in orde bracht, stelde me op mijn gemak. Ze waren er om mij te helpen, niet om me af te breken. Daarna was het lang, héééééél lang wachten op de uitnodiging om te gaan testen. (Corona zat daar voor iets tussen, natuurlijk)

Het voelde alsof het mijn schuld was

Morgen is het eindelijk zover: ik moet naar Brussel voor een 4 uur durende test. Mét praktische rijtest. In BRUSSEL he... Na twee jaar geen autostuur aangeraakt te hebben Ineens met een aangepaste wagen. Wie mij kent weet dat ik 3 pogingen nodig had om mijn rijbewijs te halen, gewoon omdat ik door de enorme zenuwen oerdomme fouten maakte. Die enorme zenuwen zijn nu nog veel erger nu. (Al wekenlang migraine-aanvallen. Al tientallen nachtmerries waarin ik aan het spookrijden ben, voetgangers omver maai en door rode lichten vlam...)

Ten tweede heb je dus een aangepaste wagen nodig. Die aanpassingen mogen enkel gebeuren bij een wagen jonger dan 5 jaar - en een automaat. Hebben we niet. Alleen 2 handgeschakelde oude knarretjes van karretjes. Chique, nieuwe wagens konden ons eigenlijk nooit veel schelen (ik kies en herken een auto enkel op basis van de kleur - zegt dat genoeg?) Een nieuwe kopen, dan maar? Al stond dat niet op de budgettaire planning van dit jaar. Of van de volgende jaren. (De wielen vallen er niet af. Geen gaten in het dak. Goed genoeg, toch?)

Ik lag daar wel van wakker, eerlijk gezegd. Het voelde een beetje alsof het mijn "schuld" was dat ons spaargeld er door gedraaid zou worden terwijl we daar niet op gerekend hadden. Bijna besliste ik om gewoon nooit meer te rijden. Laat mij dan maar gewoon thuis zitten. Dat kopje ging weer hangen.

Ik ben veel te slecht en veel te goed

We kregen een goeie tip: er bestaat een attest waarmee je vermindering op de BTW en onderhoudskosten krijgt. Dat zou toch al wat schelen. Maar natúúrlijk was ook daar weer veel voor nodig: papierwerk, nog méér papierwerk ("ja mevrouw, je hebt dat enorme dossier twee maanden geleden al ingevuld. Maar we willen het nog eens - exact hetzelfde maar met een andere datum en uiteraard opnieuw ondertekend door de neuroloog")

En ziekenhuisbezoeken. " Want we hebben tóch ook nog graag nog een krachttest door de revalidatiearts". Heel handig als je zelf nergens geraakt én in coronatijd. De uitleg dat mijn probleem neurologisch is, ik voel de pedalen niet meer maar de kracht is redelijk goed, haalde niets uit. Om dan vervolgens afgekeurd te worden. "Want de kracht in jouw benen is nog goed."

Dus: om nog een aantal jaren verder te rijden met mijn oude, vertrouwde knarretje ben ik veel te slecht. Ik MOET een aangepaste wagen hebben als ik terug wil rijden. Maar om recht op vermindering te krijgen bij die aankoop ben ik veel te goed. Begrijpe wie begrijpen kan...

Ik hoop dat ik hem mag adopteren

Beperkt zijn is al niet plezant. Niemand kiest daarvoor. En ik besef echt wel dat je niet alles zomaar kan krijgen. Maar al die verplichte extra kosten, dat ellenlange wachten, al die verspilde energie voor ziekenhuisbezoeken - dokterstesten - papierwerk - telefoontjes - mailtjes - keuringen en afkeuringen zijn helemaal frustrerend en vernederend. Ik heb dan nog mijn ventje, die heel veel opzoekwerk en geregel op zich neemt (en zijn verlof opoffert voor mijn vervoer). Ik snap dat veel mensen met een beperking het op dat punt gewoon opgeven. Het is toch allemaal niet eerlijk???

Voila. Gal gespuwd.

Ik ga dat morgen goed proberen te doen daar in Brussel. Zonder spookrijden of andere overtredingen. We kwamen enkele dagen geleden heel toevallig (thanks, Lino) een verkoopsadvertentie tegen waarin een lief, aangepast autootje een adoptiemama zocht. Nét op het juiste moment. Alsof het zo moest zijn. Ik hoop dat alles in orde komt. Dat ik goedgekeurd word morgen, en ook dat ik hem mag adopteren.

Wil er iemand voor mij duimen?

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Laat een reactie achter op Sandra Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Danielle schreef:

    En hoe is het gegaan?

  • Sandra schreef:

    Lieve Nordine, Je bent een doorzetter! Ik wil graag horen hoe het is afgelopen met het rijden en als het goed is gegaan, wil ik een foto van je nieuwe adoptie autootje zien, met jou achter het stuur. Afgesproken?

  • Ik ben een gelukkig man…

    Freek

    Ik ben iemand geweest die probeert om positief te zijn en de betere kant van de dingen te kijken. Ik heb altijd achterover kunnen leunen en objectief zo ongeveer alles... › Lees meer

    Wat de MS mij leert…

    Paula Smit

    We zeggen vaak; van fouten leert men. Maar zou je ook van de MS kunnen leren? Paula heeft er een verhaal over geschreven. En wij vragen ons af of jullie dit ook zo erv... › Lees meer