Nick Rutten

MS & WIA

Gepubliceerd: 3 juni 2026

Nick schrijft over het leven met PPMS, een progressieve vorm van MS die zijn toekomst drastisch veranderde. Als IVA-gerechtigde ervaart hij dagelijks wat het betekent om te leven met een ziekte waarvoor geen herstel mogelijk is. In dit verhaal combineert hij persoonlijke ervaringen met maatschappelijke betrokkenheid en laat hij zien welke impact politieke keuzes kunnen hebben op mensen met een chronische ziekte of beperking.

Prikkel?

Al eerder reageerde ik op de kille plannen van het kabinet, op dit platform en in een podcast samen met Bram. Met stijgende verbazing en angst in mijn buik lees ik de nieuwste berichten in de media. Als PPMS-patiënt in de IVA voelt dit alsof het kabinet de realiteit volledig uit het oog is verloren. Minister Vijlbrief spreekt over een strenger beleid als prikkel om weer aan de slag te gaan.

Mag ik de minister herinneren aan de keiharde betekenis van de letters PPMS?

Primair Progressieve Multiple Sclerose.

Mijn zenuwstelsel breekt zichzelf af. Keer op keer lever ik een stukje lichamelijke of mentale functie in. Er is geen behandeling die dit stopt, er is geen herstel. De verzekeringsarts van het UWV heeft destijds niet voor niets geoordeeld dat ik duurzaam en volledig arbeidsongeschikt ben. Dat was geen ad-hoc beslissing, dat is een medisch feit.

Welke prikkel denkt het kabinet dat mijn beschadigde zenuwbanen gaat herstellen? Een korting van 5 procent op mijn uitkering? Een verlaging van het maximumbedrag met 20 procent? Dit is geen prikkel, dit is pure financiële mishandeling van mensen die al definitief buitenspel staan.

De onrust is terug

De IVA is destijds juist in het leven geroepen om ons rust te geven. De wetenschap dat je nooit meer kunt werken is al een enorm rouwproces. De IVA bood tenminste financiële zekerheid en verloste ons van eventuele herkeuringen.

Als dadelijk iedereen in de WGA worden “gepropt”, een regeling die bedoeld is voor werkhervatting, worden wij behandeld alsof er ergens nog een kans op herstel is. Dat betekent financiële achteruitgang, moeten rondkomen van minder geld (van 75% naar 70% of minder), en ook het maximale dagloon daalt. En dat terwijl de kosten voor zorg, hulpmiddelen en het leven met een handicap vaak al torenhoog zijn.

En ik vrees dat wij hierdoor weer in de mallemolen van het UWV terechtkomen.

Elk formulier, elke oproep voor een herbeoordeling kan voor gigantische stress zorgen. En laat stress nou net de brandstof zijn die MS-klachten aantoonbaar verergert.

Dit is niet de oplossing

En natuurlijk snap ook ik dat het afschaffen van de IVA meer overzicht geeft omdat er dan één regeling overblijft. En ook ik zie dat het stelsel is vastgelopen. Er is een tekort aan verzekeringsartsen en de instroom is hoog door o.a. burn-out en Post Covid.

Maar je lost de complexiteit van een systeem toch niet door de meest kwetsbare groep hun inkomen te korten?

Inkomen waarvoor het merendeel van hen en hun werkgevers jarenlang premies betaald hebben.

Het echte probleem los je niet op door de uitkering lager te maken! Zoek de oplossing in de hoek van preventie en betere begeleiding bij de start van het ziekteproces. Ik ben de vakbonden intens dankbaar dat ze de hakken in het zand zetten. Blijf dat doen. Laat dit kabinet de IVA niet misbruiken als melkkoe om de begroting sluitend te krijgen.

Wij hebben niet gekozen voor onze ziekte. We zijn onze carrières kwijt, onze gezondheid en een groot deel van onze onafhankelijkheid. Pak ons niet ook nog het laatste beetje waardigheid en financiële rust af dat we nog over hebben.

Luister hier de podcast MS Openhartig van Nick en Bram.

Reageren op het verhaal van Nick? Dat kan hieronder of mail naar nick@platformms.nl.

Wil jij ook je verhaal delen? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl!

En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.