Duizeligheid is niet misselijk

Paulien Bats

MS & Ervaringsverhalen

Gepubliceerd: 28 juni 2021

In de jaren dat ik van alle kanten bekeken werd om er achter te komen wat er nu eigenlijk mis was met mij, voordat de diagnose MS feit werd, werd ik onderzocht door de KNO arts vanwege mijn ernstige duizeligheid. Niet het soort duizelig dat je krijgt van een wijntje teveel, of een stoere kermisattractie, nee, de sensatie dat je een heel klein kwetsbaar knikkertje bent in een maniakaal ronddraaiende losgeslagen centrifuge.

Duizeligheid is niet misselijk

Het soort duizeligheid dat je doet denken dat de plafond de muur is en de vloer het plafond, dat achter voor is, onder boven, en links en rechts zijn opgehouden te bestaan. Dat je niet kunt blijven zitten op je stoel omdat je hersenen je doen geloven dat de vloer zich omkeert met jou en de stoel erbij, zodat jij jezelf op de vloer gooit om te verhinderen dat je anders omvalt.

Neem de patiënt te allen tijde serieus

Dat je, om het toilet te bereiken, je op je buik over de vloer voort schuift vanuit je bed, waarbij je vermoedt dat je eigenlijk aan een muur geplakt zit waar je elk moment vanaf kunt vallen en het plafond plotseling van plek verwisselt met de vloer, en daarna opnieuw. En opnieuw. Waarbij je brein niet kan bevatten wat er eigenlijk gebeurt, het raakt overvoerd met valse informatie, en je lijf elke nieuwe golf van gewelddadige duizeligheid veroorzaakt met een enkele oogbeweging of het verschuiven van je voet terwijl je in je bed ligt met je hoofd in een teiltje.

Want met de duizeligheid komt de zeeziekte, het kotsen tot je leeg bent, en dan nog meer kotst, omdat je hersenen niet kunnen verwerken wat er gebeurt. Dat soort duizeligheid kan veroorzaakt zijn door een defect ergens in je binnenoor. Om dat te onderzoeken zijn er diverse tests. Waaronder metingen van je oogbewegingen: videonystagmografie, waarbij ze je destijds met je hoofd in een soort donkere doos zetten en je allerlei gekleurde lichtpuntjes en balkjes moest volgen op een beeldscherm, en je met je hoofd allerlei bewegingen moest maken waarbij ze volgen wat je oogbewegingen doen.

Ook meten ze je gehoor, want blijkbaar kan verlies van je gehoor ook gevolgen hebben voor je evenwichtsorganen. Als laatste onderzoek werd ik op een behandelbed gelegd, geheel plat, wat voor iemand die last heeft van duizeligheid al niet prettig is, en werd aangekondigd dat er een calorisch onderzoek plaats zou vinden. Meneer L, de KNO-onderzoeker, stelde mij gerust, ze zouden wat lauwwarm water in mijn oor laten lopen om te zien hoe duizelig ik zou worden.

Ik zou er heus niet ernstig duizelig van worden

Ik stelde voor om dat vooral niet te doen, omdat ik liever nooit meer duizelig zou zijn in mijn hele leven. Meneer L suste mijn protesten, met de woorden dat ik hier heus niet ernstig duizelig van zou worden, dat dat vrijwel onmogelijk was, dat het een onschuldig testje van niks was. Dat de meeste mensen een milde vorm van duizeligheid waarnamen en dat dat ook heel snel weer voorbij was. Meestal.

Ik vond het maar niks, en protesteerde nogmaals. Meneer L was niet te overtuigen, mijn bezwaar dat ik bang was dat ze mijn vorm van duizeligheid ernstig onderschatten werd van tafel geveegd. Ik kreeg de indruk dat ze mij ervan verdachten mijn duizeligheid schromelijk te overdrijven.

Aarzelend gaf ik toe. Een lichte vorm duizeligheid van zeer tijdelijke aard zou ik toch moeten kunnen doorstaan. Kop d'r veur, zoals ze dat in Groningen zeggen. Nait soez'n, gewoon daun. Meneer L stond naast mijn behandeltafel met een pipet en begon mijn oor te vullen met lauwwarm water. De rest is historie.

Mijn evenwichtsorgaan besloot ter plekke om in overdrive te gaan

Mijn hoofd sloeg op hol. Mijn evenwichtsorgaan besloot ter plekke, onmiddellijk en meteen in overdrive te gaan. Mijn duizeligheid nam monumentale vormen aan, ik kreeg opnieuw de sensatie dan het bed waar ik op lag met mij erop ondersteboven werd gerold, en dat het voeteneind ook nog eens van plek verwisselde met het hoofdeinde. En nogmaals. En nogmaals. Ik brulde 'hoei' en molenwiekte met mijn armen in een panische poging mijzelf te stabiliseren.

Meneer L stond te dichtbij en ik raakte hem vol in zijn edele delen. Toen de rust in mijn hoofd een beetje weer gekeerd was vernam ik dat meneer L dubbel geklapt met zijn handen in zijn kruis tegen het bureau stond geleund. Ik zelf hing jankend en kokhalzend over de rand van de behandeltafel.

Een haastig toegesnelde assistent met wit weggetrokken gezicht begon mijn gezicht af te nemen met een vochtig washandje en maakte sussende geluiden. Een andere rolde de bureaustoel onder de dubbelgevouwen meneer L en plaatste hem daar voorzichtig op. De moraal van dit verhaal kan enkel zijn, behandelaars, neem de patiënt ten allen tijde serieus, geloof het verhaal. Denk niet meteen dat een klacht met een korrel zout te nemen is. En …. Karma is een bitch.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het is weer zo’n dag

Anne

Het is zo'n dag. Een dag dat je eigenlijk niet zo goed weet hoe je je nu voelt bij hoe je leven is. Klinkt zwaar hé ... maar zo'n dag is helemaal niet erg. Ik laat het... › Lees meer

Echt mijn ding

Marian Böhmer

Ik heb altijd erg veel vrijwilligerswerk gedaan. Vroeger omdat je dan erg flexibel bent, dat was handig als ik thuis moest zijn voor mijn dochter. En ook omdat ik al h... › Lees meer