Leren leren. In veel facetten

Helen Bijlsma

MS & Studie

Gepubliceerd: 23 september 2020

Vorig jaar stond Helen op de parkeerplaats van haar opleiding aan de Hogeschool NHL Stenden. In maart dit jaar kreeg ze de diagnose PPMS. Ze heeft het een plekje gegeven en is sinds enkele weken weer begonnen met haar opleiding. Ze heeft er zin in. Deze week kan je Helen ook vinden op ons Instagram account.

Leren leren. In veel facetten

Daar gaan we, weer. Vorig jaar om deze tijd stond ik op hetzelfde punt. Parkeerde ik mijn auto op de parkeerplaats een stukje van de de NHL. Liep toen vlotjes naar de ingang. Hop, van start met de opleiding.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan

Dit jaar is de start anders, in meerdere facetten. Corona, andere klas en nu heb ik mijn auto op de parkeerplaats voor de ingang staan. Heb ik via de rector een speciale kaart ontvangen, wat maakt dat ik op de ‘invalide’ parkeerplaatsen mag plaatsnemen dicht bij de ingang. Fijn, dan hoe ik niet zo ver te lopen. Het begrip is groot.

Mijn energie is er, net zoals vorig jaar. Ook de moed is er. Maar kan het niet helpen dat soms het nare hersenspinsel in mijn hoofd me even uit mijn focus haalt. Er is groots veranderd ik heb, of tenminste weet nu dat ik MS heb. Wat maakt dat ik zaken anders zal moeten benaderen en aanpakken. Doseren, en prioriteren. Ha, het lijkt wel op de opdrachten die ik inmiddels voor me heb liggen.

Kennismaken met de medecursisten. Ik stel me voor en vertel dat als men ziet dat ik de lift pak, dit niet is omdat ik te moe ben van de vorige avond doorhalen. Nee, ik doe dit omdat traplopen niet goed gaat, door mijn in maart gediagnostiseerde PPMS. Een synchrone: "Oo jeetje! Wat heftig" weerklinkt door het lokaal. Ik glimlach . Nee, het is niet aan te raden nee, maar hé je mag wel met de lift en je kan vooraan parkeren. Scheelt weer haha!

Ik speel de hoofdrol in mijn verhaal.

Mijn coach laat me vertellen en de medecursisten luisteren naar mijn pad naar diagnostisering en hoe ik vorig jaar mijn opleiding noodgedwongen op pauze heb moeten zetten. Het begrip van mijn werkgever, en mijn boosheid.
Ik ga in de collegeruimte verder met mijn verhaal: Wat ik wil vertellen is dat ik geen medelijden hoef. Absoluut niet, maar wel begrip zo af en toe. Ik heb zoals Jochem Meijer zegt: 'Geeft het een plekje' gedaan. Maar accepteren, nee dat nog niet. Het diploma gaat er komen. Ik speel de hoofdrol in mijn verhaal. Niet de MS.

Nadat ik mijn zegje heb gedaan stroomt er een gevoel van kracht door mijn lijf. De medecursisten kijken me aan en knikken. Opnieuw synchroon. Ja, ik ga ervoor.

Een studie en MS. Zoals eigenlijk alles na de diagnose. Doordacht en gedoseerd. Rekening houdend, en luisterend naar je eigen lijf. Mijn lijf. Moeilijk gaat het worden soms, daar ben ik zeker van. Net zo zeker als het feit dat ik dit wil gaan doen.

Mijn mantra:
-Pipi Langkous: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan ;)

Laat een reactie achter op Jolanda Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Jolanda schreef:

    Mooi omschreven. En ja je kunt het want je bent een doorzetter. En ja ook zul je vaker naar je lichaam gaan luisteren. En ik ja ik blijf je volgen. Je bent een topper.

  • Onze strijd tegen MS

    José Onstenk

    Je had eerder een oproep geplaatst op het facebook forum Nederlandse HSCT strijders om ons verhaal te doen. Ik kon er toen even niks mee omdat we in een hele heftige p... › Lees meer

    Bewegen en MS

    Wendy

    Bewegen. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Wendy schrijft over haar zus welke MS heeft en de afgelopen jaren veel heeft moeten inleveren als het gaat om bewegen. Een verh... › Lees meer