Klaar met salades!

Marieke Oosterom

MS & Voeding

Gepubliceerd: 21 februari 2020

Elke dag maakt Marieke voor haarzelf een salade als lunch. Dit als alternatief voor brood, waar ze zo ontzettend moe van word. Van kaas ook trouwens. Van zuivel sowieso. En suiker. Verschrikkelijk, ongenadig moe. En nu? Nu eet Marieke dus salades. Allerlei en vooral verschillende soorten salades.

Klaar met salades!

Dus ik maak een salade. Elke dag. Verse botersla, krulsla of rucola. Met tomaatjes, soms komkommer, makreel of blauwe bessen. Altijd aangemaakt met zout, peper en olijfolie. Standaard gaan er een avocado en nootjes in om het een beetje substantie te geven.

Mijn eetpatroon heb ik veranderd omdat ik dan minder last heb van mijn MS

Soms heb ik het gehad met elke dag salade. Ik heb de laatste hap nauwelijks doorgeslikt of ik heb al weer honger. Dan droom ik van een zak chips. Of chocola, geen pure, maar melkchocola met stukjes gezouten karamel. Heerlijk...

Het liefst zou ik een hele pizza quattro formaggi naar binnen schuiven, versgebakken knoflookbrood, een milkshake. Een frappuccino met een grote dot slagroom.

Ik heb mezelf in het verleden ook wel eens dingen ontzien. In aanloop naar onze bruiloft volgde ik het Sonja Bakker-dieet (waar ik een diepe haat voor rauwkost aan over heb gehouden). Toen was het ook wel eens moeilijk en had ik momenten van zwakte. Als ik dan zondigde, nam niemand me dat kwalijk. Het was immers mijn commitment aan mezelf, niemand anders en niemand meer. Nu is het anders.

Ik ben niet op dieet om af te vallen of fitter te worden

Sowieso omdat dit niet tijdelijk is. Ik ben niet op dieet om af te vallen of fitter te worden. Ik heb mijn eetpatroon verandert omdat ik daardoor minder last heb van de MS-symptomen, namelijk de voor mij meest prominente en meest verlammende; vermoeidheid. Mijn ziekte is chronisch, die neemt geen dag vrij. Dat betekent dat ik er ook geen dag vrij van kan nemen. De strijd gaat door. De ziekte tegen mij en ik tegen de ziekte. Elke dag. Tot vervelens toe. Net zoals die salades.

Maar soms heb ik schijt. Dan eet ik wel een keer onverstandig. Het ergste dat kan gebeuren is dat ik een uur, een paar uur, misschien een dag te moe ben om te functioneren. Dat is toch geen ramp?

En dat is het tweede punt waarop mijn zelfopgelegde eetrestricties anders zijn dan normale diëten. Ik doe dit voor mezelf, maar niet alleen voor mezelf. Ik doe het ook voor anderen. Voor familieleden die willen dat ik goed voor mezelf zorg en aan wie ik wil kunnen laten zien dat het goed met me gaat. Voor mijn werkgever die verwacht dat ik er alles aan doe om zo snel mogelijk weer op de been te zijn (uit naïviteit of tegen beter weten in?). Voor de fitboys en -girls en mijn mede-MSstrijders die zeggen, het is zoiets kleins om op te geven als het om je gezondheid gaat.

Ik droom van een toekomst waarin MS-strijders genieten van romige risotto

Maar vooral voor mijn kinderen die ik alle plezier en geluk gun en bij wie ik niet in het geheugen gegrift wil staan als de moeder die altijd moe was, bij wie nooit iets kon en met wie altijd rekening moest worden gehouden. En voor mijn man, die fluisterstil de steekjes oppakt die ik laat vallen. Die met alle liefde inspringt als het voor mij even niet meer gaat. Met wie ik nog steeds een team vorm maar waarbij hij, zo voelt het althans, steeds vaker het onderspit delft.

Ik weet dat niemand dit van mij vraagt. Geen van deze mensen heeft mij gezegd dat ik bepaalde dingen wel of niet mag eten. Maar hoe kan ik genieten van mijn frivole zondigheidjes wetende dat zij meebetalen aan mijn eventuele boetedoening?

Dus ik eet mijn salade en mijn handje ongezouten nootjes en mijn twee stuks fruit, terwijl ik droom van pinda-M&M's. En van een toekomst waarin genezing werkelijkheid is en alle MS-strijders genieten van dampende borden romige risotto.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Elfi schreef:

    Wat een mooi weergegeven, fijn geschreven, waar & herkenbaar verhaal.
    Goede stimulans om zo mijn eetgewoonten weer eens aan te scherpen! Dank! Elfi

  • Suzanne schreef:

    Zo herkenbaar dit! Alles.. Ik dacht met kerst wel een heerlijk toetje te kunnen nemen. Ik was bij de Italiaan met de allerlekkerste tiramisu. Vóór mijn ms, haalde ik wel eens een tiramisuuthe af, als take-out om lekker thuis op te smullen met vriendinnen. Nu jaren kater met kerst, dacht ik “eentje kan wel weer een keer..” drie drie dagen later had nog last van van die berg suiker er in…hat was wel erg lekker! Ik vroeg me af “wanneer leer ik het nou..?” Nu toch wel m’n lesje geleerd (hoop ik).

  • Sport; mijn passie

    Ania Timmer

    Ania schrijft ons over haar passie sporten. Of dit haar makkelijk afgaat? Nee niet echt, maar ze krijgt er een hoop voor terug gelukkig. Dus ook al heb je MS...Strike ... › Lees meer

    Wij en MS

    Petra Rutten van Middelkoop

    Platform MS was ooit gebouwd voor partners van MS'ers. Als snel is dat aangepast naar een platform voor zowel de MS'er als zijn/haar omgeving. In het begin deelden we ... › Lees meer