Stop vooroordelen!

STOP VOOROORDELEN 

Gisteren ging ik frietjes halen. Ik zag meteen dat heel de straat vol geparkeerd stond. Als er plek is op een normale parkeerplaats zou ik mijn auto daar altijd neerzetten om iemand anders met een invalideparkeerkaart (ipk) de kans te geven zijn of haar auto te kunnen parkeren. In dit geval zou ik 200 meter heen en 200 meter terug moeten lopen. Mijn benen deden pijn en ze voelden als spaghetti. Voor de friettent is een invalideparkeerplaats (ipp) en parkeer daar mijn auto.

Ik leg mijn ipk voor de ruit en stap uit. Meteen zie ik vanuit meerdere kanten vragende en afkeurende blikken. Ik doe alsof deze mensen er niet zijn. Ik loop richting de friettent en passeer een auto met 2 jongens er in. Daar stonden een aantal jongens bij met hun fiets in de hand wat te kletsen met elkaar. Zij kijken mij van top tot teen aan, lachen en smiespelen wat tegen elkaar. Het was duidelijk dat het over mij ging. Ik probeer mij er niks van aan te trekken en loop verder. Toen ik met 1 been binnen de friettent stond hoorde ik iemand achter mij roepen; "Ey, je mag daar niet parkeren, je kan gewoon lopen!". Ze hebben met z'n zessen de grootste lol.

Ik probeer de jongens duidelijk te maken dat je nooit aan de buitenkant kan zien of en wat iemand mankeert.

Als reactie loop ik terug naar de jongens en vraag of hij het tegen mij had? En of hij het kan herhalen maar dan recht in m'n gezicht. Ik hoopte dat dit af zou schrikken en hij de volgende keer twee keer na zou denken voor hij zoiets zegt. Het bleek geen indruk te maken en ging gewoon door. Ik probeer de jongens duidelijk te maken dat je nooit aan de buitenkant kan zien of en wat iemand mankeert. Ik werd vierkant uitgelachen en belande in een felle discussie waar kwetsende dingen gezegd zijn. Het was 6 tegen 1. Ik besef me dat dit geen nut heeft en loop terug naar de friettent. Ik sta te trillen op mn benen en kan nog net m'n tranen bedwingen. Ik plaats m'n bestelling alsof er niks aan de hand is. Maar van binnen....

Buiten het feit dat ik vind dat de jeugd van tegenwoordig hondsbrutaal en onbeschoft is, wil ik graag aandacht vragen voor het gedrag van mensen in het algemeen. Ik hoor je denken, 'dit is gewoon brutale jeugd, trek je er niks van aan!'.

Dit zijn mensen van alle leeftijden en uit alle lagen van de samenleving.

Ik zou willen dat het zo simpel was. 9 van de 10 keer als ik mijn auto op een ipp zet zijn er afkeurende blikken, gesmiespel of spreken mensen mij aan. Meestal gebeurt dit op een niet zo vriendelijke manier. Dit kwetst mij en maakt mij onzeker. Dit zijn mensen van alle leeftijden en uit alle lagen van de samenleving.

Ik snap waar dit vandaan komt. Ook wij zien dat mensen parkeren op een ipp zonder kaart om bijvoorbeeld ff snel boodschappen te doen. Dit keur ik ook af en stoor ik mij mateloos aan. Weet je het zeker en zie je dit gebeuren? Spreek deze mensen dan vooral aan op hun gedrag!

Maar lieve mensen, je kan aan de buitenkant NOOIT zien waarom iemand een ipk nodig heeft. Een ipk betekend niet automatisch dat je bejaard bent, je niet kan lopen en altijd in een rolstoel zit. Er zijn ontzettend veel jonge mensen die een beperking hebben en ècht niet voor de lol hulpmiddelen aan vragen. Dit is al een behoorelijke drempel. Het kost vaak enige tijd voor zij hier overheen kunnen stappen en de aanvraag in gang zetten. Dit doen zij omdat ze dit nodig hebben. Dit doen zij zodat hun leven een klein beetje makkelijker wordt. Een ipk krijg je ècht niet zomaar.

Constant voor jezelf op moeten komen en jezelf verdedigen.

Ik heb nu bijna 6 jaar de diagnose MS. De ene dag loop ik zonder hulpmiddel, de andere dag loop ik met rollator of zit ik in een rolstoel. Ik snap dat dit verwarrend kan zijn voor de buitenwereld. Maar al 6 jaar loop ik tegen vooroordelen aan. Het voelt soms, alsof je als jong persoon met een beperking, een fulltime baan erbij hebt gekregen als advocaat. Constant voor jezelf op moeten komen en jezelf verdedigen. Dit kost enorm veel kostbare energie. Dit geldt zowel voor verschillende instanties waar we mee te maken hebben. Maar zeker ook voor situaties in het dagelijks leven.

Kunnen we proberen om wat liever voor elkaar te zijn en na te denken voor we iets doen of zeggen? Jij bent het na 5 minuten vergeten, maar voor ons bepaalt het alles. Maak het ons alsjeblieft niet moeilijker dan het al is.

Dank je wel!