Manon Jacobs
MS & Bewustwording
Gepubliceerd: 9 maart 2026
Soms begint een bijzonder verhaal met een toevallige ontmoeting.
Tijdens een wandeling raakte Manon in gesprek met een vrouw die bijna verontschuldigend zei: “Ik doe maar vrijwilligerswerk.”
Wat de vrouw daarna vertelde, bleef nog lang bij Manon hangen. Het zette haar aan het denken over hoe wij als samenleving waarde meten — en wie we daarin misschien onbedoeld over het hoofd zien.
“Ik doe maar vrijwilligerswerk.”
“Ik doe maar vrijwilligerswerk.”
Dat zei ze.
Een onbekende vrouw waarmee ik onlangs spontaan – tijdens een wandeling met de hond – in gesprek kwam.
Ze is afgekeurd. En ze schaamde zich. 
“Maar” vrijwilligerswerk. Die woorden zijn de hele tijd bij mij blijven hangen.
Toen ik zei dat ik het juist heel mooi vind dat er mensen zijn die vrijwilligerswerk doen ondanks dat ze afgekeurd zijn, fleurde ze ineens helemaal op. Ik vroeg haar wat voor werk zij dan deed.
Ze vertelde met een blos op haar wangen dat zij werkt met palliatieve mensen.
Organiseert activiteiten. Eet met hen, en nog heel meer. Zij is er voor mensen in hun laatste levensfase. Ze doet “maar” vrijwilligerswerk”, wat voor velen als te zwaar wordt gezien. Zelfs al zouden zij ervoor betaald krijgen.
En zij, de mevrouw die zich bijna schaamt om dit te vertellen, doet dit zonder er iets voor terug te krijgen. In financiële zin dan.
Ze heeft een missie, zingeving en iets dat groter is dan haar eigen problemen. Iets waar zij haar zelfwaardering uit kan halen. Toen ze over haar werk vertelde, zag ik haar helemaal opbloeien. Ik voelde plaatsvervangende schaamte dat we leven in een maatschappij waarin velen op mensen zoals haar neerkijken, omdat ze “maar” vrijwilligerswerk doen.
Alsof betaald werk de enige maatstaf is voor waarde.
Alsof een salarisstrook bepaalt hoeveel je bijdraagt aan de maatschappij. Hóe dan.
Wat zegt het over de mentaliteit van sommige individuen, dat iemand die werkt met mensen in hun meest kwetsbare fase , het gevoel wordt gegeven dat zij zich moet verantwoorden? Dat zij zich notabene scháámt om te vertellen dat zij zo’n mooi werk doet. Alleen omdat het onbetaald is.
Newsflash: menselijkheid laat zich niet meten in euro’s of omzet. Maar door compassie en empathie voor de mensen om ons heen.
Niet iedereen kan (meer) meedraaien in het tempo van de arbeidsmarkt. Iets wat voor deze mensen al een behoorlijke impact heeft (gehad).
Misschien moeten we stoppen met het woord “maar”.
Vrijwilligerswerk is geen poedelprijs.
Het is betrokkenheid bij hen die het moeilijker hebben. Het is verantwoordelijkheid voelen voor een ander. Het is zorgen voor.
Ik denk dat de samenleving juist draait op mensen zoals zij. Deze onbekende mevrouw met een groot hart 
Nb. Dit is geen door AI gegeneerd of geschreven bericht (de illustratie is wel het werk van AI 
) Dit is een waargebeurd verhaal. Uit mijn hart geschreven.
) Dit is een waargebeurd verhaal. Uit mijn hart geschreven.Wil je reageren op het verhaal van Manon? Zet je reactie hieronder of mail je reactie naar manon@platformms.nl.
Mogen we volgende week jouw ervaringsverhaal delen?
Vul het contactformulier in of stuur een mail naar story@platformms.nl