Een ongedwongen leven, tot jij ineens verscheen,
Plots stond je om de hoek, en niets was meer hetzelfde.
Angst en spanning namen langzaam de regie,
Wat gebeurt er in mijn lichaam, wat gebeurt er met mij?
Geen grip meer op de dagen, alles werd zo anders toen,
Levend verlies dat met me meeloopt, elke stap, elk seizoen.

Geen vertrouwen in mijn lichaam, geen begrip van wat men ziet,
Want de grootste pijn van binnen, die herkent een ander niet.
Maar ik ben mens en ik vecht terug, telkens weer opnieuw,
Een nieuwe ik, een nieuwe weg, al voelt die soms zo ruw.

Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
met een lach en met een traan.
Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
blijf maar staan, blijf maar gaan.
Door boosheid en door wanhoop
blijven wij toch verder gaan.

Beetje bij beetje neem je soms een stukje van mij mee,
Zenuwen die blijven haperen als golven op een zee.
Wakker worden in de ochtend, niet wetend wat er komt,
Of mijn lichaam mee wil werken of de dag weer anders wordt.
Pijn en uitval, zware dagen, moe tot diep in elke cel,
Maar steeds weer vind ik ergens kracht, al gaat het soms niet snel.

Want opgeven is geen antwoord, hoe zwaar de weg ook lijkt,
Ik sta weer op en zet een stap, ook als de moed bezwijkt.
Maar ik ben mens en ik vecht terug, telkens weer opnieuw,
Een nieuwe ik, een nieuwe weg, al voelt die soms zo ruw.

Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
met een lach en met een traan.
Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
blijf maar staan, blijf maar gaan.
Door boosheid en door wanhoop
blijven wij toch verder gaan.

MS leert mij los te laten wat ik niet veranderen kan,
Te genieten van de kleine dingen, van het hier en van het dan.
Stress niet langer vast te houden, maar de vrijheid te omarmen,
Te vertrouwen op mezelf, ondanks alle zichtbare en onzichtbare littekens.

Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
al draagt ieder zijn eigen last
Wij zijn strijders, wij zijn sterk,
samen vind je wat nog past.
Met een lach en met een traan,
met verdriet maar ook met moed.
Vandaag leven, vandaag genieten,
zolang het nog maar goed voelt.

Want MS is een deel van mij, maar nooit wie ik werkelijk ben,
Ik blijf groeien, ik blijf leven, iedere dag opnieuw gewend.
Moe misschien, maar niet verslagen, dat is wat ik kiezen zal,
Want ik ben meer dan mijn beperking, ik ben sterker dan de val