Manon Jacobs

MS & Bewustwording

Gepubliceerd: 24 juni 2026

Manon deelt een eerlijk en persoonlijk verhaal over haar leven met MS. Waar overprikkeling vaak onzichtbaar blijft voor de buitenwereld, laat zij zien welke impact het dagelijks heeft op energie, informatieverwerking en sociale activiteiten. Met herkenbare voorbeelden, een vleugje humor en veel openheid geeft Manon een inkijkje in de uitdagingen, het verdriet én de veerkracht die daarbij horen.

Ik kan mijn hoofd niet uitzetten. Kon ik al niet want ADHD, maar dit is toch hele andere koek. Overprikkeling speelt een steeds grotere rol in mijn leven met MS.

Vroeger dacht ik dat overprikkeling vooral ging over drukte, lawaai of te veel mensen. Of de ADHD drukte in mijn hoofd. Gedachte van de hak op de tak, niets kunnen afmaken en procrastinatie.

Inmiddels is het veel ingewikkelder.

Mijn hersenen verwerken informatie langzamer dan vroeger. Een gesprek voeren, een vergadering volgen, een appje beantwoorden terwijl de televisie aanstaat, een maaltijd koken terwijl je de dag bespreekt. Gaat fout en voor je het weet eindigt de pasta in de koekenpan en het vlees in het kokend water. Praat tegen me terwijl we de trap aflopen en mijn hoofd vergeet spontaan hoe ik een trap af moet lopen.

Het lijken kleine dingen. Vaak zijn ze zelfs wel grappig ook. Maar alles samen vragen ze veel energie. Energie die al minder en niet meer onbeperkt beschikbaar is. If you know me, you know. Dit is mijn nieuwe ik. Mijn geupdate variant. Alleen hebben ze denk ik de Bèta variant gebruikt.

Het lastige is dat niemand het ziet.

Mensen zien dat ik werk, een verjaardag bezoek, een dagje Pinkpop meepik of een concert bezoek. Wat ze niet zien, is de rekening die daarna komt. De vermoeidheid, de zware benen, misselijkheid, het gevoel dat mijn hoofd vol zit, alles uit mijn handen valt en zelfs simpele dingen moeite kosten. Bij een vraag verschijnt er nog net niet zo’n “loading” teken boven mijn hoofd. Het rad draait nog maar de hamster is allang dood, zeg maar.

Overprikkeling vertraagt mijn informatieverwerking. Daardoor kost alles meer energie. Daardoor raak ik vermoeider.
Daardoor kan ik weer minder prikkels verwerken. En zo ontstaat een cirkel die zichzelf blijft voeden. Ik ben hard aan het werk die cirkel te doorbreken.

Het gekke is dat rust niet altijd meer genoeg is. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denk: als ik vanmiddag even rust neem, gaat het morgen vast weer beter. Maar zo snel gaat dat niet meer. Waar ik vroeger met twee vingers in de neus 2-3 avonden/ nachten draaide, plan ik nu een event per weekend.

Ja. Een typisch Nederlandse kringetjes verjaardag is tegenwoordig voor mij een “event”.

Niet iets wat ik wel even doe voordat ik een nachtje ga draaien. Nee, het is mijn hoogtepunt. Waar rust vooraf en naderhand voor gepland wordt. Als dit een ChatGPT tekst was zou ik nu schrijven “dat dit schuurt).

Wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, is dat overprikkeling niet betekent dat ik zwak ben. Het betekent dat mijn hersenen harder moeten werken om hetzelfde te doen als vroeger. Maar ik kan nog heel veel. Alleen niet teveel achter elkaar en zeker niet tegelijk. Ik leef een beetje in slomotion.

Ik blijf dankbaar voor wat nog kan en tegelijk baal ik ook echt vaak van wat niet lukt. Ook dat heb ik geleerd. Rouw om mijn oude ik mag er zijn. Verdriet en boosheid ook. Het moet eruit. Maar mag niet leidend zijn. Langzaam.. Met vallen en opstaan en op mijn gezicht gaan kom ik er wel.

Overprikkeling gaat niet over wat er om je heen gebeurt. Het gaat om wat in je hoofd niet meer verwerkt kan worden.

Oordeel daarom niet te snel als iemand eerder vertrekt, afwezig lijkt of plannen af moet zeggen. Ga ervan uit dat deze persoon zelf al moeite heeft gehad om deze beslissing te nemen. Want echt. Met overprikkeling leven is not for the weak.

Wil je reageren op het verhaal van Manon? Zet je reactie hieronder of mail je reactie naar manon@platformms.nl.

Mogen we volgende week jouw verhaal delen? Vul het contactformulier in of stuur een mail naar story@platformms.nl