Corine schrijft wanneer de woorden vanzelf komen. Zo ontstond ook deze persoonlijke tekst, die ze onlangs op Facebook deelde. Wij vonden de woorden zo herkenbaar en raak dat we dat ook graag hier delen. Een kwetsbare tekst over bewegen, dansen en de vrijheid die ooit zo vanzelfsprekend was en het soms pijnlijke gemis daarvan.
Wat ooit vanzelfsprekend was
En toen
Miste ik iets wat ik ooit had
Ooit eens bezat
Als vanzelfsprekend
Nooit aan het tijdelijke ervan gedacht
En al lijkt het honderd jaar geleden
Wat het eigenlijk ook is
Ben ik het nooit vergeten
Het gevoel van de wind in je haren
Je armen meebewegend aan je zij
Je benen die je gewicht bewaren
Het was ook ooit allemaal van mij
Je voeten in schaatsen
Je voeten op trappers
Je blote voeten op het gras
Je blote voeten in het zand
Onder de douche
Op je vloer
Vrijheid
Huppelen, springen, rennen, wandelen, zwemmen, dansen.
Oh mijn god ja. Dansen
De wereld ligt aan je voeten.
Nouhhh
Neenee, dit is geen klaagzang. Het is wat het is. Maar soms word ik pijnlijk overvallen door dit gemis.
En dan moet ik het even door mijn hoofd laten gaan
Dat ik dit allemaal ook echt ooit zelf heb gedaan
Onvoorstelbaar
Bijna
Reageren op het gedicht van Corine? Dat kan hieronder of via onze Facebook groep.
Wil jij ook jouw gedicht delen? Stuur jouw gedicht naar story@platformms.nl
En dan delen wij binnenkort ook jouw gedicht.
Zo herkenbaar mooi omschreven. Vooral het lopen in het gras
In 1 woord prachtig en inderdaad ook zo herkenbaar.