Blauw, blauw, blauw

Jolanda Ruesink

MS & Ervaringsverhalen

Gepubliceerd: 20 juni 2022

Langzamerhand begint het een beetje te vervagen. Maar het was behoorlijk blauw. Dat wil zeggen ruim twee weken geleden, daarna kreeg het alle kleuren van de regenboog. Toen ging ik In de nacht van woensdag op donderdag namelijk naar de w.c. Of beter gezegd dat wilde ik. Voordat ik zover was ging ik namelijk ineens onderuit in de badkamer. Van het ene op het andere moment viel ik flauw. Jan hoorde twee keer een bonk en kwam hevig geschrokken toegesneld.

Blauw, blauw, blauw

Op dat moment was ik gelukkig gelijk al weer bij. Lag op de grond met druppels bloed her en der verspreid over de badkamervloer. Dat leek overigens een stuk dramatischer dan het was. Ik had maar een klein wondje bij mijn wenkbrauw. Wel merkte ik dat ik een flinke smak had gemaakt met mijn hoofd waarschijnlijk tegen de wastafel en daarna op de grond.

Domme pech, laten we het daar maar op houden

Gelukkig leek ik er verder niet zoveel aan over te houden. De volgende dag hebben we voor de zekerheid toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. Daar werd ik even helemaal nagekeken. Naar het wondje, mijn bloeddruk, de hartslag, alles leek in orde. “Dit zal je wel vaker overkomen vanaf nu”, beweerde de huisarts, ”het zal wel horen bij deze fase van MS.”

Eh oké? Daar had ik eigenlijk nog nooit van gehoord, dus we hebben ook maar gebeld met de MS-verpleegkundige. Zij ontkrachtte de bewering van de huisarts inderdaad, maar gezien mijn medicijnen, die van invloed kunnen zijn op het hartritme, leek het haar wel verstandig om me een telemetrie-test te laten ondergaan. Zo’n test duurt 24 uur, dus ik moest een nachtje in het ziekenhuis blijven. Dat was me ook wat.

Alleen een beetje bont en blauw en dan opeens deel uitmaken van een ziekenhuisafdeling. Ik kwam te liggen op een vierpersoonskamer. Is best gek om te moeten slapen op een kamer met mensen die je niet kent. Gelukkig gingen er in de loop van de dag al twee naar huis. Toen het donker werd, de gordijnen dicht waren en het licht uitging was het nog steeds wat schemerig. Zo zou ik toch niet kunnen slapen. Toen bedacht ik opeens, eureka! Dat ik misschien nog wel een stoffen mondkapje in mijn tas had zitten.

Niks aan de hand, ik mocht weer naar huis

Zowaar, dat had ik. Kon mijn mondkapje omgekeerd mooi als slaapmasker dienen. Creatief met Corona. Zo viel ik toch in slaap, ware het niet dat ik na een tijdje weer wakker werd, omdat het toch wel erg warm was zo. De rest van de nacht wat door gedommeld en zo was het toch opeens weer ochtend. Toen mijn 24 uur van de test erop zaten, was de cardioloog schijnbaar onvindbaar. Eindelijk kwam hij aan het eind van de middag even langs. De telemetrie-test liet geen onregelmatigheden zien. Niks aan de hand dus, ik mocht weer naar huis.

De afgelopen weken ging het weer goed met me. De linkerkant van mijn hoofd voelde een beetje beurs en in de loop van de dagen, inmiddels weken, werden de verkleuringen eerst steeds duidelijker zichtbaar en mooier van kleur, om vervolgens wat te zakken en te vervagen. Er zit nog een klein beetje zwelling en mijn wang en tanden voelen nog niet helemaal normaal.

De talrijke opmerkingen over mijn gehavende hoofd worden minder. Steeds weer vertellen wat er was gebeurd…. Het wondje is genezen, de kleuren vervagen. De schrik rondom de val ook. Domme pech, laten we het daar maar op houden én gelukkig goed afgelopen.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Afgestudeerd met MS!

Saar Vleugels

Twee dagen voor de officiele startdag van mijn bachelor kreeg ik een mokerslag. Die dag kroop er een MonStertje op mijn rug, legde zijn armen stevig om me heen en liet... › Lees meer

Hier doe je het voor…

Elsbeth Zaagsma (Roche)

Vandaag delen wij een verhaal Elsbeth Zaagsma van Roche. Een geneesmiddelen producent. Hoe ziet het werkende leven van Elsbeth eruit?  Interessant om dit proces eens v... › Lees meer