Even je rijbewijs verlengen…

Ilona

MS & CBR

Gepubliceerd: 21 januari 2022

Als je ziek bent is dat dus niet even! Nee het is een heel gedoe en ellende. Gezien Corona & de wachttijden wordt aangeraden tussen de 3 maanden en een half jaar van te voren te starten. Dus ik braaf op onderzoek uit hoe dat moet. En ik kan je vertellen het is best ingewikkeld en een behoorlijk zoek werkje.

Even je rijbewijs verlengen…

Stap 1 je vult een gezondheidsverklaring in van het CBR €43. Dan krijg je een lijstje met dingen die je moet regelen. Ik moest naar de psychiater, neuroloog en keuringsarts. Dit moeten allemaal onafhankelijke mensen zijn. Dus niet je eigen artsen. Had ik al verteld dat je dat ook even allemaal zelf moet bekostigen?……

Ziek zijn kost naast dat het k*t is ook gewoon heel veel geld

Stap 2 afspraken maken. Je krijgt een lijst met artsen in de buurt. Nou ja bijna in de buurt dan. In mijn geval moet het rolstoel toegankelijk zijn. Dus 2/3 van de locaties viel al af. De keus werd zwaar beperkt. Best gek als je er over nadenkt: je vult een gezondheidsverklaring in, dat doe je niet als je nergens last van heb. Dan is het toch eigenlijk ook min of meer logisch dat er mensen zijn met een beperking en dat je daar dus met onder andere je gebouwen rekening mee moet houden?

Stap 3 de neuroloog: Eerst de neuroloog maar regelen, er was in Velsen-noord een rolstoel toegankelijke locatie. Dus de respijt dame en ik er samen heen. Het gebouw was wel toegankelijk maar de omgeving eromheen totaal niet. Het was een industrieterrein. Geen parkeerplek te vinden. Toch iets gevonden maar een behoorlijk stuk lopen/rollen. Maar de stoepen in een industrieterrein zijn niet aflopend. Dus het is niet mogelijk om met je rolstoel op de stoep te komen. Dus rij je daar met je stoeltje op de weg tussen de enorme vrachtwagens. Nou dan voel je je klein hoor.

Vlak bij het gebouw was gelukkig wel een verlaagde stoep. Ppffff gebouw gehaald. Binnen bij de neuroloog moet ik de bekende testjes doen: knijp in mijn handen, raak je neus aan met je ogen dicht, zo’n vervelende saté stok onder je voeten etc. Tien minuten binnen 220€ lichter. Op de terugweg vond een vrachtwagen het een enorm goed idee om op het aflopende stukje van de stoep te parkeren. Dus daar gingen we weer…

Nou, dat gaat niet lukken hoor…

Stap 4 de psychiater: waarom je naar de psycholoog moet omdat je autisme hebt is mij een raadsel. Ik was vastbesloten om het te vragen maar dat liep even anders… In eerste instantie had ik een afspraak gemaakt bij een andere psychiater daar was de prijs € 360 en deze man had pas eind december tijd. Dat vond ik toch wel vrij laat. Ik dacht ik trek de stoute schoenen aan en wel nog een andere psychiater deze was iets goedkoper € 280. Dat scheelt nogal wat dus ik dacht nou ik bel optie drie ook.

En deze meneer was € 180. Bingo dacht ik, wat scheelt dat een hoop met elkaar. En eigenlijk alleen omdat het zo laat was in het jaar had ik besloten om een andere te bellen. Wel heel gek dat ze blijkbaar zelf prijzen mogen bedenken? Dus typisch, dus de tip is: mocht je in deze situatie komen bel er meerdere op en kijk wat de prijzen zijn.

Maar oke dan naar de afspraak, Jesmay en de dame van respijt zorg waren mee. Een zelfde soort industrieterrein maar gelukkig iets dichterbij geparkeerd. Eindelijk de juiste ingang gevonden is er een enorme verzakte stoep dus een hoge drempel van 15 a 20 cm. Jesmay: nou dat gaat niet lukken hoor, wie doet dat nou? Dus uit de rolstoel, Evelien en ik dat zware ding in een te kleine deuropening naar binnen geloodst. Binnen was een het een beetje een smerig en oud gebouw. Een soort flex werkplek.

Het was niet de meest frisse verzorgde man die je kan bedenken

Een aardige dame bij de balie wees waar de wachtkamer was. Een smerig hokje vol met vieze tafels en stoelen. Gelukkig had ik mijn eigen stoel. Ook deze deuropening en gang was erg smal. Hierdoor kon ik niet eens de wachtkamer in. Op een gegeven moment kwam er een man uit het kleine kamertje ervoor. Het was niet de meest frisse verzorgde man die je kan bedenken. Ook de geur die uit het kleine hok kwam was niet fris te noemen.

Ondertussen was er nog een andere meneer in de wachtkamer komen zitten en hij vroeg wie het eerste de afspraak had. Hij was blijkbaar voor ons en de niet zo frisse man vertelde dat hij minstens een half uur uitliep. Na een kwartier mochten wij gelukkig naar binnen. De man wilde graag dat Evelien en Jesmay buiten moesten wachten. Ik dacht dat gaat me niet gebeuren, ik ga hier niet alleen met die….man in zo’n klein hokje zitten. Het voelde gewoon niet fijn. En twee horen meer dan één.

Gelijk werd vervolgens even gemeld dat ik dus ook een angststoornis had en of ik daarvoor werd behandeld. Geloof me er kwam al stoom uit mijn oren en mijn haren stonden overeind. Vervolgens vroeg hij of DAT kind wel op afstand kon blijven want ja met corona moet iedereen wel op afstand. En eigenlijk moest mijn rolstoel ook naar achteren maar ja dat paste niet doordat alle mensen erin waren! Misschien groter kantoor aanschaffen? Of ander karakter?

Ik had totaal geen zin meer om naar de keuringsarts te gaan

Even een tussendoortje: het blijkt dus dat ik die dag al corona had en waarschijnlijk besmettelijk had kunnen zijn. Dat wist ik niet omdat ik totaal nergens last van had maar achteraf omdat hij zo reageerde op Corona was het toch wel een heel klein beetje grappig. Het gesprek volgt met wat meerkeuze vragen en wat andere vragen. Na 10 minuten waren we al klaar gelukkig. Ik heb nog nooit zo best mijn best moeten doen om beleefd te blijven. Aan het eind zei de meneer: mevrouw leg je centjes maar op de hoek. Je moest namelijk € 180 contant in een enveloppe meenemen. Hoezo zwart??… Gelukkig hoef ik nooit meer naar de psychiater terug. Dat was maar eenmalig.

Stap 5: de keuringsarts: na die actie met de psychiater snap je misschien wel dat ik totaal geen zin had om naar de keuringsarts te gaan. Uiteindelijk had ik er een gevonden bij een fysiotherapiepraktijk in Uithoorn. Dit kon op een zaterdag gelukkig, want al deze afspraken moeten ook nog eventjes tussen alle andere normale medische afspraken, rust momenten,  andere dingen zoals instanties bellen, berekeningen maken enzo. Jesmay en ik zouden er een gezellige meiden ochtend van maken. Dit was namelijk de dag dat Sinterklaas aan zou komen en als we terug kwamen zouden we gezellig samen tv kijken met strooigoed.

Dus hup, Google Maps aan en naar de keuringsarts. Dat was iets ingewikkelder want het was haast niet te vinden. Links in het hoekje, achter op het terrein, onder dat gebouw. Een half uur te laat had ik het eindelijk gevonden met allemaal hulp van mensen die ons 23 keer heen en weer zagen rijden omdat die mensen stonden te wachten op de intocht van Sinterklaas. Mama waarom staan al die mensen hier? Ze vinden het een mooie dag om buiten te staan? Nee toch, zei ze.

Gelukkig heeft ze nog geen tijdsbesef

Shit mislukt, ze staan te wachten op de intocht van Sinterklaas. Gelukkig heeft ze nog totaal geen tijdsbesef. Ik dacht mooi als we bij de keuringsarts zijn is hij vast al aangekomen en kunnen wij mooi door als we weer terugkomen.

Omdat we een half uur te laat kwamen, mochten we gelukkig toch nog even blijven wachten en werden we toch nog geholpen. Het rare was dat deze dame deed precies dezelfde testjes deed als de neuroloog. Ik vertelde het ook zo zeg maar: dat is gek ik snap niet waarom jij naar mij moet en naar de neuroloog. Ik zeg: ik ook niet want u doet precies hetzelfde nu. Met een kwartiertje waren we klaar, € 60 lichter, én gelukkig nog op tijd om de intocht van Sinterklaas op tv te zien.

We moesten nog wel een heel stuk lopen naar de auto. Vervolgens lopen we het gebouw uit komt er een vrouw aanlopen die roept vanaf de andere kant: schiet op, schiet op hij komt eraan. Dus Jesmay vraagt aan de dame: wie komt eraan? Sinterklaas natuurlijk zegt de dame. Oeps. Wij zijn natuurlijk naar de weg gelopen en hebben nog heerlijk naar de pieten en Sinterklaas kunnen kijken. Wat erg leuk was: ze hadden allemaal zakjes pepernoten gemaakt die ze overal naartoe gooide.

Het is een rijtest en geen examen

Twee van onze zakjes kwamen in de plassen van de regen. Toen kwam er een hele lieve Piet en die heeft ons gewoon 4 zakjes gegeven. Dus Jesmay haar dag kon niet meer stuk. Toen we In de auto zaten vroeg ze mama gaan we nog wel tv kijken. Intussen was ik zo moe dat ik natuurlijk gewoon ja zei. Maar hoe kan dat dan Sinterklaas is net aangekomen?

Het is een hulpsinterklaas. Sinterklaas kan nooit alle pakjes waar alle kinderen tegelijk bezorgen en op alle plekken tegelijk zijn. (Dit klonk best geloofwaardig hoop ik). Toen was het even stil… Ahh mama, net als jij, jij helpt Sinterklaas ook als je Piet bent. Jij bent toch ook geen echte piet. Ehhh ja zoiets. Weer even stil… mag ik nu mijn pepernoten opeten? Tuurlijk schatje. (Als er iets in je mond zit kan je ook geen moeilijke vragen meer stellen).

Stap 6: de rijtest: Als je al je onderdelen hebt afgewerkt en de formulieren zijn binnen bij het CBR dan krijg je een berichtje van het CBR dat je een rij afspraak kan maken. Hier was gelukkig ruime keuze in. Het is een rijtest en het is geen examen staat er overal. Maar wat je wel precies gaat doen dat kan je nergens vinden. Daar word ik natuurlijk wel een beetje zenuwachtig van. Ik had het slim aangepakt en Ik had Ingrid gevraagd om met mijn mee te gaan én de heenweg te rijden.

Schouders in je stoel, heupen wat omhoog en je volle gewicht op de rem

Vervolgens kwamen we daar aan moesten we wachten. Wat wel slim was is dat iedereen die binnenkwam een nieuw mondkapje van het CBR kreeg. Uiteindelijk kwam die meneer naar beneden en kon ik kiezen of ik eerst naar het kantoor wilde: wat betekent de trap lopen of gelijk naar de auto. Je snapt vast wel wat Ik heb gekozen.

De meneer was heel vriendelijk en rustig, hij legt er precies uit wat we gingen doen en ik moest nog wat vragen beantwoorden. Vervolgens kwam er een soort extra pendel op mijn pedalen. Hier moest ik zo hard mogelijk op doen alsof ik ging remmen. Door de extra pedaal kon gemeten worden hoe hard ik trapte. De eerste keer kwam ik ruimschoots over de 50 heen, dat betekent dat je een vrachtwagen mag besturen. Daarna moest ik het nog een keer doen zo hard als ik kon. Tuurlijk heb ik even extra mijn best gedaan huppetee schouders in je stoel, heupen wat omhoog en je volle gewicht op de rem.

Over de 100 heen, top mijn kracht is dus ruim genoeg in mijn benen. Niet dat ik dat al niet wist want, ik check het elke maand bij de fysiotherapie gewoon omdat ik het zelf wil weten. Maar ook omdat ik natuurlijk ook met de kleine in de auto zit. En je zit er niet op te wachten om iemand in gevaar te brengen. Na dit gingen we inderdaad een stukje rijden. Ook hij vertelde dit is geen examen, het is een test dus als je te hard wil rijden ga je gang.

Ik was totaal gesloopt van alle inspanning en stress

Ik toch maar braaf overal op letten, netjes handjes over pakken (normaal heb ik gewoon een hand aan het stuur) en ik moest naar een afgelegen gedeelte rijden. Hier gingen we een noodstop maken. Dat was het belangrijkste onderdeel van de rijtest. Ik moest met 70 km per uur en als hij stop riep meteen stoppen. Hij vertelde wel al dat je auto dan ging schudden en een raar geluid ging maken. Ik dacht ik zie het wel.

Dus ik reed 70 km én hij riep ineens stop. Ik zal hard mogelijk op de rem te drukken en inderdaad mijn auto ging schudden raar geluid maken en ik ging ook geluid maken… Eigenlijk was het de bedoeling dat deze test nog een keer moest, maar omdat ik hem zo leuk vond en zo goed had gescoord bij de test van de pedalen was het niet nodig.

Daarna moest ik nog ruim 20 minuten rijden. Ik was totaal gesloopt van alle inspanning en stress. Toen we klaar waren en geparkeerd waren bij het CBR vroeg hij waarom ik in een automaat rij. Ik vertelde hem dat we alvast met oog op de toekomst gekozen hebben voor een automaat. O maar kunt u dit en dit met je linkerbeen, oh en dat en dat ook? Dan ga ik u niet beperken tot alleen automaat maar kunt u ook prima in een gewone auto rijden.

Stel je voor dat je geen auto meer mag rijden

Ik had er nooit over nagedacht dat dat beperkt kon worden of niet. Achteraf gezien wel fijn want als er wat is kan ik ook altijd nog in Richard zijn auto rijden. Afijn ik was geslaagd en geloof me dat is echt een last van je schouders. Wel vertelde de man nog in het begin dat als je de rijtest niet haalt dat ze dan graag met je meedenken en kijken hoe het wel mogelijk is dat je kan rijden. Dat is fijn om te weten maar voor nu was dit genoeg.

Stap 6; de laatste stap die ik nu nog moet nemen is net als elke andere Nederlander je rijbewijs aanvragen bij het gemeentehuis. €41,61. Dat ga ik de komende weken nog even doen. Maar zo fijn dat het belangrijkste onderdeel al geregeld is. Al was het natuurlijk wel een hele klus met heel veel stress spanning en onrust.

Kan je je voorstellen dat je geen auto meer mag rijden, je wordt er zo verschrikkelijk beperkt in je vrijheid. Je moet er altijd iemand regelen die met je mee gaat die kan rijden et cetera. Voor nu heb ik dit overleefd. En over drie jaar moeten we weer hetzelfde rondje. Ik ga dus maar vast sparen. Ziek zijn kost naast dat het k*t is ook gewoon heel veel geld…

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

MS is geen stopbord!

Redactie Platform MS

#strongerthanMS. Vanaf vandaag zijn wij ook te vinden op Facebook! Like ons! En laat een berichtje achter! Wil jij ook jouw verhaal delen? Stuur ons dan een mail; stor... › Lees meer

Van alleskunner naar rolstoelartiest

Aime Bakx

Dagelijks zijn wij op zoek naar dat ene verhaal. Een verhaal waarmee we jullie kunnen inspireren op het gebied van leven en leren omgaan met MS. Onlangs werd een beric... › Lees meer