Herken jij dit ook?

Hanne van Ginkel

MS & Gezin

Gepubliceerd: 4 maart 2024

Je kunt haar misschien herkennen van onze Instagram take over: Hanne! Ze deelt vandaag een verhaal met jullie waarin ze als jonge moeder over haar schuldgevoelens vertelt.

Herken jij dit ook?

 

Ik ben Hanne, 33 jaar, ik heb sinds 2019 de diagnose MS. Toen was ik net bevallen van onze zoon Jeppe, nu 4. Ik wist dat de diagnose eraan kwam, dus het was geen verrassing. Ik ben getrouwd met William en samen hebben we nog een zoon Lieuwe van 1. Ik vind het moederschap met twee kinderen soms ingewikkeld. Ik kan ontzettend genieten van de jongens maar kan ook vreselijk balen van het feit dat ik echt 0 energie heb.

 

Ik denk dat ik me bovengemiddeld schuldig voel als moeder.

 

Het is niet dat ik de hele dag verdrink in het schuldgevoel. Doorgaans kan ik makkelijker naar de positieve kanten kijken en in het moment leven. Maar het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik nooit negatieve gevoelens heb. Zo ook schuldgevoel. Ik denk dat ik me bovengemiddeld schuldig voel als moeder, omdat ik niet dezelfde energie heb als een "normale" moeder. Ik heb inmiddels wel geleerd: "elk huisje heb z'n kruisje", vandaar "normaal".

Een voorbeeld, en wellicht herkenbaar, moment van schuldgevoel is als ik Jeppe ophaal en hij super graag met iemand wil spelen. Ik wil niet de moeder zijn die haar kind altijd bij een ander laat spelen. Ik wil dat het over en weer gaat. Want ik wil normaal zijn. Je leest veel: ik wil, ik wil veel in het leven en soms lukt dat en soms niet. Dus Jeppe komt op woensdagmiddag vragen of hij met zijn vriendje mag spelen. Ja, hoor dat mag, ja kan bij ons, geen probleem. Ik loop glimlachend weg maar van binnen slaat de paniek toe. Oke, ik kan nu niet slapen. Ik voel me heel moe, hoe ga ik deze middag doorkomen. Had ik niet gewoon eerlijk moeten zijn en zeggen; mag het nog een keer bij jullie?

 

Nog 2 uur en dan is William weer thuis, dan kan ik inzakken.

 

Maar, ik wil ook die gewone moeder zijn. De moeders van de vriendjes van Jeppe weten dat ik MS heb en zijn allemaal super begaan om te helpen. Dat vind ik fijn, maar neem ik vaak ook niet aan. Ik neem ze mee naar huis. Jeppe speelt super leuk en lief met zijn vriendje en om half 3 wordt het vriendje weer opgehaald. Ik heb het overleefd. Ik voel me schuldig dat ik zo in paniek ben geraakt, terwijl Jeppe eigenlijk een hele fijne middag heeft gehad. Ik voel me schuldig naar mezelf, dat ik niet eerlijk ben geweest en heb gezegd dat ik heel moe ben. Ik voel me schuldig naar Lieuwe dat als hij straks uit bed komt, ik helemaal op ben. Ik haal rustig adem, geef al die gevoelens een plek, pak mezelf op en ga maar weer door met de dag. Morgen, morgen zijn ze beide weg (Lieuwe bij opa en oma, Jeppe op school) dan slaap ik weer bij. Ik kijk nog een keer naar de klok. Nog 2 uur en dan is William weer thuis, dan kan ik inzakken.

Herken jij dit ook?

 

Wil jij ook je verhaal delen? Voel je welkom! Mail naar story@platformms.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Esmeralde Nusse-van Riet schreef:

    Hoi Hanne
    Je hoeft je niet schuldig te voelen
    Ik herken je gevoelens heel goed
    Mijn dochter is inmiddels volwassen en zei tegen mij toen het schuldgevoel te sprake kwam maar mama ik had de liefste mama die altijd thuis was en alles kon altijd bij ons. Alle klasgenootjes en vriendinnetjes waren altijd jaloers want jij kwam me altijd uit school halen en ik heb nooit het idee gehad dat dingen niet konden omdat je ziek was . Als jij niet ziek was geworden had je gewerkt en nu was je altijd thuis . Ook al was je soms moe en moest de rolstoel mee naar de dierentuin of dagjes uit . Jou ziek zijn heeft voor mij juist goede dingen gebracht de minder goede dingen waren ver in de minderheid
    Groetjes Esmeralde

    • Hanne van Ginkel schreef:

      Wauw Esmeralde, wat moet dat fantastisch voelen als moeder, dat je dochter dit zegt. Dat is precies waar je het voor doet als ouder. Bedankt voor het delen, het helpt.

  • Bianca schreef:

    Is heel herkenbaar. Ik heb inmiddels 14 jaar ms. Geen kinderen, maar ik ben ook ‘s ochtends al bezig met het rustmoment. Eerlijk gezegd heb ik er steeds meer moeite mee nu dan vroeger. Het went nooit.

    • Hanne schreef:

      Nee he. Het kan je zo overvallen. Je kunt alles goed doen, goede voeding, goed slapen, rust nemen en alsnog ineens heel moe zijn.

  • Corona, MS en blijven bewegen

    Jolanda Ruesink

    Ook zij ontkomt er niet aan dat haar dagen gevuld zijn met het volgen van de laatste nieuwsfeiten over het corona-virus. Wat ze een gek idee vindt, maar het is echt zo... › Lees meer

    De MS levenservaringen (deel 2)

    Marian Böhmer

    We deelden een oproep naar ervaringen met mijn MS. Marian reageerde met het ervaringsverhaal. Het leven met MS is sinds haar diagnose een grote ervaring. Elke dag weer... › Lees meer