Ik ga op reis en ik neem mee…

Jolanda Ruesink

MS & Bewegen

Gepubliceerd: 11 maart 2022

Nou ja op reis, op reis. Zo ver en lang zal het niet zijn. We gaan gewoon een weekendje weg binnenkort. Om niet al te veel een spelbreker te zijn in de dingen die we willen doen, moet ik er dus over nadenken wat ik mee ga nemen om het lopen te vergemakkelijken. Of iets waarmee ik me kan verplaatsen in plaats van het lopen. Een aantal jaar geleden heb ik al eens een rolstoel geleend om deze beperking op te lossen.

Ik ga op reis en ik neem mee…

Hoewel dit best prima ging en soms ook voor hilarische situaties zorgde, vond ik het nog niet helemaal ideaal. Het voelt wel erg afhankelijk en rijden met een rolstoel is ook best een kunst. Hotsen en botsen van stoepen en andere obstakels is niet echt fijn. Zo’n geleende rolstoel is ook niet de meest comfortabele natuurlijk. Ook in een restaurant of op een terras is het best een gedoe.

Het lopen heeft veel aandacht nodig

Als je vervolgens een keer opstaat uit de rolstoel word je helemaal vreemd aangekeken. Optie rolstoel lenen dit keer dan maar afgeschreven. Vervolgens heb ik nagedacht over de aanschaf van een rollator. Die zal er ooit misschien wel een keer komen, maar nu vind ik dat nog wel een ding. Ik weet ook niet hoe het is om met zo’n geval te lopen en voorlopig wil ik dat nog maar even zo houden.

Feit is wel dat lopen niet meer zo gemakkelijk gaat. Evenwicht bewaren gaat niet zo heel goed en mijn linkerbeen houdt het al vrij snel voor gezien. Het kost me dan veel moeite om dat been voldoende op te blijven tillen. Als lopen niet vanzelf gaat heb je ook geen oog meer voor je omgeving. Of misschien juist wel, maar dan voor de details dichtbij. Een randje, of een hobbeltje waar je over kunt struikelen.

Ook word ik snel afgeleid. Iemand die me tegemoet komt lopen, of verkeer dat ik vanuit mijn ooghoeken zie. Het lopen heeft veel aandacht nodig. Ik kan dan ook moeilijk meerdere dingen tegelijk doen. Bijvoorbeeld lopen en ondertussen mijn jas dicht doen of iets uit mijn tas pakken. Voor dat soort dingen moet ik echt stil blijven staan.

Dat wat voor de meeste mensen zo vanzelf gaat, kost voor mij zo veel energie

Best gek eigenlijk, dat wat voor de meeste mensen zo vanzelf gaat voor mij zo moeizaam is geworden en veel energie kost. Maar goed, ik blijf dus zoeken naar mogelijkheden om zoveel mogelijk normaal mee te kunnen doen. We hopen voor nu een oplossing te hebben gevonden. Ik train al een tijdje wekelijks met een step voorzien van een zadel. Het lukt vrij goed om me hiermee te verplaatsen.

Nu hebben we zelf ook zo’n step aangeschaft. Als ik mijn linkerbeen op de step zet en mijn rechterbeen gebruik om me mee af te zetten lukt het om mijn balans te houden. Op dit moment is de step bij de fietsenmaker. Hij wordt even helemaal nagekeken en het stuur wordt er door hem opgemonteerd. Daar kwamen we zelf niet helemaal uit. De handleiding was in het Duits, erg kort en vol moeilijke vaktermen. Voor ons dus volkomen onbegrijpelijk.

De fietsenmaker zal er wel raad mee weten denk ik. Ik dacht nog even aan zijwieltjes zodat ik ook mijn slechte been kan trainen en evengoed mijn balans kan bewaren. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden, want om dan te zorgen dat het stabiel genoeg wordt lijkt niet te kunnen. Misschien kan ik dat nog oefenen. We zullen zien.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Betty schreef:

    Ik hikte er ook lang tegenaan, maar ik heb een rollator en rolstoel in één. Lopen zolang het lukt en in de rolstoel als het niet meer lukt. In 2 min. is de rollator omgebouwd tot rolstoel. Onlangs hebben we een opvouwbare scootmobiel gekocht. Deze is tot een rolkoffer in te klappen. Lijkt me heel handig voor dagjes uit en mee op vakantie. Ik wil toch zelf de regie houden

  • Marly Baltissen schreef:

    Heel herkenbaar verhaal, ben ook nog zoekende naar wat mij helpt in mijn dagelijkse dingen en bezigheden. We hebben een hele oude camper en hoe ga ik het nu allemaal doen onderweg.
    Heb sinds november vorig jaar erg veel ingeleverd. Heb sinds 1998 de diagnose MS.
    Binnenkort intensieve revalidatie om te kijken of er nog wat meer mogelijk is?!

  • Vroni schreef:

    Met de rollator lopen was voor mij ook heel lang “een ding”
    Op een gegeven moment toch maar gedaan en het resultaat: een blije ik
    Stukje vrijheid, geen arm meer nodig van iemand en gelegenheid om iets meer te zien van de wereld om je heen.
    Succes!

  • Even voorstellen

    Wenda

    Eind 2018 ben ik 47 jaar jong. Geboren in 1971 in Limburg, van Brabantse ouders. Ik heb in Heerlen mijn studie Facilitair Management afgerond en heb 11 jaar aan de Zee... › Lees meer

    Wintertijd

    Angela Snijder

    Wintertijd dat is toch niet helemaal mijn ding. 😑 Het uurtje verzetten heb ik niet zo’n last van, dat zie ik toch een beetje als een mind fuck... Wij verzetten... › Lees meer