Mama – dochter dagje

Marcia Taroenoredjo

MS & Gezin

Gepubliceerd: 6 december 2019

Al sinds Marcia een klein meisje was, hunkerde ze naar het fenomeen 'mama' zijn. Het gevoel hebben, dat een klein wezentje afhankelijk is van jou, vertrouwd op jou, bouwt op jou, bij jou aanklopt voor advies, troost, hulp. Nu zijn die rollen af en toe deels omgedraaid. Nu is ZIJ degene die dagelijks om hulp vraagt, mama te helpen met kleine dingetjes te onthouden, iets vanuit het onderste schap in de supermarkt te pakken.

Mama – dochter dagje

Als ik iets laat vallen, pakt zij het alweer op. Zij weet als geen ander hoe om te gaan met mijn beperkingen en 'mood swings' (arme meid...) Want uit het niets kan mama heel emo worden, tranen schieten in de ogen en het kraantje gaat wagenwijd open! Yippie! Wat is het fijn om een MS patiënte te zijn.. NOT! Ze weet ondertussen, dat ik uit het niets geïrriteerd/geprikkeld kan zijn.

Ze heeft de situatie niet geaccepteerd, maar zich erbij neergelegd

Daarom kijkt ze mij altijd eerst aan, om in te schatten of ik vandaag wel de mama kan zijn, die geduld kan opbrengen, met wie zij het reuze gezellig kan hebben, die net voldoende energie heeft om haar aandacht te geven. Ik heb mijn dochter 8 jaar lang een zeer zorgzame, toegewijde, liefdevolle, -ondanks de zware stormen die ons leven zo nu en dan hebben overrompeld-, gezellige, actieve, energieke mama kunnen bieden.

Wat kijk ik terug op hard geschater en tegelijkertijd met een brok in mijn keel en dikke tranen. Ik ben MS niet, MS is mij niet, MS neemt alsnog niet op alle fronten de overhand. Maar wat doet het mij schrijnend pijn, dat ik al 2 jaar lang niet meer de 'gezonde' mama voor haar kan zijn. Ze heeft de situatie van haar 'nieuwe mama' niet geaccepteerd, maar zich er maar bij neergelegd.

Samen huilen wij af en toe zo net na het voorlezen, gooien we allebei even het verdriet, de boosheid en de onmacht eruit. Dat mag wel van mama, zeg ik dan. Daarna knuffelen wij even goed en zeggen wij hoeveel wij van elkaar houden. Soms zijn dingen simpelweg stom en hebben wij er geen controle over. Maar wij hebben elkaar en wij begrijpen elkaar.

Een band van liefde is onbreekbaar, minder fragile dan myeline

Gelukkig is een band van liefde onbreekbaar, minder fragile dan de myeline om een zenuw heen en qua liefde vaak nog hersteld worden, mocht het onbedoeld een deukje hebben opgelopen. Gelukkig maar! Dus als ik een keer opsta, zonder teveel pijntjes, vermoeidheid, is het eerste waar ik aan denk; 'Wat kan ik vandaag doen met of voor mijn meisje waar zij blij van wordt?'

Het lijkt namelijk een standaard zinnetje te zijn geworden; 'Als mama zich goed voelt kunnen wij even de stad in, kunnen wij even naar de bieb of een keer lunchen met zijn tweetjes. Dingen die wij wekelijks deden. Zo beloofde ik haar om op maandag na schooltijd naar de stad te gaan, omdat zij spulletjes wilde hebben om slijm te maken (helaas een zeer onprettige rage voor de mama's, maar de kids zijn er idolaat van).

Ik merkte bij het naderen van die middag, dat ik erg vermoeid raakte, wat gepaard ging met hoofdpijn en duizelingen. Ik hield mij sterk en sprak mezelf wat moed in. 'Kom op Mars, even max een uurtje de stad in en dan gauw weer naar huis. Mijn dochter komt thuis + vriendinnetje. 'Mam, mag mijn vriendin alsjeblieft mee?' Zij weet dat dit soort dingen minimaal 1 dag van tevoren geregeld moet worden.

Ik probeer altijd te eindigen met een lach

Afijn, vriendin mag mee, dochter ook weer blij. Even snel wat eten en een paar winkels in en uit. Kan alweer niet wachten om op de bank neer te ploffen. Maar wat een dolblije meid had ik, dat ze even de stad in kon met mama. Dinsdag was rustdag, want ik had haar beloofd (al maanden..!), om op woensdagmiddag naar de bieb te gaan. Gelukkig weet ze welke boeken ze wilt en zijn we na een goed kwartiertje klaar.

Yes, denk ik hardop. Dat is gelukt. Oh ja, vooraf ons bieb bezoek hebben wij nog even gezellig een hapje gegeten. Tentje nummer 1, zaten we net 2 min., kijken de menukaart door, ik blij dat mijn kont op een stoel zit. Roept ze, Mam ik wil toch liever naar dat tentje hier tegenover. Met een denkbeeldige zucht stond ik op, telde tot 10 en zei wat jij wilt lieve schat, het is jouw middagje. We hebben vervolgens heerlijk gegeten, gekletst en gelachen.

Als dit niet een perfecte date is, die je ook nog eens liefde, aandacht en energie geeft.. heb je nooit echt een leuke date gehad (Knipoog..!) Aan het eind van eend dag probeer ik altijd te eindigen met een lach, verdriet heb ik al genoeg gezien en de dagelijkse acceptatie van mijn ziekte, wordt ik zelf ook een beetje moe van. Daarom geniet ik zo intens van elk moment en elke dag die ik doorkom. Ik ben wie ik was en die zal ik ook blijven.

Vergeet nooit om jezelf op nummer 1 te zetten

Een levensgenieter, alleen nu met vééél meer rust periodes op een dag en pijntjes in mijn hoofd en lijf, waar ik elke dag mee leer te leven. Ik voel mij zo schuldig op dagelijkse basis, dat mijn dochter, mijn partner, mijn familie en vrienden met mij zitten 'opgescheept'. Ik deed altijd alles voor hun en nu doen zij vaak meer voor mij. -Dankjewel mijn aller liefsten- Wat kennen wij veel ups & downs.

Maar het belangrijkste is niet opgeven, de tranen mogen vloeien, je mag je zo nu en dan flink vloeken, je mag je ziek voelen, je mag jezelf zwak voelen, je mag medelijden met jezelf en je situatie hebben. Maar vergeet nooit en te nimmer altijd jezelf op nummer 1 te zetten, van jezelf te houden en voor jezelf te zorgen. Je bent een mens van ontelbare waarde.

Wat je nu kan, doe je goed. Wat je wilt zult je bereiken, misschien lang niet zo snel of succesvol of op de manier zoals deze op de planning stond. Maar wat megatrots moet je op jezelf zijn, dat je elke dag met letterlijke pijn en moeite een stap vooruit bent gekomen.

Het probeert mij van mijn voetstuk te halen

De laatste paar weken zweeft er een donker wolkje 'vrolijk' met mij mee door het leven, wetende dat dat het gemene stemmetje van depressiviteit is, die mij van mijn voetstuk probeert te halen, maar dat laat ik mooi niet toe! Ik ga én wil nog zo lang mogelijk genieten van wat ik wel kan doen en betekenen voor mezelf en mijn dierbaren. Ik kan al genoeg niet meer...

Bedankt voor het lezen, sterke bikkel!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Mama schreef:

    Hey moppie, zo goed verwoord. Het is net mijn verhaal alleen dan met Fybromyalgie. LYTTMAB ❤

  • sari schreef:

    sterk , mooi en dapper en helemaal heel erg herkenbaar.
    hou je taai en sterkte

    • Marcia schreef:

      Lieve Sari, dankjewel voor je lieve woorden. Ook jij sterkte en kracht met alles wat je doormaakt! We proberen altijd de mooie dingen en momenten te koesteren en te waarderen. Wij verdienen dat geluk.

  • Inge schreef:

    Zo mooi jou ‘story’,een dikke pluim voor je oeverloze doorzettingsvermogen&liefde voor je omgeving & begrip voor jezelf.Ga zo door Marcy

  • MS, cognitie en boodschappen doen…

    Tanja Berkx

    MS en cognitie. Het is een van de meest onzichtbare symptomen van MS. Tanja schreef er een verhaal over in de vorm van boodschappen doen. Tanja heeft gister in haar ee... › Lees meer

    HELP – ME – HELP – MS!

    Koen Frantzen

    Vandaag kwamen wij via een besloten groep op Facebook het verhaal tegen van Koen Frantzen. Al 30 jaar gelukkig getrouwd met zijn vrouw Loren. Hij heeft een act... › Lees meer