Lotte schrijft over haar leven met MS en de impact van de veranderingen die daarmee gepaard gaan. Dit keer over afscheid nemen van een oude rol, het gevoel stil te staan terwijl anderen doorgaan en de zoektocht naar een nieuw hoofdstuk zonder dat er ooit een echt afscheidsmoment is geweest.
Een afscheid dat nooit echt kwam
Ik vind dit een hele vreemde tijd.
Jarenlang betekende deze periode maar één ding: afsluiten en voorbereiden op een nieuw schooljaar. De laatste lessen, rapporten afronden, lokalen opruimen en langzaam toewerken naar de zomervakantie. Maar vooral: afscheid nemen.
Afscheid nemen van leerlingen die de school zouden verlaten. Het liefst met een diploma op zak en een mooie volgende stap in het vooruitzicht.
Afscheid nemen van collega’s die de school zouden verlaten. Hopelijk met een nieuwe baan waar ze met plezier aan konden beginnen.
In het onderwijs is de zomer een soort transferperiode. Mensen vertrekken, nieuwe mensen komen binnen. Nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen, nieuwe verhalen.
Voor Platform MS kijk ik nog weleens op LinkedIn. En ook daar zie ik die beweging voorbij komen. De transferperiode lijkt inmiddels wat rustiger te zijn geworden; de meeste berichten gaan nu over mensen die een nieuwe baan hebben gevonden of een nieuwe stap zetten. Af en toe verschijnt er nog een vacature. En iedere keer merk ik dat ik toch even kijk.
Eigenlijk zou ik dat niet moeten doen.
Werken op een school zit er voor mij niet meer in. Ik heb ruim twintig jaar in het onderwijs gewerkt. Een periode waar ik met veel plezier en betrokkenheid op terugkijk. Maar sinds mijn eerste MS-klachten heb ik mijn werk eigenlijk nooit meer op dezelfde manier kunnen doen.
Toch voelt het alsof die periode nooit helemaal is afgesloten.
Ik heb geen echt afscheid gehad. Geen laatste schooldag. Geen collega’s die me uitzwaaiden. Geen moment waarop ik bewust kon zeggen: dit was mijn tijd in het onderwijs, dit hoofdstuk is klaar.
En misschien is dat wel waarom ik nog steeds kijk. Omdat een deel van mij nog ergens tussen toen en nu lijkt te staan.
Ondertussen gaat de wereld om mij heen gewoon verder. Collega’s maken nieuwe stappen. Leerlingen verlaten de school en beginnen aan hun volgende hoofdstuk. Iedereen lijkt door te gaan.
En ik sta stil.
Of eigenlijk: ik zit stil. Want lang staan lukt me niet altijd meer.
Afgelopen week mocht mijn jongste dochter haar middelbareschooldiploma in ontvangst nemen. Een bijzonder en trots moment. Maar het was ook een moment waarop ik ineens besefte dat daarmee niet alleen haar middelbareschooltijd wordt afgesloten.
Ook mijn periode op de middelbare school stopt hiermee.
Geen ouderavonden meer. Geen driehoeksgesprekken. Geen voorlichtingsavonden. Geen momenten waarop ik weer even onderdeel ben van de schoolwereld.
Ik hoef er niet meer bij te zijn. En ik hoef ze ook niet meer te organiseren.
En eerlijk gezegd: dat is ook fijn.
Niet meer moeten. Niet meer proberen bij te houden wat mijn lichaam eigenlijk niet meer toelaat. Niet meer zoeken naar manieren om toch mee te kunnen doen.
Maar naast die opluchting zit ook iets anders. Een gevoel van weemoed. Want met haar diploma sluit ook een stukje van mijn eigen leven zich af. Een periode die belangrijk voor mij was, maar waar ik nooit echt afscheid van heb kunnen nemen.
Misschien komt dat afscheid nu alsnog.
Niet met een afscheidsfeest. Niet met bloemen of mooie woorden van collega’s. Niet met een laatste keer de schooldeur achter me dichttrekken.
Maar gewoon, langzaam.
Door te erkennen dat sommige hoofdstukken eindigen zonder dat je daar klaar voor bent. Dat sommige veranderingen niet jouw keuze zijn, maar wel onderdeel worden van je verhaal.
MS heeft mij veel dingen afgenomen. Niet alleen mogelijkheden, maar ook momenten waarop ik bewust afscheid kon nemen van wat was.
Maar misschien betekent stilstaan niet altijd dat je achterblijft.
Misschien betekent stilstaan soms ook dat je eindelijk ziet wat je hebt achtergelaten. En dat je de tijd neemt om daar alsnog even bij stil te staan.
Reageren op het verhaal van Lotte? Dat kan hieronder of mail naar lotte@platformms.nl.
Wil jij ook jouw verhaal delen? Stuur jouw verhaal naar story@platformms.nl
En dan delen wij binnenkort ook jouw verhaal.
Ja Lotte,mooi beschreven!
Fijn dat je je ervaringen hier deelt met ons allemaal
Hoi Lotte,
Wat heb jij dot mooi beschreven.
Zo herkenbaar bij me
Hoi Lotte. Ik wil je laten weten dat ik het je zo anders had gegund!!
Hartelijke groet
Laura Hakvoort
Q highschool/ Symbion
Ah wat lief Laura! Dank je wel.
Lotte