Lotte schrijft open, eerlijk en met de nodige humor over haar leven met MS. Dit keer neemt ze je mee in een ochtend die nét even anders loopt dan gepland. Over stress, “even snel” iets willen doen en hoe een ogenschijnlijk klein moment ineens behoorlijk groot kan worden. En zoals vaker bij Lotte: met een lach, een traan en een flinke dosis zelfspot.
Lekker gênant…
Een MRI, een infuus… allemaal prima. Maar de tandarts? Daar ben en blijf ik bang voor.
En dan niet zozeer voor mijn eigen tandarts, want dat is een ontzettend aardige en begripvolle man. Ik kom inmiddels al zo’n twintig jaar in die praktijk. In die twintig jaar ben ik twee keer verhuisd, steeds een stukje verder weg. Maar ach, ik fiets graag, dus geen probleem. Dacht ik.
Tot op de terugweg. Maar daar kom ik zo op terug.
Het feit dat ik weer naar de tandarts moest, gaf me vooraf al stress. En stress en mijn MS zijn niet bepaald de beste combinatie.
Vandaag was het weer tijd voor de halfjaarlijkse controle. Geen gaatjes, gebit weer netjes gereinigd en ik stond vrij snel weer buiten. Niks aan de hand. Dacht ik.
Dus ik ben snel weer op de fiets gestapt, naar huis.
Bij het eerste stoplicht, net buiten de binnenstad, dacht ik nog even snel mijn vest uit te doen en in mijn fietstas te stoppen.
Dat woordje snel had ik beter achterwege kunnen laten.
Want stress, MS en “even snel” blijken samen al helemaal geen succesvolle combinatie.
Bij het afstappen besloot mijn rechterbeen namelijk dat het voorlopig even pauze had. En ik kon niks anders dan maar gewoon even mezelf snel te laten vallen. Met fiets en al bovenop me.
In eerste instantie moest ik er vooral heel hard om lachen. Want ja… wat moet je anders?Ik lag midden op straat, met mijn fiets bovenop me, en had werkelijk geen idee hoe ik mezelf weer overeind moest krijgen.
Maar terwijl ik daar lag, fietsten mensen gewoon om me heen. Niemand die stopte. Niemand die vroeg of het ging. En toen werd het lachen toch wat moeilijker en kon ik de tranen niet ophouden. En blijkbaar mijn urine ook niet.
Toen werd het stoplicht rood en kwamen er eindelijk mensen tot stilstand. Om vervolgens niet te helpen. Wel kwamen de opmerkingen.
“Oh, die is stomdronken” en “Feestje gehad?”
Misschien dat ik het zou snappen als het geen 11 uur in de ochtend was….
Uiteindelijk was er gelukkig iemand die wél kwam helpen. Mijn fiets werd van me afgehaald en daarna lukte het me om zelf weer op te staan.
En toen?
Toen ben ik maar naar huis gefietst.
Niet meer snel.
Gewoon op mijn dooie gemakje.
Want blijkbaar moet ik tegenwoordig niet alleen rekening houden met mijn MS, maar ook met mijn nieuwe angst: terugfietsen vanaf de tandarts.
Een MRI? Geen probleem.
Een infuus? Prima.
Maar die tandartscontrole van volgende keer…
Misschien toch maar met de taxi.
Reageren op het verhaal van Lotte? Dat kan hieronder of mail naar lotte@platformms.nl.
Wil jij ook jouw verhaal delen? Stuur jouw verhaal naar story@platformms.nl
En dan delen wij binnenkort ook jouw verhaal.