Jolanda merkt dat haar MS steeds meer invloed krijgt op haar dagelijks leven. Wat lange tijd vanzelfsprekend was, vraagt nu om andere keuzes. Soms wordt dat pijnlijk duidelijk en is het tijd om dingen anders aan te pakken. Maar hoe doe je dat, als je gewend bent om zelf door te gaan?
Breken
Soms is het nodig om te breken met een gewoonte die je altijd had. Dingen veranderen. In het leven met een chronische en progressieve ziekte zoals MS is het voortdurend schipperen tussen het willen en kunnen. Soms raakt dit een beetje uit evenwicht. Vaak kost het een tijdje om hier aan toe te geven, of dat je zelf ook ziet dat het nodig is om dingen anders te gaan doen.
Zo merk ik al best wel lang dat het fietsen op een gewone fiets en me daarmee begeven in het verkeer wat meer moeite kost. Nu zat ik al aan het begin van afspraken binnen mijn revalidatietraject en stond er ook al een afspraak voor de ergotherapie, maar de noodzaak hiervan is vorige week pijnlijk duidelijk geworden.
Ik ben namelijk gevallen met de fiets. Vorige week woensdag had ik zoals gewoonlijk mijn aquafitles. Aan het begin van de middag wilde ik nog even een boodschapje doen. Ik dacht: “Doe ik wel even.” Dat doe ik wel even is dus geen goed plan voor mij, als ik ’s ochtends al actief ben geweest. Ik heb nog niet altijd scherp waar mijn grenzen liggen. Dat is lastig, het verandert in de loop van de tijd en het is ook wel eens verschillend.
Weten waar de grens is betekent dat je er af en toe over heen gaat.
In ieder geval was het toen dus niet zo slim om door te gaan zonder rustmoment. Mijn linkerbeen liet het enigszins afweten, waardoor het lopen en het op gang komen met de fiets me meer moeite kostte. In de winkelstraat, met mijn zware e-bike aan de hand struikelde ik al een keer. Ik ging dus onderuit met de fiets bovenop me. Verschrikte mensen om me heen. De fiets werd opgetild en zelf krabbelde ik weer overeind.
Ik voelde schaamte, de gezichten dicht bij me, de woorden: “Gaat het? Gaat het? Ja echt?”
Snel weer door. Mijn boodschapje gedaan en afgeleverd. Daarna weer door naar huis. Bij het opstappen, met nog steeds dat moeilijke been, dat ondertussen veel meer stappen had moeten maken, ging het mis. Ik raakte afgeleid, waardoor ik niet voldoende vaart maakte om op te stappen. Weer een val. Dit keer opzij in de struiken. Weer onder de zware fiets. Ook dit keer werd ik weer overeind geholpen door aardige mensen.
Vriendelijk lachen, niks aan de hand, bedankt voor de hulp, schaamte…
Ik dacht er goed van af te zijn gekomen. Alleen een pijnlijke pols. Zo kwam ik met de fiets gewoon weer thuis. Na een paar dagen heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. Mijn pols was nog steeds wat pijnlijk en flink blauw. Ik werd doorgestuurd om foto’s te laten maken. Uiteindelijk bleek dat er toch een minimaal breukje zat in de pols. Gelukkig hoeft het niet in het gips, maar heb ik een brace gekregen die ik zoveel mogelijk moet dragen. Voorlopig dus even weinig bewegingsvrijheid. Lopen is beperkt, fietsen niet verstandig en geen rijbewijs meer.
Gisteren had ik een eerste gesprek bij de ergotherapie. Afgesproken is dat ik eind november onder begeleiding een driewielfiets ga uitproberen. Verder heb ik volgende week een eerste gesprek bij de psycholoog. Ik heb al voorbereidende vragenlijsten in moeten vullen. Mmm, best wel confronterend. Mijn hulpvraag? Hulp vragen!
Reageren op het verhaal van Jolanda? Dat kan hier onder of op jolandaruesink.nl.
Wil jij ook je verhaal delen? Mail naar story@platformms.nl en dan delen wij binnenkort hier jouw verhaal.