Annebel leeft met MS. In haar verhaal vertelt ze openhartig over levend verlies: het verlies van de toekomst die ze voor zichzelf voor ogen had en het gevoel een stukje van zichzelf kwijt te zijn na haar diagnose. Ze neemt ons mee in een moeilijke periode, maar ook in de kracht die ze in zichzelf heeft ontdekt. Want dromen kunnen veranderen, en jezelf opnieuw vinden is mogelijk.
Levend verlies
Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd wat levend verlies is, zou ik daar geen antwoord op kunnen geven.
Helaas nu wel.
Levend verlies is voor mij dat ik degene die ik dacht te worden nooit meer kan worden. In ieder geval niet hoe ik mezelf het liefst had willen zijn.
Toen ik mijn MS diagnose kreeg verloor ik mijn toekomst, mijn dromen, en een stukje van mij. Mijn toekomst zag er in mijn ogen uit als een mama die haar kinderen alles kon bieden. Die alles met ze zou kunnen doen. In mijn werk wou ik steeds hoger komen en hoopte ik daarmee ook een mooie inkomsten te hebben waarmee ik veel kon realiseren. Mijn dromen waren vooral om 3 mooie gezonde kinderen te kunnen krijgen en uiteindelijk wonen op de Veluwe met ons gezin. En een eigen creatieve onderneming opbouwen.
En dan het stukje van mij. Ik was altijd veel aan het lachen, ik werd vroeger ook echt vaak uit de klas gezet door lachbuien. Maar ook was ik in mijn koppie altijd met veel: wat als.. bezig, ik dacht altijd veel na. En was ook een erg onzekere meid. Ik was juist net goed op weg om me helemaal mezelf te voelen en dat ik er als persoon gewoon mocht zijn en juist trots kon zijn op wie ik was.
Ik had mezelf gevonden toen ik mama was geworden en kreeg daardoor steeds meer het gevoel dat ik mijn leven, hoe ik hem voor me zag, zou gaan leven. Gek genoeg dacht ik dat die persoon er niet meer was toen ik de diagnose kreeg. Het leek alsof er een groot gedeelte van mij overleed.
Maar hoe kan dat, want ik leef gewoon nog..
Ik heb mezelf daarom vaak genoeg gezegd dat ik niet zo depri mocht zijn omdat ik niet dood was of dood ging. Maar toch voelde het wel zo. De grond die onder je voeten vandaan valt. Je verliest op dat moment zoveel.
Iedereen gaat door met hun leven en ook je collega´s gaan gewoon door met werken, ook zonder jou. Je kinderen gaan gewoon door met spelen en vragen nog steeds net zoveel aandacht als daarvoor.
Alles gaat door… Maar ikzelf? ik stond stil…
Ik keek toe maar kon niks doen. Ik reikte mijn hand uit voor hulp, maar niemand kon mij helpen. En daarom voelde het voor mij alsof ik er niet meer was.
Nu ik dit typ, voel ik de eenzaamheid weer die ik toen heb gevoeld. Maar de tijd ging door. Ook voor mij. En gelukkig kwam daar uiteindelijk hulp. De hulp kwam uit onverwachte hoek. Namelijk vanuit mijzelf.
Mijn jongere ik vertelde mij dat ik zo niet hoef te leven en dat ik moest schreeuwen om hulp.
En dit heb ik gedaan. Ik heb hulp geëist en gekregen. Mijn revalidatietraject begon en dit heeft me gebroken, gevloerd en ook weer omhoog geholpen. Zonder die mensen daar had ik het niet gekund. Maar al helemaal niet zonder mijzelf. Ik heb een kant ontdekt van mezelf die ik nog niet kon. De kracht die ik ineens had om goed voor mezelf te zorgen. De blijdschap die ik mezelf gunde als ik blij was hoe ver ik was gekomen. Maar ook het verdriet wat er mocht zijn als iets me niet lukte.
Ik ben diep gegaan. Heel diep. En ik hoop daar nooit meer te komen.
Maar als dit wel gebeurd, zal ik denken aan hoe krachtig ik toen ook was. Ik ben Annebel , 32 jaar en een trotse moeder van 2 jongens. En samen met mijn maatje, mijn man Niels. Mijn droom is eigenlijk al uitgekomen, ook al is die droom anders dan hoe ik hem eerst voor ogen had.
Dromen kunnen veranderen, als het moet, maar ook als je het wilt. Het belangrijkste is dat je ondanks het verlies je jezelf nooit helemaal kwijt raakt. Diep van binnen zit nog steeds dezelfde persoon.
Reageren op het verhaal van Annebel? Dat kan hieronder of reageer op haar bericht op Instagram.
Wil jij ook je verhaal delen? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl!
En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.