Aanvraag

Isabelle Hoppener

MS & Coronavirus / COVID-19

Gepubliceerd: 25 april 2020

Na zes weken volledige thuisisolatie zou je denken dat het went. Maar zo voelt het niet. Het blijft onwennig de deur niet uit te kunnen en beperkt te zijn tot man en kinderen, huis en tuin. Wij komen letterlijk de tuin niet meer uit en zwaaien inmiddels naar iedereen die ook maar enigszins in ons gezichtsveld langs het raam loopt. Hoe de wereld buiten de schutting is kennen we alleen van de verhalen. Zelf hebben we geen idee.

Aanvraag

Michel heeft onze achtertuin inmiddels omgetoverd tot een RC paradijs waar de gemiddelde 'radio controlled autoliefhebber' jaloers op zal zijn. Ook heeft hij een kamado barbecue aangeschaft zodat hij zich helemaal kan storten op het buitenkoken en de meiden werken braaf aan hun knutselwerkjes van school en genieten van papa's kook en autorij kunsten.

Meer leven in het nu en houden van wat ik heb

Ook staat er, al is het veel te koud, een zwembadje in de achtertuin waar vooral de poezen uit drinken en de meiden druk insecten uit redden die zich uit pure wanhoop lijken te verdrinken in het inmiddels vieze zwembadwater.

Een zegen en een vloek is het dat ik 100% ziek thuis zit en Michel dus 'gewoon' iedere dag naar zijn werk kan op onze daartoe ingerichte zolder. Iedere dag zwaaien we hem braaf de trap op en krijgt hij net als normaal van ons allemaal een dikke knuffel. In zijn koffie en lunchpauze komt hij 'even gezellig thuis'.

Een zegen omdat ik terwijl Michel aan het werk is voor de meiden kan zorgen, een vloek omdat juist die zorg voor onze bloedjes van kinderen mij inmiddels op aan het breken is. Want 'pak je rust' en 'denk aan jezelf' of 'zoek lekker de natuur op', het zit er echt niet in. En met onwetendheid over mijn bloedwaardes hebben we besloten geen enkel risico te lopen en zitten we dus binnen.

Het is een onzekere bedoeling

Tot een soort van overmaat van ramp zijn inmiddels mijn 88 weken ziekte in beeld en moet ik dus een WIA aanvraag gaan doen. Hoewel ik er sowieso tegen aanhikte is die hik de laatste tijd steeds erger geworden. Voor de Corona ellende zoals wij het thuis inmiddels steevast noemen, uitbrak werkte ik nog 8 uur. Maar door een CTS operatie werd dat 0 uur en dus zit ik nu 100% thuis.

Inmiddels weet ik wel zeker dat ik echt niet meer kan werken zoals ik dat vroeger deed. Als alle Corona ellende ergens voor gezorgd heeft is het in mijn, of misschien wel ons, geval inzicht in mijn kunnen, in mijn mogelijkheden of misschien wel in mijn onmogelijkheden. Maar deelt het UWV die nieuw verworven inzichten straks ook? Ik vind het een onzekere bedoeling.

Zeker nu ik de deur niet meer uit kan en dus ook fysiek geen verzekeringsarts of arbeidsdeskundige kan bezoeken. Deed ik voorheen een tukje als de meisjes op school zaten, inmiddels kan ik ook voor hen niet meer verbergen dat ik het zonder een klein slaapje tussendoor eigenlijk niet meer red. Als ik even ga liggen en mijn ogen sluit, hoor ik ze zachtjes door het huis scharrelen en hekel ik de Corona en de MS nog meer.

Ik verbaas me over de kracht en wijsheid

Want twee van die ukken zouden zich helemaal geen zorgen moeten of mogen maken om hun moeder. Maar ook daar ontkomen we inmiddels door de Corona ellende niet meer aan. Terwijl ze buiten andere kinderen horen en zien spelen zitten zij namelijk binnen. Door de schutting heen hoor ik ze roepen dat ze niet naar buiten mogen.

'We kunnen niet naar buiten, mijn mama heeft MS en haar legertje doet het even niet zo goed in haar bloed' legt mijn oudste van zes jaar oud heel geduldig uit. 'Heeft je moeder een MES????' roept een verbaasd stemmetje aan de andere kant geschrokken terug. 'Neeeeheeeee Em Es' roept de jongste telg van ons gezin boos terug. 'Je weet toch wel wat dat is....'

Met een traan en een glimlach ga ik toch maar weer zitten op de bank die tegenwoordig zo vaak dienst doet als slaapbank en verbaas me over de kracht en wijsheid van deze twee kleine mensjes. Ik besef me te weinig wat een zegen deze wezentjes in mijn leven zijn en dat je druk maken om bijvoorbeeld een WIA aanvraag eigenlijk zonde van je tijd is.

Meer leven in het nu en houden van wat ik heb is mijn les voor nu denk ik. Ik loop naar buiten en geef de meiden allebei een dikke kus, ik zeg dat ik van ze hou. Dat tukje haal ik straks wel in!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hoe gaat het?

Anne

Anne (59) is getrouwd met Huub (62 en MS). Samen hebben ze 3 kinderen en kleinkinderen. Wat haar ook opvalt is dat de meeste mensen het liefst iets in de trant van 'go... › Lees meer

Kan ik nog wel voor mijn kinderen zorgen?

Wendy Feys

4 jaar geleden, enkele dagen voor mijn 39ste verjaardag zag ik een vlek voor mijn linkeroog...ik sloeg er niet direct acht op en dacht dat het aan mijn brilglazen lag ... › Lees meer