Anna vertelt over Klimmen tegen MS

Anna Zwaga

MS & Klimmen tegen MS

Gepubliceerd: 26 juni 2017

Klimmen tegen MS. 5 juni 2017 was het zover. Platform MS heeft in de aanloop en op de dag zelf diverse teams en deelnemers een steuntje in de rug gegeven. Zo ook Anna. Zij ging met haar team de Mont Ventoux op. Lees mee hoe Anna deze bijzondere  dag heeft beleeft en wellicht zien wij jullie volgend jaar ook..?

Anna vertelt over Klimmen tegen MS

5.20 uur de wekker gaat, de dag waar we zo naar toe hebben geleefd is daar, langzaam aan word ik wakker van de geur van macaroni, koolhydraten he.. ondertussen hebben we contact met onze andere teamleden Vincent en Sophie, die aan de andere kant van de camping staan.

Ik word nog zenuwachtiger en de tranen springen in mijn ogen.

De mannen hebben de macaroni op, en maken zich klaar om te vertrekken. Ik merk aan mezelf dat ik ook best zenuwachtig ben. Rond kwart over 6 is daar Vincent en de mannen vertrekken naar Malaucene voor de eerste klim. Ik had met Sophie afgesproken dat we half 7 met de auto naar Malaucene zouden gaan om ze uit te zwaaien, in de auto word ik al emotioneel.

Bij de start aangekomen, onze mannen zoeken succes wensen een laatste kus, en aan de kant staan te wachten op het startzijn. Iets over 7 is het daar, een luid getoeterd en ze mogen vertrekken, ik sta weer te huilen aan de kant. Wij vertrekken weer richting de camping om nu ons zelf klaar te maken.

En ja dan moet ik er ook aan geloven, MACARONI... 8 uur ’s ochtends, ik kan je vertellen, dat is niet lekker. Nog een telefoontje naar Nederland, even mem haar stem nog horen, en wat motiverende woorden. Ook ik ga me omkleden en ondertussen krijg ik een appje binnen van Sophie, Klaar voor?

En ik zeg volmondig JA! Waarna ik nog maar eens nadenk, ben ik er eigenlijk wel klaar voor??

Ik check wel 10 keer of ik alles bij me heb, genoeg eten mee heb, en genoeg drinken. 9 uur daar zijn de ouders van Vincent en Sophie, op naar de start. Tijdens de autorit ben ik erg druk, ik merk aan mezelf dan dat ik dan enorm zenuwachtig ben, want ja, ik heb geen idee wat er gaat komen... Rond half 10 zijn we in Sault, en daar zijn de eerste deelnemers ook al. We pakken rustig onze spullen, eten nog wat en is het bijna tijd om te gaan. Er wordt omgeroepen nog 3 minuten, en ik word nog zenuwachtiger en de tranen springen in mijn ogen.

Ik merk aan mezelf dat ik het zwaar vind, maar ik geef niet op.

Naar deze dag heb ik zo uitgekeken en nu mag ik dan eindelijk beginnen. We wensen elkaar nog succes, en knuffel, en weer dat startzijn. IK MAG! Ik begin rustig en kan bij een groepje aansluiten, maar gauw merk ik tijdens het klimmen dat mijn benen daar anders over denken, en ik haak af. Ik ga op een rustiger tempo verder, maar voel mijn kuiten. Ik was nog maar net vertrokken en ik stuur Richard een sms, het doet zo’n pijn ik weet niet of ik wel ga halen, en ik loop maar door. Inmiddels loop ik helemaal alleen en heb geen idee waar ik ben. (ja ergens op de Mont Ventoux). Ik merk aan mezelf dat ik het zwaar vind, maar ik geef niet op.

Ik kijk ondertussen op mijn sporthorloge, 8,85 kilometer gelopen, kijk op mijn telefoon naar het stijgingspercentage tabel, het gaat nu zwaarder worden en bij 12 kilometer staat de eerste bevoorrading. Ik loop verder, en opeens zie ik een man tegen een boom staan waarvan ik zijn blouse herken, het is de vader van Vincent! Tot mijn verassing stond de bevoorradingpost op 9 kilometer al.

Ik kijk stiekem op mijn horloge, 12 kilometer, het gaat nu lichter worden!

Ik ga zitten en voel op mijn hak iets, schoen uit, en ja hoor een beginnende blaar! Deze word verbonden en ik eet nog wat chips en drink wat cola en ja dat is om half 12 ook niet lekker... Ik ga weer verder en loop met een Belgische vrouw verder, al gauw merk ik dat ik sneller ben! Ze haakt op een gegeven moment af, en ik loop weer alleen. Ik kijk stiekem op mijn horloge, 12 kilometer, het gaat nu lichter worden! Van 8-9% naar 2-3%, dit gaan mijn benen fijn vinden. Ik merk aan mezelf dat ik rustiger word, maar me toch zorgen maak of ik die top wel ga halen.

Ik loop door, de motors van de organisatie komen langs rijden en melden, dat ik de laatste wandelaar ben op dit stuk, de rest achter mij is afgehaakt. Dit motiveert mij weer om door te gaan. Ondertussen heb ik contact met Richard, hij is gestopt, te lang gewacht op de top en té koud geworden, mijn vader is wel door gegaan en daalt op dat moment af op Sault. Ik ga hem dus tegen komen. Richard gaat naar beneden en komt later naar boven om mij op te vangen. Ik eet nog wat, ik drink wat en loop weer door.

Hij stelt voor om het laatste stuk met mij mee te lopen en ik zeg JA!

En daar komt mijn vader dan aan, ik zie het van ver af en ik hoop dat hij stopt, want ik zit er helemaal doorheen. Ik kan niet meer. Mijn vader kan mij weer motiveren om in ieder geval tot chalet reynard door te lopen, en daar verder te kijken. We moeten beide weer door, want het wordt frisser. Ik loop weer verder en het is nog ongeveer 5 kilmeter. Ik loop weer en ik kom verschillende fietsers tegen, die mij allemaal aanmoedigen.

Ondertussen kijk ik op google maps om te kijken hoe ver het nog is, en roept iemand; "OP NAAR DE PANNENKOEKEN!" Pannenkoeken?! Daar wil ik naar toe. En kijk op mijn telefoon het is nog 1 bocht! Nog 1 bocht en dan ben ik bij Chalet Reynard! Ik twijfel nog steeds of ik nog door kan naar de top, want mijn kuiten doen ongelofelijk veel pijn. En daar is het dan... Chalet Reynard! Ik heb weer bereik met mijn telefoon, en contact met Richard. Hij stelt voor om het laatste stuk met mij mee te lopen en ik zeg JA! Nu ga ik door naar de top.

Ik kan de top al zien, en hij komt steeds dichterbij.

Iets hoger ligt de bevoorrading en de massage tent, man man wat was ik blij om die tent te zien, ze maakt mijn kuiten los, ik drink wat en eet nog een stoopwafel, en daar is Richard dan ook, met Vincent zijn ouders en Sophie. Ze wensen mij succes voor het laatste stuk, en daar gaan we dan. Constant klimmen, gemiddeld ongeveer 8%, rustig aan en waar ik rust nodig heb, stop ik in een bocht want daar is het meestal vlakker. Mensen kijken Richard gek aan want hij loopt in een spijkerbroek en gewone schoenen... En ik sportschoenen, en een sportbroek. Ik rust af en toe en hou de kilometers in de gaten, het was vanaf de massage tent tot aan de top 5,7 kilometer. Ik kan de top al zien, en hij komt steeds dichterbij.

En daar is het paaltje van sommet á 1km! (nog 1 kilometer tot de top dus). Ik ben nog nooit zo blij geweest, haha. We lopen door en horen een fietsbel, en denken oh we lopen in de weg, ik kijk om en wie is daar, mijn vader! Ik zie dat hij kapot is (logisch na 3 klimmen). Ik zeg dat hij door moet fietsen, maar hij stapt bij ons af en loopt een stukje mee. Bij het bordje van 500 meter is een prachtig uitzicht en genieten daar even af.

Het gevoel van trots is niet te omschrijven.

Mijn vader stapt hier weer op en wij lopen door. We gaan dus ongeveer op dezelfde tijd aankomen op de top. Richard zegt, het is nog 1 bocht... Ik moet alweer bijna huilen want hier heb ik het allemaal voor gedaan. De laatste bocht door en daar is de finish.. geklap en gejuich. Ik ben kapot, maar zo ontzettend blij en trots, ik zei na 4km lopen dat ik het niet kon, maar ik sta toch op die top! Ik doe gauw warme kleren aan, want het is koud op de top, een warmte deken om. En nu gauw mijn vader zoeken, we zien elkaar en barsten beide in tranen uit. Het gevoel van trots is niet te omschrijven.

- Een berg die eerst niks voor je bekende, is nu bijzonder voor je -

Bedankt kale berg!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Erik Zwaga schreef:

    Mooi verhaal Anna ik ben onder de indruk

  • Peter Heuveling schreef:

    Anna ik vind het een topprestatie dat je het gehaald hebt. Het is formidabel. En dat zonder training.

  • Pia Heuveling schreef:

    Anna het is een mooi verhaal,je hebt het toch maar gedaan. Helemaal top groetjes Peter en Pia

  • MS en weer afscheid nemen…

    Tamar

    Gister lazen wij het verhaal van Tamar. Een verhaal welke wij heel graag met jullie willen delen. Een verhaal over dingen niet meer kunnen doen. Over omdenken. Maar oo... › Lees meer

    Nationale MS Dag 2020

    Marijke de Jong

    Op donderdag 12 maart fietste ik terug naar het station van Schiedam met enkel 2 mapjes en mijn laptop in mijn rugzak. Niet wetende dat ik vanaf dan voor maanden niet ... › Lees meer