De ontdekking en ontkenning van het MonSter

Isabelle Hoppener

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 23 maart 2020

Haar naam is (Isa)Belle en ze heeft MS. Die diagnose heeft ze inmiddels ruim 10 jaar. Maar het monster schuilt al veel langer in haar. Als ze terug denkt aan haar 'wilde' puber- en studententijd kan ze niet anders dan tot de conclusie komen dat het MonSter toen al bezig was een lekker plekje te vinden binnen in haar. Ze was altijd degene die als eerste afhaakte op een feestje, die echt zijn bed in moest en ook altijd degene die het langste moest herstellen van een avondje gezellig doorhalen.

De ontdekking en ontkenning van het MonSter

Natuurlijk stond ik daar helemaal niet bij stil. En mijn energieke karakter en No nonsens mentaliteit maakte ook wel dat ik gewoon door ging, je bent tenslotte pas ziek als je koorts hebt of als de dokter iets vindt in je bloed.

Mijn 'stop je kop zo diep mogelijk in het zand' manier

In mijn eerste jaar aan de universiteit van Leiden werd ik dan toch ziek, Pfeiffer. En dus mocht ik in mijn bed liggen en ziek zijn. Dat deed ik welgeteld twee weken. Ik schreef me uit bij mijn studie Nederlands en trok weer in bij moeders. Al snel was ik het niets doen zat dus pakte ik mijn spullen weer vertrok naar studentenhuis nummer twee.

Ik ging werken en tja, ging gewoon weer door. Omdat ongeschoold werk toch niet helemaal mijn ding was besloot ik de pabo te gaan doen. 4 jaar studie propte ik in 2,5 jaar en niets wees er op dat ik dat stomme MonSter met me mee droeg. Toch bleef ik wel altijd moe en taaide ik nog steeds bij feestjes als eerste af.

Pas jaren later, toen er ineens gekke vlekjes in mijn hersenen gevonden werden en er lumbaal vocht moest worden afgenomen uit mijn ruggenmerg omdat ik weleens MS zou kunnen hebben werd ik weer herinnerd aan de Pfeiffer, er bleek wellicht een link te zijn tussen beide ziekten. En ja dat werd min of meer bevestigd toen bleek dat ik inderdaad MS leek te hebben.

De struisvogel tactiek heeft het verdacht lang goed gedaan

Op een bankje in de tuin heb ik een potje zitten huilen met mijn moeder. Mijn toenmalige partner trok het allemaal niet zo goed en liet het afweten toen ik mijn diagnose kreeg. Dus dealde ik alleen en op mijn manier met de mededeling dat ik MS had. Mijn No nonsens manier, mijn niet lullen maar poetsen manier, mijn 'stop je kop zo diep mogelijk in het zand en laat die kop daarna zo min mogelijk zien' manier.

Inmiddels ben ik 40, gelukkig getrouwd en heb twee prachten van dochters. Hoewel de struisvogel tactiek het verdacht lang goed gedaan heeft, kan ik inmiddels niet anders meer dan toegeven dat ik ziek ben, dat ik MS heb. En zolang de MS mij niet heeft ben ik van plan daar mooie, leuke, grappige en soms ook verdrietige verhaaltjes over op te schrijven. Als je het leuk vindt, lees dan met me mee, misschien kunnen we elkaar nog wat leren!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Training vergroot begrip en draagkracht mantelzorgers

Melloney Schenk

“Mijn partner en ik kregen steeds vaker ruzie en er waren irritaties en misverstanden over de kleinste dingen. Dit hadden we vroeger nooit. Door het volgen van de trai... › Lees meer

Op naar de tropen!

Ania Timmer

Jongens wat een zomer! Niets te klagen. Daarom verschijnt op Platform MS het zomerse verhaal van Ania. Voor de een zijn deze temperaturen een kwelling voor de ander ee... › Lees meer