De eerste is bijzonder maar de laatste minstens zo. Ik weet nog dat ik voor het eerst alleen voor de klas stond, wat een euforie! Mijn klas, mijn regels en die opgeschoten pubers deden ook nog eens gewoon leuk met me mee! Ik weet ook nog dat ik mijn salaris voor het eerst gestort kreeg als juf. Wat voelde ik me een rijk mens! Niet alleen financieel maar ook het feit dat ik gewoon betaald werd om iets te doen wat ik gewoon leuk vond maakte dat ik mij een bevoorrecht mens voelde.

Het leven heeft voor Isabelle en haar gezin de afgelopen maanden op sommige gebieden letterlijk stil gestaan. Want alle grappen ten spijt, zij waren letterlijk aangewezen op 'Tuinzania' als enige uitwijkmogelijkheid van hun huis en elkaar. Na 3 maanden helemaal opgesloten te hebben gezeten, mochten zij als alles een beetje mee zou zitten en haar waardes een beetje mee zouden werken, binnenkort, net als de meesten in Nederland al gedaan hadden, kennis gaan maken met 'het nieuwe normaal'.

Na zes dagen kan Isabelle haar hand nog steeds niet bewegen. Nou ja, ze kan hem wel bewegen, maar niet zoals ze dat zou willen. En dus is ze in haar beleving zwaar gehandicapt. Met haar hypermobiele vingers kan ze normaal alle kanten op. Nu moet ze het doen met een karige 180° van de vingers en een slap duimpje dat voor haar gevoel maar wat doet. Ze is gewoon te ongeduldig. Want ze probeert haar hand uit alle macht alle oefeningen uit het na de operatie meegeleverde foldertje te laten doen.

Gisteren was het zover! De kogel was door de kerk, de knoop werd doorgehakt en het uur der waarheid brak aan.... Totaal onhandig werd ik door het Erasmus gebeld net toen ik mijn meiden van school haalde. De klas was gelukkig al zo goed als leeg en met nog een aantal plakmoeders stond ik in het klaslokaal van mijn dochters, toen plots mijn telefoon rinkelde; een anoniem nummer. Dan moet het bijna wel het ziekenhuis zijn, maandag zouden ze me tenslotte bellen met de uitslagen van het bloedonderzoek.

Na zes weken volledige thuisisolatie zou je denken dat het went. Maar zo voelt het niet. Het blijft onwennig de deur niet uit te kunnen en beperkt te zijn tot man en kinderen, huis en tuin. Wij komen letterlijk de tuin niet meer uit en zwaaien inmiddels naar iedereen die ook maar enigszins in ons gezichtsveld langs het raam loopt. Hoe de wereld buiten de schutting is kennen we alleen van de verhalen. Zelf hebben we geen idee.

Toen kwam alles ineens wel dichtbij. Michel komt thuis van zijn werk en is eigenlijk al tijden van mening dat we te luchtig omgaan met het hele Corona gebeuren. Hij wil de meiden thuis gaan houden. In eerste (en tweede, derde, vierde en eigenlijk ook wel vijfde) instantie vind ik het allemaal maar onzin. Kom op zeg!

Haar naam is (Isa)Belle en ze heeft MS. Die diagnose heeft ze inmiddels ruim 10 jaar. Maar het monster schuilt al veel langer in haar. Als ze terug denkt aan haar 'wilde' puber- en studententijd kan ze niet anders dan tot de conclusie komen dat het MonSter toen al bezig was een lekker plekje te vinden binnen in haar. Ze was altijd degene die als eerste afhaakte op een feestje, die echt zijn bed in moest en ook altijd degene die het langste moest herstellen van een avondje gezellig doorhalen.