Lotte Topper

MS & Vakantie

Gepubliceerd: 17 juni 2026

Lotte schrijft over haar uitdagingen in het leven met MS. Dit keer over vakanties, beperkingen, vrijheid en hoe een fietsvakantie ineens precies bleek te passen bij wat nog wél kan.

De afgelopen jaren was het fijn om met het gezin op vakantie te zijn. Maar het was soms ook wel zoeken. Wat kan ik wel en wat lukt niet meer zo goed. Ik werd een aantal keer toch wel goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ben ziek.

Twee jaar geleden gingen we naar Portugal. We vlogen via Amsterdam naar Porto, waar we met een huurauto naar een prachtig huis reden. De begeleiding op de vliegvelden was prima geregeld. En ter plekke had ik een opvouwbare scootmobiel tot mijn beschikking. Het klinkt allemaal prima en dat was het ook.

Maar ik voelde me ook echt wel beperkt.

Het huis had een trap om binnen te komen, een hard bed waardoor ik slecht sliep, de keien in het dorp rammelden de batterij van de scootmobiel los. En overal trappetjes en drempels… En als er geen letterlijke drempels waren, dan voelde ik ze figuurlijk wel.

Vorig jaar gingen we naar Texel. Eigen fietsen mee (ik elektrisch, Mark niet) en voor de meiden een elektrische fiets gehuurd. Zo konden we het hele eiland over fietsen. En een beetje shoppen in Den Burg. En een beetje naar het Juttersmuseum. En natuurlijk naar het strand en de zee in. Maar als we dan de fiets af stapten en wilden shoppen, het museum in gingen of naar de vuurtoren wilden, dan voelde ik me weer beperkt. Daarom voelde het een beetje… En niet helemaal. Want lopen lukt niet zo goed. En mijn rolstoel was niet mee.

Maar het fietsen ging goed, voelde onbeperkt en gaf vrijheid.

En ineens komt het besef dat ik niet meer aan schoolvakanties vast zit. Ik werk niet meer in het onderwijs en de meiden zijn oud en wijs genoeg om alleen thuis te blijven. Mark en ik gingen in het najaar een week met z’n tweeën op pad. Fietsen mee, rolstoel en handbike mee. Een paar dagen naar Trier en een paar dagen naar Valkenburg. Tijdens de rondleiding in Trier was mijn enige beperking mijn vaardigheid om Duits te spreken.
We fietsten van Valkenburg naar Maastricht en weer terug. We fietsten de Cauberg op en rolden een grot in waar een kerstmarkt was. Mijn beperkingen voelden minder als beperking en we deden vooral de dingen die we leuk vonden en die ik goed kon.

En het fietsen ging goed, voelde onbeperkt en gaf vrijheid.

En dus gingen we het gewoon proberen. Geen vakantie mét fietsen, maar een fietsvakantie. Afgelopen zaterdag stapten we op de fiets en reden we van Arnhem naar Milsbeek. Omdat we rustig wilden starten, planden we onze lunch in Nijmegen en theepauze in Groesbeek. Het laatste stuk was het kortste, maar ook het lastigste, Google stuurde ons het bos in, door modderige paden. Toen we er bijna waren stond er opeens een bord ‘verboden voor fietsers’. Terug door de modder was echt geen optie, dus maar illegaal verder door de modder en door het gras.

We hadden in Milsbeek een overnachting in de B&B van Margreet, want ik hou toch ook wel van een echt bed, rust en ruimte om me heen. Echt een aanrader, alles was er aanwezig, zelfs sloffen en een dekentje voor op de bank.

De volgende dag fietsten we door naar Arcen. Het was weer een mooie fietstocht, maar nu toch maar via knooppunten, om eventuele modder te ontwijken. We kwamen door mooie kleine dorpjes. Dat klinkt leuk en prachtig. En dat was het ook. Maar we wilden ook wel ergens pauzeren en dat was niet mogelijk. Uiteindelijk kwamen we bij een vakantiepark uit waar we konden lunchen. Ze hadden een zogenaamde Tapas Lunch. Maar van de 15 dingen op de kaart kwamen er 13 uit de frituur. Het werd een bol brood, vol gesmolten kaas en een kop koffie. Gelukkig vonden we in het dorp erna toch een kroeg met een lunchkaart en rustig terras. In Arcen hebben we in een hotel een poging gedaan om te rusten, maar de hele nacht door was er lawaai op de gangen. Het was een korte nacht, met flink wat koffie op, zijn we doorgefietst naar Xanten.

Van de Nederlandse knooppunten door naar de Duitse. Van de Nederlandse fietspaden door naar de Duitse. In het begin was het even wennen en zoeken. Maar al snel zaten we op de goede weg. Aan de verkeerde kant, voor ons gevoel tegen het verkeer in. Maar daar was nou eenmaal het ‘fietspad’. En ook nu weer wat geleerd: van tevoren goed te kijken waar we kunnen pauzeren. Met een korte koffiepauze in Keavelaar en een langere lunchpauze in Sonsbeck, kwamen we al erg op tijd aan bij het Xotel in Xanten. Een klein hotel aan de rand van de historische binnenstad, een kleine kamer met een enorme veranda met heerlijke tuinset. Een Penny aan de overkant en heel stil en heel rustig.  Een prachtige plek om even echt het vakantiegevoel te krijgen.

Dus een fietsvakantie? Een paar jaar geleden had ik waarschijnlijk gevraagd: “Ben je ziek of zo?!” Nu weet ik beter. Ja, ik ben ziek. Juist daarom ben ik steeds op zoek naar wat nog wel kan. En misschien is dat wel precies waarom deze vakantie zo goed past.

Het fietsen gaat goed, voelt onbeperkt en geeft vrijheid.

Reageren op het verhaal van Lotte? Dat kan hieronder of mail naar lotte@platformms.nl.

Wil jij ook jouw vakantie verhaal delen? Stuur jouw verhaal naar story@platformms.nl
En dan delen wij binnenkort ook jouw vakantieverhaal.