Het ergste wat me kon overkomen

Marian Böhmer

MS & Klachten

Gepubliceerd: 10 mei 2021

Laat ik eerlijk zijn, sinds de dag dat ik hoorde dat ik MS heb vind ik het leven niet meer leuk. Dat wil niet zeggen dat ik niet nog heel veel jaren mee wil en vooral die jaren zo aangenaam mogelijk probeer te maken. Hoe wij eindigen weten we wel zo'n beetje maar de weg er naartoe is voor iedereen anders. Daarom is het belangrijk die jaren zo fijn mogelijk te maken.

Het ergste wat me kon overkomen

Ik ga twee keer in de week naar fysio, erg trouw, ik zeg niet gauw af. Ik werk me een slag in de rondte om alles wat nog over is zo sterk mogelijk te houden. Die MS gaat toch wel z'n gang, daar kan ik niks meer mee. Maar het omzetten in iets positiefs, dat is het 'm. Omdenken noemen ze dat tegenwoordig, maar mijn ervaring is dat het wel helpt. Bij alles wat je overkomt niet denken en treuren maar zoeken naar een oplossing.

Het ergste wat me kon overkomen is gebeurd

Het ergste wat me kon overkomen is gebeurd. Ik maak muziek, al 50 jaar. De bastuba was echt mijn passie, Maar hij werd te zwaar, mijn vingers wilden niet meer doen wat ik wilde. Nog een tijdje vingerlingen (een soort condoom voor je vingers😀) geprobeerd maar ook dat werkte niet meer. Een kleiner instrument geprobeerd, maar dat voelde ook surrogaat dat ik daarmee ook moest stoppen. Na iedere repetitie verdrietig thuis komen is geen optie.

Wat moest ik nu? Ik ben nu de bij instrumenten gaan bespelen op het slagwerk. Leuk, omdat het een totaal andere tak van sport is, maar ik maak in ieder geval nog muziek. Ook ben ik gek op kaarten maken. Borduren was ik helemaal dol van, deed het ook een jaar of 25/30. Maar het ging niet meer, ik voelde de naald niet meer.

Ik heb nu erg veel standjes gekocht, die ik op kaarten plak en zo toch nog een mooie kaart krijg. De 3D plaatjes kon ik niet meer knippen, de schaar werkt niet meer in mijn hand. Maar uitdruk plaatjes, die zijn al uitgestansd, die heb ik nu. Een doos vol, ik kan voorlopig vooruit.

Het is een grote stap geweest, maar ik heb er zo’n plezier van!

Zo probeer ik voor alles een oplossing te bedenken en dat gaat goed. Maar het accepteren van die oplossing is nog wel een verhaal apart, maar ook dat lukt op den duur. Om maar een beetje sociaal en maatschappelijk betrokken te blijven doe ik ook nog wat vrijwilligerswerk. Bij de senioren, daar ligt mijn hart. Ik kan steeds minder daar, het enige wat ik nog vervelend vind is dat er tegenwoordig telkens een ander aan de leiding is.

Dan moet ik telkens weer uitleggen wat er aan de hand is. Dat vind ik erg vervelend maar ik zie dat als een leermoment. Ik denk dat het me weer een beetje weerbaarder maakt. Want dat moet je in ons geval zeker zijn. Vooral omdat het een onzichtbare ziekte is. Daar was het voor mij een stap om een rolstoel aan te schaffen.

Het is voor mij een grote stap geweest maar ik heb hem toch genomen en heb hem nu. En ik heb er zo'n plezier van, dat kan ik haast niet uitleggen. Een rollator, een douche stoel, rolstoel en een keukenla vol hulpmiddelen, het maakt me allemaal niet meer uit, ik ben er blij mee. Het maakt mijn leven weer een beetje makkelijker.

Ik leef mijn leven in het nu

Ook dit stukje schrijf ik met mijn spraak, zo fijn dat ik niet bij elk woord weer na moeten kijken en verbeteren. Het typen gaat allemaal niet meer zo gladjes. Ik denk dat ik zo nog wel een tijdje door kan gaan. Maar dat doe ik niet. Ik leef mijn leven in het nu, niet gisteren niet morgen, MAAR NU. En nu komen die hulpmiddelen mij heel goed van pas. Ik doe het er mee.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Dimitri Gallait schreef:

    Hoe mooi verteld! Het grijpt mij aan en niet alleen omdat ik in een heel vergelijkbare situatie zit. Het moeten loslaten van vanzelfsprekende handelingen…schrijven..muziekinstrumenten bespelen. Jezelf constant heruitvinden. En dan toch nog een positieve mindset!!! Knap,hoor ! RESPECT! Suc6 !

  • Dorien schreef:

    Fijn dat je toch je weg hebt gevonden, positiviteit is zo ontzettend belangrijk…ja we weten niet hoe een ieder met ms eindigt…ik heb in mijn kracht nog steeds positief de volle overtuiging dat er een medicijn of iets komt die de Mylene laag in je hoofd kan herstellen, ik geloof er in en dat zal ik blijven doen, ja ik lach veel en so.s sta ik mezelf een dag toe dat ik lekker van me af klaagheel veel sterkte en kracht met al jouw dingen…

  • Mooie woorden & sporten

    Marieke van der Laan

    Marieke en ik hebben nu zo'n 2,5 jaar een relatie. Vorig jaar juli werd ons leven even totaal stilgezet door de diagnose van Marieke. Het waren even moeizame dagen, ma... › Lees meer

    Zoektocht

    Denise Berkers

    Ik ben Denise, 39 jaar en alleenstaande moeder van 2 tieners van 12 en 10. Lang heb ik gezocht naar wat het was met mij. Het begon met dat ik al lang obesitas had en u... › Lees meer