Het is oké om soms te huilen…

Floris

MS & Zorgen

Gepubliceerd: 15 maart 2020

Het gaat al een poosje niet zo goed met de vrouw van Floris. Sinds begin februari heeft zij last van evenwichtsstoornissen met daarbij heftige duizeligheid en misselijkheid. En naast de duizeligheid zijn er nu ook weer extreme tintelingen in haar benen. Symptomen die beide bij MS horen. Maar hoe gaat het nu met Floris?

Het is oké om soms te huilen…

Vandaag zei een collega tegen mij dat ik een gespannen blik heb. "Tja, wat wil je?" zei ik. Min of meer met het idee dat hij het toch wel wist dat mijn vrouw ziek is? Toch? Maar blijkbaar stond mijn blik nog in de 'werk' stand. Na wat heen en weer gekibbel en geklets, kwamen we tot het onderwerp 'vrouw'. Eerst mijn vrouw, later ook zijn moeder.

De frustraties rijzen met snelkokende vaart de pan uit...

Vandaag heb ik meerdere gesprekken gevoerd met collega's over de ziekte van mijn vrouw. En hoe slecht het nu even gaat met mijn vrouw. Stiekem merk ik dan aan mijzelf dat ik zo baal van de situatie. Dat ik de gesprekken gebruik om mijn 'extra' werkzaamheden in huis recht te kunnen praten omdat het nu eenmaal slecht gaat met mijn vrouw. En dat als de heel kleine dingen even niet gaan zoals ze gaan, ik dan enorm mag vloeken en even te keer mag gaan. "Ja, sorry hoor, maar het gaat even slecht met mijn vrouw..."

Ik baal en voel mij soms heel verdrietig. Soms. Maar als ik het dan uitleg, zoals bovenstaand, dan lijkt het wel alsof het een soort van excuus is. Zo van; "Sorry dat ik mij zo even voel." En met elk gesprek welke ik voer, voel ik me ook steeds onzekerder over hetgeen ik wil zeggen. De frustraties rijzen met snelkokende vaart de pan uit maar ik probeer het te bagatelliseren. Waarom? Ik heb geen idee. Ik heb echt geen f*ckin' idee.

Ineens stond ik mijn vrouw af te drogen.

In 2015 had mijn vrouw een schub. De rechterzijde van haar lichaam deed het niet. Of in ieder geval dusdanig slecht dat ik voor een aantal weken mantelzorger werd. Ineens stond ik mijn vrouw af te drogen. Sorry, ik zat op mijn knieën en droogde haar benen af. Boek en iPad klaar leggen. Broodje smeren, in stukjes snijden. Thee klaar zetten. Pot aan de linkerkant. Kopje aan de rechterkant. Zodat mijn vrouw met links haar kopje thee kon inschenken. Zie je het voor je? Ja? Probeer dan ook even jouw eigen vrouw (of man) voor je te zien die niks meer kan. Best klote, toch?

Nu is het even anders. Het is nu onzichtbaar. Ze heeft weinig energie. Tintelingen in haar benen. Vergelijkbaar met een slapend been maar dan tweemaal omdat het om beide benen gaat en dat 10x zo erg. Misschien wel 100x zo erg. Ik sta er alleen maar bij en ik kijk er naar. En ik voel me zo verdomde machteloos. De liefde van je leven welke staat te zwalken op haar benen als ze zich iets te snel om draait. Die duizeligheid welke ik eerder benoemde.

's Ochtends maak ik de lunchtrommel voor onze dochter klaar en zet het ontbijt voor beide dames op tafel. Daarna ga ik douchen en aankleden. Mijn vrouw heeft zich intussen ook aangekleed en moet dan even rusten. Dat rusten heeft ze in de afgelopen periode een paar keer niet gedaan. Dan komt de misselijkheid bij haar weer naar boven en is er maar één ding wat nog fijn is; overgeven/spugen/kotsen.

'Mama moest weer even zitten' is mijn verklaring.

Ik droog mij af, kleed mij aan, loop naar beneden, drink mijn koffie op en bouw een overheerlijke frustraties op door een 5-jarige die, wat mij betreft, het woord 'nee' even iets te vaak zegt. Zucht...
Uiteindelijk lopen dochterlief en ik samen hand in hand naar school. Als we de voortuin uitlopen, dan draaien we ons om alsof het de normaalste zaak van de wereld is om naar mama te zwaaien. Ze staat er niet. 'Mama moest weer even zitten' is mijn verklaring. Tja, hoe leg je aan een kind van 5 uit dat mama kapot gaat van de duizeligheid en de tintelingen in haar benen?

Het handboek 'hoe leg ik mijn eigen kind uit hoe slecht het met mama gaat' heb ik nog niet geschreven. Ons kleine meisje is enorm zorgzaam en dat is soms zo vertederend dat het soms ook niet uit te leggen is. Dan spelen we even mee en dan helpt die extra 'mopsie knuffel' gewoon wel (toch?!). Dan ga ik 's avonds na het tanden poetsen even naast haar in bed liggen en vraagt ze aan mij; "Papa, kan je vertellen wat jij en je collega's hebben gedaan?" Dan vertel ik hoe fijn papa het vindt om 'gezellig' met zijn collega's te praten. Bijna net zo gezellig als met onze kleine meid al keuvelend de dag te eindigen, een knuffel te geven en te gaan slapen.

Morgen weer een nieuwe dag terwijl ik de tranen van mijn wangen veeg...

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw verhaal naar [email protected]!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anika Linckens schreef:

    Heftig en emotioneel. Inderdaad, morgen weer een nieuwr dag! Kop op!

  • Eric Sloep schreef:

    De tranen stromen over mijn wangen bij het lezen van dit verhaal.

  • Marjolein schreef:

    Zo herkenbaar floris.. De frustratie de machteloosheid. Mijn man heeft naast de tintelingen ook vreselijke krampen in benen en rug. Ik merk dat op t moment dat hij onrustig begint te bewegen ik al zo gespannen wordt als een veer… Daar gaan we weer uren soms nachten lang.. T resulteerde 2 jaar geleden in een burnout bij mij. Zorg goed voor jezelf, ik weet hoe moeilijk dit is maar o zo belangrijk. Heel veel sterkte xxx

  • Belle schreef:

    Sterkte….
    Hopelijk worden de tintels snel minder…. ik heb ze ook. En weet hoe vervelend het is, vooral
    Het onzichtbare aspect van dat getintel/geprik….
    Huilen mag en is goed, het maakt je mens en mans ook! Wie ooit verzonnen heeft dat huilen niet voor mannen is zouden ze een dagje van leven moeten laten ruilen met mannen zoals jij!
    Sterkte!

  • Vervroegde WIA-uitkering aanvraag

    Annelies van der Heide

    Afgekeurd worden, arbeidsongeschikt raken met een ander woord gezegd. Het zal als een bom inslaan bij de meeste mensen met MS. Van de andere kant ook wel opluchting. A... › Lees meer

    De Vuelta vs Multiple Sclerose

    Maaike Bakker

    Sport en MS. De één zweert erbij en de ander kan het simpelweg niet meer. Maaike, inmiddels ook een vaste schrijfster, schreef een verhaal over sport en MS. Over tegen... › Lees meer