Invloed van de omgeving op mijn keuzes

Nanda Felderhof

MS & Leven

Gepubliceerd: 14 oktober 2022

De buren van de buren zijn aan het verbouwen. De hel voor mij. Continu geluid overdag en s'avonds. Helaas zijn het geen buren waar we veel contact mee hebben en ze communiceren ook niet over hun plannen. We weten dus nooit wanneer er weer herrie komt. Soms is het een hele dag raak, soms beginnen ze pas in de avond rond 20 uur.

Invloed van de omgeving op mijn keuzes

Ik slaap er slecht van. Soms zijn ze nog tot 22 uur bezig. En ja, ik weet dat het wettelijk mag, maar mijn bedtijd ligt al ver voor 22 uur. Bovendien kan mijn zoontje er ook niet goed van slapen en die komt dan verschillende keren zijn bed uit. Ook niet echt rustig. Bijslapen overdag is dan ook lastig, want ineens zijn ze weer met zagen bezig, buiten. Kortom, niet ideaal. Maar ja, het mag, dus je doet er niets aan.

Ik luister naar de meeste niet

Het zet me wel aan het denken. In hoeverre ben ik nu afhankelijk van mijn welbevinden van deze buren? Ik draag al oordopjes... zou ik het gesprek met ze moeten aangaan en mijn situatie uitleggen? Zouden ze daar rekening mee houden? Ik neem aan dat ze gewoon willen dat hun verbouwing af komt.

Maar ik denk verder... welke rol spelen anderen sowieso voor mij? Ik krijg veel adviezen: doe het rustig aan, denk aan jezelf, let op je grenzen. Naar welke luister ik wel en naar welke niet. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik naar de meeste niet luister. Het klinkt heel onaardig, maar de meeste mensen weten niet waar ze het over hebben. Die kennen MS niet, of ze kennen mij niet.

Naar mijn moeder en mijn man wil ik nog weleens luisteren. Ze kennen me goed en weten hoe ik in elkaar zit. Vooral mijn man ziet eerder dan ikzelf hoe ik eraan toe ben. Als ze dit lezen weet ik zeker dat ze moeten lachen en zullen ontkennen dat ik naar ze luister. Maar ze planten vaak een zaadje. Ze zeggen iets en vervolgens ga ik erover na denken. Vaak volg ik dan hun advies als nog op, overigens kan dit wel een tijdje duren.

Eigenwijs is ook wijs, toch?

Ook luister ik slecht naar mijn collega's, hoewel die er niet vaak naast zitten. Zij weten namelijk als geen ander waar ze het over hebben.  Maar ik ben eigenwijs....

Het makkelijkste is het om advies op te volgen van een dokter. Want tja, het is toch de dokter. Ik heb het dan niet over medicijn gebruik maar meer over leefstijl adviezen als; je moet momenteel echt even een tandje terug doen. In deze categorie past ook mijn baas, onder het mom; als de baas het zegt dan moet ik dat maar doen.

Als een dokter of baas het zegt; nou dan zal ik wel moeten luisteren, is vaak mijn gedachte. Het is makkelijker om naar hen te luisteren dan zelf een keuze te maken. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Ik zal zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen voor mijn eigen gezondheid, keuzes en grenzen. Maar dit is zo vreselijk moeilijk!

Voorlopig maak ik de keuze om niet met de buren in gesprek te gaan en te hopen dat ze snel klaar zijn. Verstandig? Geen idee, wel de weg van de minste weerstand. En wat de andere keuzes betreft? Eigenwijs is ook wijs, toch?

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Attie Kerkman schreef:

    Zo herkenbaar, dit verhaal.
    Kop in het zand steken, want ja weet je, mijn hoofd wil wel, maar verdomme, mijn lijf laat me in de steek, die wil niet meer, en dat is moeilijk te accepteren.
    Omdat ik altijd actief ben geweest en dat graag nog wil zijn.
    Haal ik steeds dingen in mijn hoofd, waarvan ik denk dat kan ik nog wel.
    Om er halverwege achter te komen dat het geen verstandige keuze was, maar goed vallen en opstaan maar weer en voorruit.
    Luisteren naar anderen, ja, ook dat valt niet altijd mee, die betweters, die niets van jouw proces snappen, maar dat ligt ook aan mij hoor, ik betrek ze er niet in.

    Ik vind het tweede jaar na de diagnose zwaarder wegen.
    De beperkingen worden nu steeds duidelijker, en komen boven drijven zeg maar.

    Maar ik blijf positief, zie vooral wat ik nog wel kan, en ga ervoor.
    Veel dingen kunnen nog steeds, maar dan meer aangepast:)
    Mezelf een keer tot de orde roepen is goed , daar leer ik weer van.
    Grenzen aangeven, vertellen wat ik wel en niet leuk vind, en mensen erin betrekken.
    Positieve dingen in je dagelijks leven toevoegen, daardoor hou ik het vol.

    Brengt het me dan meer, dan voor de diagnose:)

  • MS en gezin

    Paula Smit

    We hebben Paula nogmaals gevraagd om een verhaal te schrijven. Een bijzonder verhaal. Een verhaal over de impact van MS op je leven én ook op het leven van je gezin (m... › Lees meer

    MS & Emoties

    Ellen van der Ham

    Een aantal weken geleden deelden wij het eerste verhaal van Ellen. Een verhaal in twee delen. Ook onderstaand verhaal gaan wij weer in twee delen publiceren. Ellen is ... › Lees meer