IVA-aanvraag

Gonny

MS & Werkgever

Gepubliceerd: 20 juli 2020

Oktober 2017 kreeg ik een terugval, zonder dat het een echte schub was. Daarna kon ik slechter lopen, hoewel dit later weer wat bijtrok en had ik ineens erg veel last van MS-vermoeidheid. Dat vond ik lastig! Want die vermoeidheid was een fenomeen dat ik tot dan toe eigenlijk niet kende. Op mijn werk had ik er steeds meer last van dat mijn collega's door de kantoortuin heen schreeuwden om aan elkaar dingen te vragen of te overleggen. Ook de bezoekers die vaak al om 07:30 uur voor anderen tegenover mijn bureau stonden, waren me een doorn in het oog.

IVA-aanvraag

Natuurlijk was er een oplossing: vragen of ik in een aparte ruimte gezet kon worden. Maar dit leek mij door mijn autistische trekjes niet zo'n beste zet. Ik zou nog meer de aansluiting bij het team gaan missen. Informatie mislopen. Over het hoofd gezien worden. Worden gemeden zelfs wellicht. Doorzetten dus! Ieder zijn ding laten doen en zelf proberen vol te houden, niet zeuren.

Niets meer moeten, de opluchting overheerst!

Totdat ik in april 2018 niet meer de energie had om naar de fietsenkelder te lopen. Ik voelde me vermoeid en dat dan "to the max". Mijn benen wilden niet meer, ik sleepte me voort. Toen ik eindelijk bij mijn e-bike was aangekomen, besefte ik dat het zo niet veel langer kon doorgaan. Eigenlijk was het niet eens verantwoord dat ik dusdanig vermoeid deelnam aan het verkeer, ook al was ik dan "maar een fietser" en geen automobilist. Omdat er bijna "mid year reviews" zouden plaatsvinden en ik dus ook een gesprek zou krijgen met mijn baas, besloot ik tot dan te wachten.

Daarna ging het snel. Via HR naar de bedrijfsarts gestuurd, wat vragenlijsten ingevuld en een gesprek. Ik wilde in plaats van 80% nu 60% gaan werken, met 20% in de Ziektewet en mijn baas vond het prima. We zouden wellicht een kracht erbij regelen en samen het werk verdelen. Maar de bedrijfsarts zei dat ik per onmiddellijk mijn werkzaamheden moest staken.

Ze vond me heel vrolijk en pittig overkomen, maar uit het gesprek en de papieren bleek dat ik overbelast was en klaarblijkelijk niet een beetje. Ze zei dat ik waarschijnlijk een half tot driekwart jaar thuis zou zijn en raadde me aan zo min mogelijk te doen.

Af en toe wilde de bedrijfsarts me ineens toch laten re-integreren

Stomtoevallig begon kort daarna mijn revalidatietraject, driekwart jaar daarvoor aangevraagd door mijn neuroloog. Zij dacht dat ik wel wat winst kon pakken qua lopen en had me die kant opgeduwd. Het leek mij destijds best een goed plan en van een mede MS-er begreep ik dat je werkgever je daarvoor eventueel ziek kan melden, alles natuurlijk in overleg. Nu, dat ziekmelden hoefde niet meer, ik was al ziek gemeld!

Tijdens het revalideren - ik ging met het OV 3 a 4 keer per week voor een korte tijd die kant op en was verder gewoon thuis - had ik om de paar weken contact met de bedrijfsarts. Ik vond haar de ene keer naar "zus"neigend en de andere keer naar "zo". Op zich had ik wel het gevoel dat ze de ernst van de situatie begreep, aan mijn kant stond. Al vrij snel viel het woord "IVA-aanvraag", dit is een vervroegde WIA-uitkering, hetgeen eigenlijk een arbeidsongeschiktheidsuitkering is.

Verschil is dat de IVA net 5% hoger wordt uitgekeerd en bovendien zonder eindtijd. Je wordt voor de rest van je leven arbeidsongeschikt verklaard. Je kunt er zelfs een hypotheek mee krijgen! Ik vond het heel erg kalmerend klinken, maar af en toe wilde de bedrijfsarts me ineens toch laten re-integreren. Al zei ze soms ook dat er geen plek meer voor mij was bij Shell, mijn werkgever. De wereld daar zou te snel voor mij zijn, met teveel prikkels.

Iemand van uw leeftijd zou middenin het leven moeten staan

Ze wilde een arbeidsdeskundige inschakelen. Een andere keer wilde ze ineens toch de IVA-aanvraag gaan doen. Ik moest zelf de aanvraag invullen en indienen (...) en tijdens mijn zomervakantie moest ik bij het UWV komen voor een gesprek. Het lukte nog net om het een paar weken uit te stellen, maar daarna moest ik meteen komen!

Ik ging alleen, met lood in mijn schoenen. Er was een kort gesprek, waaruit niet echt goed bleek wat MS inhoudt. Misschien had ik wat papieren mee moeten nemen, wat steekwoorden moeten opschrijven. Ik kom soms helemaal niet goed uit de verf.... Aan het eind van het gesprek zei de arts: Iemand van uw leeftijd, zou middenin het leven moeten staan!

Ik zei toen zoiets als: dat gaat best moeilijk als je je voelt als een bejaarde. Ik was al blij dat het me überhaupt lukte om iets terug te zeggen, meestal voel ik me te overrompeld. Maar over het gesprek had ik geen goed gevoel.

Gelukkig had ik net mijn revalidatie achter de rug

Kort daarna kreeg ik een brief dat ze te weinig informatie hadden. Ik moest het Neuro Psychologisch Onderzoek mailen wat was uitgevoerd tijdens revalidatie en de UWV-arts zou een gesprek voeren met de revalidatiearts. Weken later kreeg ik ineens een telefoontje van een UWV-arts. Hij wilde even uitleggen waarom ik was afgekeurd en wat dingen vertellen. Huh? Zei hij dat nou echt? ... Ik kon nauwelijks luisteren naar wat hij zei. Ik was afgekeurd en kreeg een IVA-uitkering!

Gelukkig dat ik net mijn revalidatie achter de rug had, anders was het me waarschijnlijk niet gelukt en had ik de nare weg moeten inslaan van een nieuwe baan met minder uren bij een nieuwe werkgever. Of in een lagere rol op een andere afdeling met minder uren bij mijn oude werkgever. Waarna ik na korte of langere tijd waarschijnlijk weer overbelast zou zijn gebleken. Maar dit hoefde nu niet!

Natuurlijk is het ook gek om enigszins van het een op het andere moment niet meer druk werkend te zijn en alsmaar thuis te zitten, maar op dit moment overheerst nog steeds de opluchting. Niet meer moeten, het heen en weer gefiets door weer en wind, niet meer de schijn ophouden, geen frustraties meer, minder vermoeidheid en noem maar op. Ik had niet verwacht dat het zo gemakkelijk zou gaan en ben dankbaar dat ik zoveel geluk heb gehad.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maandag 20 februari 2017, D-day

Natascha

De diagnose. Inmiddels een veelbesproken onderwerp op Platform MS. Waarom? Het is de start van een nieuw leven. Een leven met MS en voor iedereen is di... › Lees meer

Zuurstofmasker-filosofie en de kleine dingen

Marieke Oosterom

Marieke Oosterom heeft gereageerd op onze oproep om haar verhaal met ons te delen. Heel treffend omschrijft zij de verandering die je tijdens en na een diagnose MS kun... › Lees meer