IVA uitkering

Jamie Alyssa

MS & UWV

Gepubliceerd: 28 september 2020

Werken en daarnaast nog studeren was jarenlang het leven dat ik kende. Het was het allemaal waard toen ik eindelijk mezelf meester in de rechten kon noemen en een baan vond op niveau, ik ging aan de slag als jurist bij een rechtsbijstandverzekeraar. Een half jaar heb ik dat onbezorgd kunnen doen en toen werd alles anders: ik kreeg de diagnose MS.

IVA uitkering

Na de diagnose was ik bijzonder gemotiveerd om weer door te gaan met het normale leven. Ik was open over de situatie tegenover mijn werkgever, maar dat pakte anders uit dan verwacht. Ik kreeg direct te horen dat mijn contract niet zou worden verlengd, mijn situatie was immers te onzeker (zo werd gezegd). Dit was een enorme klap in mijn gezicht, maar ik liet me er niet door kisten en vond direct een nieuwe baan als jurist.

Toegeven was uiteindelijk het beste voor mij

Dit keer besloot ik mijn nieuwe werkgever niet in te lichten over de MS. Als snel merkte ik dat fulltime werken eigenlijk te zwaar was. Ik ging iedere dag weer ver over mijn grenzen, maar toegeven kon ik nog niet. Mijn man maakte zich zorgen en trok aan de bel en sleepte me mee naar de MS verpleegkundige. Zij heeft een ruim een uur op mij ingepraat. Ik snapte ook echt wel dat er iets moest gebeuren, maar een echte verandering maken kon ik nog steeds niet.

Naar aanleiding van het gesprek heb ik mijn werkgever ingelicht en ben ik 4 uur per week minder gaan werken. Dat vond ik op dat moment heel wat, maar dat was natuurlijk niet voldoende. Uiteindelijk werd ook bij deze werkgever mijn contract niet verlengd.

Ik zat net werkloos thuis toen ik zwanger bleek te zijn. Een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Zwanger solliciteren lukt gewoon niet. Als je met een zwangere buik op sollicitatie komt, zie je aan de blikken dat het niks gaat worden. Hierdoor kwam ik een jaar lang thuis te zitten en voelde me enorm goed. Hoe moest ik nu verder? Het kwartje viel, ik moest echt minder gaan werken.

Mijn lichaam besloot dat het genoeg was

Na mijn zwangerschapsverlof ging ik aan slag bij een nieuwe werkgever als jurist voor 24 uur per week. Voor de overige uren zou ik een aanvullende WW uitkering krijgen via het UWV. Ik besloot mij echter ziek te melden bij het UWV, zodat ik voor de aanvullende uren een ziektewet uitkering zou krijgen. Het feit dat ik minder werkte was immers vanwege de MS.

Eindelijk had ik het gevoel dat ik deed wat goed voor me was. Ik werkte parttime en het traject bij het UWV was gestart. Opnieuw viel het werken mij echter onwijs zwaar, in combinatie met het moederschap. Zo zwaar dat de MS mij geen moment meer met rust liet, maar opnieuw ging ik stug door. Mijn contract werd verlengd en wat was ik blij, ook al ging dit ten koste van mijn gezondheid.

Ondertussen kreeg ik een eerste oproep van het UWV voor een gesprek met een reintegratiebegeleider. Ik was bang dat het UWV mij zou gaan tegenwerken en mij weer fulltime aan de slag zou willen hebben. Ik deed mijn verhaal, waarop de reintegratiebegeleider mij de boodschap mee gaf dat ik nog te veel werkte. Die zag ik niet aankomen. Het was gewoon een goed gesprek en er leek oprecht begrip te zijn. Minder uren zag ik niet zitten en ging dus door met werken, totdat mijn lichaam besloot dat het genoeg was; een schub.

Er was weinig begrip bij mijn werkgever

Ik kwam daardoor volledig thuis te zitten. Bij mijn werkgever was er weinig begrip, ook de bedrijfsarts was bijzonder onvriendelijk. Hij probeerde mij zo snel mogelijk aan het werk te krijgen en ik liep tegen een muur op van onbegrip. Reintegratie verliep door mijn klachten enorm moeizaam en ik kwam niet verder dan 2x 3 uur per week. Dit was al te veel, maar ik voelde mij door de bedrijfsarts gedwongen deze uren te blijven maken.

Het einde van mijn contract kwam gelukkig in zicht. Via het UWV was dat begrip er opnieuw wel. Er was een aantal maal contact over de schub en de gesprekken verliepen eigenlijk altijd prettig. De eerstejaars beoordeling van de ziektewet zat eraan te komen en viel samen met het aflopen van het contract met mijn werkgever. Mijn gedeeltelijke ziektewet uitkering zou een volledige worden, maar wel afhankelijk van die beoordeling. Dit zorgde bij mij voor enorm veel spanning.

In een paar jaar tijd ging ik van een goede baan naar een gesprek wat bepalend zou zijn voor het behoud van inkomen in de vorm van een volledige ziektewet uitkering. Ik besloot goed voorbereid het gesprek in te gaan. Ik heb mij zo veel mogelijk ingelezen en het verloop van mijn klachten uitgeschreven, zodat ik hierop terug kon vallen. Opnieuw verliep het gesprek prettig.

Opnieuw voelde ik enorm veel spanning

Wel vond ik dat ik niet de tijd kreeg om een volledig beeld te geven. Aan het einde van het gesprek met de keuringsarts kreeg ik direct te horen dat de ziektewet zou worden voortgezet. Een pak van mijn hart. Het verslag over de eerstejaarbeoordeling vond ik wel onvolledig. Ik besloot het te laten rusten, aangezien ik hoopte dat ik weer een beetje zou opkrabbelen en weer gedeeltelijk aan het werk zou gaan voordat ik de aanvraag voor de WIA zou moeten doen.

Het herstel is helaas uitgebleven. En dan valt het bericht van het UWV op de mat dat je toch echt een WIA aanvraag moet gaan doen. Opnieuw voelde ik enorm veel spanning. Ik wil dit helemaal niet, maar mijn lichaam gaf mij zo'n duidelijke boodschap: ik moest stoppen met mij verstoppen en toegeven aan de realiteit, werken gaat niet meer. Mijn achtergrond als jurist maakte het verdiepen in alles rondom de WIA goed te doen.

Opnieuw zorgde ik voor een grondige voorbereiding. De aanvraag zelf was in mijn situatie heel eenvoudig, doordat ik in de ziektewet zat was mijn volledige dossier al bekend. Toch duurde het erg lang voordat ik iets hoorde na mijn aanvraag. Corona heeft hieraan bijgedragen. Uiteindelijk kreeg ik de uitnodiging voor het gesprek met de verzekeringsarts. Door corona heeft dit gesprek telefonisch plaatsgevonden. Mijn man kon er gewoon aan deelnemen door het gesprek op luidspreker te zetten.

Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen

Wat onwennig maar voor mijn gevoel is dit niet ten koste van de inhoud van het gesprek gegaan. Ik kreeg in tegenstelling tot de eerstejaarsbeoordeling nu alle ruimte voor mijn verhaal en ook mijn man kreeg de ruimte om hierop aan te vullen. Aan het einde van het gesprek kreeg ik gelijk de beoordeling van de verzekeringsarts te horen. Ik zou volledig worden afgekeurd, het zou een IVA gaan worden. Ook heb ik kort gesproken met een arbeidsdeskundige, maar dat was meer een formaliteit. Hij gaf direct aan zich aan te sluiten bij de verzekeringsarts.

Ik hoor enorm veel negatieve ervaringen met het UWV om mij heen. Mijn ervaring is heel anders. Misschien heb ik geluk gehad met de medewerkers die hebben meegewerkt aan mijn dossier, wie zal het zeggen. Ik voel mij hier enorm dankbaar voor. Het moment dat de brief met de beslissing op de deurmat viel heeft enorm veel los gemaakt.

Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen. Het voelt ook nog moeilijk en onwennig om 32 jaar te zijn en volledig afgekeurd te zijn. Het moet allemaal nog een plekje krijgen. Ik zie wel in dat toegeven dat dit het beste voor mij is ook een vorm van groei en acceptatie is en daar ben ik trots op, maar ik heb nog een lange weg te gaan.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onderweg…

Maartje den Hartog

Allereerst dank jullie wel voor de hartelijke bemoedigende wensen die jullie op het eerste deel hebben gegeven! Heel lief! Ondertussen zijn Aika en ik al weer een tijd... › Lees meer

Dankbaar!

Saar Vleugels

De laatste maand van het jaar is al twee weken bezig. Van onze schrijvers krijgen we nieuwe verhalen binnen over hoe 2016 is verlopen, wat mooi, fijn of heel vervelend... › Lees meer