De zenuwblokkade

Ilona

MS & Klachten

Gepubliceerd: 19 juni 2020

Het begint eigenlijk al de avond van tevoren. (Nou eigenlijk drie dagen want dan begint ze al zenuwachtig te worden maar dat is weer een ander ding). Vanaf negen uur de avond ervoor mag je niets meer eten en drinken omdat je nuchter moet zijn. Schatje wil je een kopje thee? Ja lekker! Oh nee, het is al na negenen. Gelukkig hebben ze me verteld dat je vanaf 22:00 uur echt niets meer mag. Want om nou om 21:00 uur in je bed te gaan liggen omdat je een slaappil moet innemen is ook weer zoiets.

De zenuwblokkade

Ze heeft ontdekt dat als ze de avond ervoor een slaappil inneemt dat ze minder sedatie nodig heeft en minder mee krijgt van het hele feestje en is ze weer sneller bij.

Veel ziekenhuizen durfden het niet aan

Elke keer moeten we heel vroeg in de ochtend daar zijn en is het dus weer een uitdaging! Om iedereen vroeg zijn bed uit te krijgen en waar we Jesmay even kwijt kunnen zo vroeg in de ochtend. En wie de mogelijkheid heeft om haar naar school of de bso te brengen. Deze keer mocht ze gelukkig om 7:30 uur al bij de buren. Die vond het super gezellig dat ze kwam ontbijten. Iets met paas – hagelslag met kuikentjes en eitjes & zwart en wit. Ze had ook ff geregeld dat ze die broodjes mee mocht naar de bso.

Dan het volgende obstakel: hopen dat Richard opschiet en op tijd in de auto zit (Uitdaging!!!). We zijn al 3 keer te laat geweest doordat er ook wegen waren afgesloten en misschien wat later waren vertrokken. We gaan in Amsterdam naar de dc kliniek. Waarom niet bij mijn eigen ziekenhuis? Ik heb namelijk erg mijn best gedaan om alle doctoren etc. in 1 ziekenhuis te krijgen. Wat uiteindelijk steeds niet lukt omdat er weer een andere specialist met ervaring met mijn rare dingen is in een ander ziekenhuis. Nou ja de basis zit hier in ieder geval in Spaarne Hoofddorp.

Maar goed terug naar DC kliniek. In deze kliniek zitten alle afdelingen best wel apart over heel Amsterdam verspreid. Ik ben hier gekomen omdat ze in mijn eigen ziekenhuis maar maximaal drie keer de zenuwblokkade bij een persoon willen doen. Aangezien 3 keer voor mij nou niet helpt omdat ik redelijk jong ben, (geen commentaar!) zijn we opzoek gegaan naar een ander ziekenhuis. Veel andere ziekenhuizen durfde het niet aan. Het was moeilijk of de arts die het aandurfde ging in Friesland werken.

Uiteindelijk zijn we bij een dc kliniek terecht gekomen. Het is daar allemaal wat kleiner en ik merk nu dat ik het prettig vindt dat je bijna iedereen kent. Ook zijn de lijntjes hier veel korter en sneller dingen geregeld of gevraagd. Ook zit je niet zo lang te wachten, wat ik echt afschuwelijk vind als je voor een onderzoek en/of behandeling komt. Dan ben je al zenuwachtig en dan duurt het lang. Allemaal fijne dingen.

Als er iets is krijgt de pijnarts zowat een rolberoerte

Aan elke Positieve kant zit natuurlijk ook een negatieve kant. Je hebt niet veel keus bij artsen bij wie je terecht kan. Zo komt het ook dat deze pijnarts en ik niet zo goed hoogte van elkaar krijgen. En het contact vrij moeizaam verloopt. Dat heeft me wel even aan het twijfelen gezet maar er zijn haast geen ziekenhuis of kliniek in de buurt die deze behandeling meerdere keren doen. En laat dit nou net de behandeling zijn die wel wat resultaat heeft. “Het zal een keertje wel soepel verlopen”. zucht…

En wat ook meewerkt is: ik kom puur en alleen voor de pijnpoli. Doordat de afdeling zo verdeeld zijn hebben ze weinig kennis van andere dingen zo ook over MS. Ik krijg de blokkade vooral voor de bekkeninstabiliteit maar de MS houdt hem in stand. Elke keer als er iets is krijgt de pijnarts zowat een rolberoerte en dan moet ik het eerst met de neuroloog overleggen. Maar dit alles heb ik er graag voor over. In principe hoef ik niet veel met haar, behalve dat ze ff de blokkade moet prikken. Maar ik twijfel niet aan haar kunde, want ze doen dit gemiddeld 20 keer per dag. Toch nog voordeel van een kleine kliniek dus.

Eerste keer dat ik daar kwam voor een behandeling had ik een hele chagrijnige verpleegster. Ze duidelijk met het verkeerde been uit bed gestapt het, het lukte niet om goed te prikken en ze was niet bepaald vriendelijk. Maar ach als je er vaak komt, ontdooid dat en breekt een beetje het ijs. Ik begin haar steeds meer echt te mogen. Een duidelijk harde tante, die overal een vinger in de pap heeft maar duidelijk ook wel hard voor de zaak. Gisteren ik was ook echt blij met haar.

In mijn handen zie je duidelijk de aders maar op de een of andere manier is het lastig

Maar terug naar de blokkade. We moesten ons melden, aangezien degene die achter de balie zitten natuurlijk niet aanwezig is, moet je gewoon de afdeling oplopen. Daar begint het feestje. Zijn je handen warm was meestal de vraag. Nu stuurt de verpleegster me gewoon gelijk door naar de kraan. Dan wordt alles gepakt om je infuus te prikken. Dat prikken is nog wel een heel dingetje. In mijn handen zie je duidelijk de aders maar op de een of andere manier is het lastig. Ah fijn, klop klop duw duw, zucht zucht en dan gaan we.

Oh ja nog even gemopper dat er geen vlees op mijn handen zit. Tussen haakjes (ik ben 4 kg aangekomen maar blijkbaar niet op mijn handen). Deze keer was ik zo slim om te vragen of het in mijn rechterhand mocht omdat ik in mijn linkerhand mijn stok heb. Laatste keer dat ik daar was had ik hem ook links laten prikken en was het nogal een bloed uitstorting geworden. Dus we gingen op voor de rechterkant.

Ze had ongeveer het infuus erin maar het was niet goed, moeilijk moeilijk, ze kon de bocht niet maken en even wiebelen. Au Ahhhhhgggrrrrr. Nou ja, laat maar we proberen dan maar aan de andere kant. dat ging een stuk soepeler. For the record. Wij waren op tijd maar zij was nu te laat!!!

Als ik ergens een hekel aan heb, is het als mensen aan je gaan duwen en trekken

Dan mag je je verplaatsen naar de röntgenkamer. Hier staat een heel groot röntgen apparaat. Alle artsen en verpleegkundigen die in de kamer zijn moeten een soort Romeinse kleurig pakje aan om zich te beschermen tegen de röntgenstralen. Ook is er een behandel bed klaar gemaakt allemaal met papier en dan is het de bedoeling dat je daar even op klimt.

Je kan je voorstellen dat, dat bij mij niet zo soepeltjes gaat. Aangezien ik ook geen medicatie in de ochtend mag innemen, wil mijn rechterbeen dan totaal niet meewerken. Als ik ergens een hekel aan heb is het als mensen een arm geven aan je gaan duwen en trekken. Maar goed anders komen we het bed niet op.

In het midden van het bed ligt een enorm kussen waar je met je buik op moet gaan liggen. Eenmaal erop geklommen, doe je je broek naar beneden en ga liggen. Dan word je als het ware zo’n beetje ingepakt met een doek om je armen en je hoofd heen zodat je handen op dezelfde plek blijven liggen. Deze knijpen ze met van die operatietangen vast. Ik voel me altijd zo’n plaatje met kiespijn.

Lees komende maandag verder aan het verhaal van Ilona

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MS en revalidatie

Tamar

Weer eens een verhaal van Tamar. Deze keer schrijft ze haar verhaal over haar revalidatie. Ze gaat naar de fysiotherapie, ergotherapie en psycholoog. Vooral leren om a... › Lees meer

Mijn reis in de wereld genaamd ‘MS’ (1)

Marcia Taroenoredjo

Onlangs nam zij ons Instagram account over en had zij beloofd om haar verhaal te delen met ons. Bij deze het verhaal van Marcia. Een verhaal opgedeeld in een aantal st... › Lees meer