Annebel is een echte achtbaanliefhebber. Sinds haar MS-diagnose had ze echter al jaren niet meer in een achtbaan gezeten, vooral omdat lange wachtrijen te veel van haar energie vroegen. Totdat ze afgelopen zomervakantie in Hellendoorn ontdekte dat een speciaal pasje die drempel kon wegnemen. Samen met haar zesjarige zoon stapte ze weer in een achtbaan. Een rit vol adrenaline, plezier én een onverwachte reactie van haar benen.
Met MS in een achtbaan
Ik ben altijd al een echte achtbaanliefhebber geweest. 🎢
Sterker nog… mijn relatie met mijn man is er eigenlijk begonnen. We hadden toen nog geen relatie, maar het was wel het moment waarop de vonk begon over te slaan.
Maar dat is weer een verhaal voor een andere keer.
Sinds ik de diagnose MS heb gekregen, ben ik eigenlijk niet meer in achtbanen geweest. Niet omdat ik ze niet meer leuk vond, maar vooral omdat ik simpelweg niet meer de kracht had om lang in die rijen te staan. En daardoor ging ik er uiteindelijk ook maar niet meer naartoe.
Tot afgelopen zomervakantie.
We waren met de kinderen, hun oom en tante naar Hellendoorn. Ik voelde me die vakantie eigenlijk best goed en daardoor dacht ik: waarom ook niet?
Ik had een speciaal pasje geregeld, zodat ik niet in de drukke, lange wachtrijen hoefde te staan.
En zo werd een dagje pretpark ineens weer een mogelijkheid.
Samen met mijn oudste zoon van 6, mijn man en zijn oom stonden we in de rij voor een achtbaan die niet al te spannend was. Vanuit de rij zagen we een andere achtbaan… eentje die een stuk heftiger was.
Ik vroeg aan mijn zoon:
“Zou jij daarin willen?”
“Uhhh… neeehooor!” 😂
Maar ondertussen bleef hij er wel naar kijken. Hoe hard ging hij eigenlijk? Ging je over de kop?
Ik vertelde hem eerlijk: “Ja, hij gaat best hard en je gaat ook over de kop. Maar het lijkt net alsof je recht omhoog gaat en daarna gewoon weer naar beneden.”
Toen zei ik: “Voor mij is het ook al heel lang geleden dat ik in zo’n achtbaan ben geweest. Maar als jij samen met mij gaat dan durf ik het wel.”
En toen kwam de gouden motivatie:
“En dan kun je deze foto op school laten zien in groep 3 en zeggen: IK BEN OVER DE KOP GEGAAN!”
Nou… dat vond meneer toch wel héél erg kicken. En hij wilde!
Tijdens het wachten vond ik het volgens mij spannender dan hij. 😂
Hij was ondertussen al helemaal vastbesloten en vooral ontzettend trots dat hij dit ging doen.
Toen we eindelijk mochten instappen, begon het toch wel te kriebelen. En deze keer was het dubbel spannend, want mijn zoon zat voor het eerst in zo’n achtbaan.
We gingen omhoog… en ik merkte dat mijn zoon juist helemaal opleefde van de adrenaline.
Dat werkte voor mij eigenlijk perfect als afleiding, want dat omhoog gaan vind ik het spannendste gedeelte.
En toen gingen we! Superhard, over de kop…
en zowel mijn zoon als ik genoten volop!
Wat was dit leuk. ❤️
En eerlijk gezegd: ik had die adrenaline echt gemist.
Maar toen we eruit kwamen, merkte ik wel dat mijn benen een beetje wankel en zweverig aanvoelden. Alsof mijn benen even niet helemaal wisten wat ze ermee moesten.
Was het de adrenaline? Het hoogteverschil? De achtbaan zelf? Of misschien toch mijn MS? Ik heb dit sinds mijn diagnose eigenlijk nooit meer meegemaakt, dus ik weet ook niet zo goed wat “normaal” is na zo’n ritje.
Gelukkig trok het bij mij binnen ongeveer een uurtje weer weg.
Maar nu ben ik vooral benieuwd naar jullie! 👇
Heb jij MS en ben je weleens in een achtbaan geweest? 🎢
Herken je dat wankele of zweverige gevoel daarna? En zo ja: hoe lang duurde het bij jou voordat het weer wegtrok?
Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen! 💜
Reageren op het verhaal van Annebel? Dat kan hieronder of reageer op haar bericht op Instagram.
Wil jij ook je verhaal delen? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl!
En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.