Yvonne Mulder

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 1 juni 2026

Yvonne is een krachtige vrouw die in korte tijd haar leven ingrijpend zag veranderen. Na een moeilijke periode in haar relatie kreeg zij de diagnose MS, wat haar toekomstbeeld volledig op zijn kop zette. Toch blijft zij haar leven zo goed mogelijk vormgeven als moeder van drie pubers, werkende vrouw en partner in een liefde op afstand. Ondanks pijn en onzekerheid zoekt Yvonne bewust naar balans, kleine geluksmomenten en betekenis in het dagelijks leven. Haar verhaal staat voor veerkracht, acceptatie en opnieuw leren leven.

Mijn hele ratrace begon in januari 2023. Wij hadden een feestje van een vriend die 50 jaar was geworden. De volgende dag werd ik anders wakker dan anders, met een gevoel dat ik mijn leven moest omgooien en besloten had te gaan scheiden van mijn man. Uiteraard kwam dit besluit voor mij niet zomaar, hier is het nodige aan ontrouw aan vooraf gegaan, lang geslikt maar nu was het tijd om voor mezelf te kiezen.

We hebben nog geprobeerd om relatietherapie te doen, maar hij zei niet meer te kunnen veranderen.

Na een paar maanden hebben wij het aan onze kinderen verteld dat wij gingen scheiden, ze waren niet verbaasd maar leuk is het nooit voor kinderen.

Half oktober van dat jaar moest ik er even uit, even een weekend voor mezelf. Dus naar een B&B geweest ergens afgelegen half tussen de bossen. Even het hoofd leeg maken door heerlijk te wandelen in het zonnige herfstweer.

Een paar dagen nadat ik weer thuis was had ik opeens een gek verdoofd gevoel in de linkerzijde van mijn buik en rug. Ik ben geen snelle huisarts bezoeker en dacht dat het wel weer over zou gaan. Tot ik na ongeveer 2 weken bij mijn ouders op bezoek was en ik dit vertelde. Mijn moeder schrok zich rot, ze zei dat ik een afspraak moest maken bij de huisarts. Een collega van haar had dezelfde symptomen en de diagnose ms.

Een paar dagen later had ik een afspraak bij de huisarts, hij zei niks geks te kunnen ontdekken en stuurde me weer naar huis met de mededeling dat als het niet weg zou zijn na 2 weken, ik weer terug moest komen. Binnen 2 weken stond ik weer op de stoep bij de huisarts het rare verdoofde gevoel was verder getrokken naar mijn bovenbeen, nu was er een vervanger. Deze huisarts ging wat verder kijken en vertrouwde het niet. Zij belde met de neuroloog en ik kreeg daarop te horen dat ik binnen nu en een week naar de neuroloog moest. Ik was nog steeds niets vermoedend, ik voelde me tenslotte verder kiplekker.

Ik was nog niet thuis of de neuroloog belde dat ik morgen om 13:00 uur verwacht werd. Het leek mij verstandig dan toch maar mijn moeder mee te nemen, met z’n tweeen hoor je toch meer dan een.

Uiteraard ging mijn moeder met alle liefde met mij mee.

Na allerlei testen werd mij verteld dat ik binnen 2 weken voor een MRI moest, tenzij  ik verandering zou hebben in mijn klachten. Dat was nog geen week later. Meteen gebeld naar het ziekenhuis om de MRI te vervroegen. Dat werd op dinsdag 5 december, op vrijdag 8 december werd ik alweer verwacht om de uitslag van de MRI te bespreken. Alsof de grond onder mijn voeten vandaan schoof, de neuroloog sprak de diagnose MS uit en ik kon niks anders dan huilen. Op dat moment wist ik nog niks maar voor mijn gevoel zou mijn hele toekomst naar de knoppen gaan.

Alles was in de dagen tussen MRI en afspraak bij de neuroloog al in gang gezet. Ik kon meteen naar de MS-verpleegkundige, bloedprikken en kreeg informatie over medicatie.

Wat kan je wereld in 3 weken volledig op z’n kop gezet worden, van leuke toekomstplannen naar zien wat de volgende dag je brengt.

Mijn ex-man en ik, met onze kinderen woonden toen nog in hetzelfde huis, wel gescheiden van elkaar. Van enig begrip heb ik tot op de dag van vandaag niet kunnen rekenen. Onze kinderen begrijpen niet zo goed wat het inhoud en als ik het wil uitleggen willen ze het niet horen. Voor mij is dat erg frustrerend en maakt me ook verdrietig. Ik probeer met 3 pubers, die volledig bij mij wonen, mijn 36-urige werkweek, mijn huishouden en sociale contacten zo goed en zo kwaad te volbrengen maar als het me even teveel word of ik heb de hele dag al veel pijn sta ik weleens schreeuwend onder de douche met de deur op slot. Zoveel ballen hooghouden is bijna onmogelijk in deze situatie.

Nu heb ik sinds ruim 1,5 jaar weer opnieuw de liefde gevonden die mij steunt, alleen kan hij er niet altijd voor mij zijn. Om mij volledig te kunnen uiten op een moeilijk moment is weleens lastig, omdat hij 120 km verderop woont. Maar wij genieten van alle mooie momenten, we doen heel veel leuke dingen, gaan naar festivals (max 2 dagen voor mij), concerten, musea en we wandelen veel samen, soms wel 8 km. En ondanks dat ik daarna meer van mijn klachten ervaar, heb ik dat er wel voor over. Bij mij is de MS gelukkig stabiel gebleven sinds de diagnose. De eerste maanden waren een hel, maar sinds ik mijn medicijnen heb lijkt het rustig te zijn. Elke dag is het aanwezig en voel ik het zeker wel, maar ik kan het ook grotendeels voor mezelf ‘’uitzetten’’.

Ergens ben ik ook een gezegend mens, ik geniet van alles net een beetje meer dan voorheen.

Reageren op het verhaal van Yvonne? Dat kan hieronder!

Wil jij ook je verhaal delen? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl!

En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.