Toen Katrien ons benaderde met de vraag of ze gastschrijver voor Platform MS mocht worden, waren we meteen enthousiast. Katrien kreeg in januari 2025 de diagnose MS. Wat volgde was een zoektocht naar een nieuw evenwicht, waarin ze iets waardevols terugvond: haar stem. Met haar verhalen en columns wil ze herkenning bieden, verbinden en ruimte geven aan alles wat leven met ziekte met zich meebrengt.
Mijn stem
Hey, ik ben Katrien. Mama van twee opgroeiende tieners en getrouwd met Wannes, mijn hoogstpersoonlijke Duracell-konijn. Ik werkte jarenlang als sociale professional binnen preventieve gezinsondersteuning. Onlangs werd ik 40. En in januari 2025 kreeg ik de diagnose MS.
MS is mijn tweede chronische ziekte, want in 2010 kreeg ik al te horen dat ik lijd aan de ziekte van Menière. Eigenwijs als ik ben besloot ik dat dat niets hoefde te veranderen. Met de juiste medicatie zou MS me niet tegenhouden om mijn leven te leiden zoals ik dat wil. Zodra ik weer beter was, zou ik opnieuw opstarten en doorgaan met mijn leven.
Maar hoe hard ik ook probeerde, ik geraakte niet terug in mijn oude doen.
Elke goede dag werd gevolgd door twee slechte. De medicatie sloeg niet aan en de Menière-duizelingsaanvallen — die ik lang voorbij waande — staken terug de kop op. Het eerste jaar na mijn diagnose verliep met veel ups en downs en ik ben nog steeds op zoek naar de juiste balans… De medicatie helpt ondertussen om nieuwe laesies te voorkomen, maar ik heb ook nog steeds last van de duizeligheid, dus we zijn er nog niet.
Sinds mijn diagnose ben ik opnieuw beginnen schrijven. Wat begon als een manier om mijn gedachten te ordenen, groeide stilaan uit tot iets groters. Mijn eerste teksten schreef ik over mijn donkere gedachten, over de pijn, over de storm die ik vanbinnen voelde. Niet omdat ik dacht dat het zou helpen, maar gewoon omdat het ergens naartoe moest en ik te bang was om het luidop te zeggen. Wat later deelde ik mijn schrijfsels en hersenkronkels in een blog, een eerste – best uitdagende – stap om te praten over wat me bezighield. Mensen reageerden goed en het leerde me dat ik mijn twijfels niet alleen hoefde te dragen. Het plantte ook het zaadje voor iets nieuws: atelier KRAS.
Met KRAS organiseer ik creatieve workshops voor volwassenen en jongeren die leven met ziekte en verlies. Een veilige plek om te praten en te ontdekken hoe creatief bezig zijn je mentale gezondheid kan helpen.
Maar ook een plek waar het gewoon pijn mag doen, waar er even niet in oplossingen gedacht moet worden, en waar je leert dat je niet alleen bent.
Daarnaast deel ik bij KRAS ook mijn verhalen en columns. Sinds de zomer van 2025 schrijf ik via MS Liga Vlaanderen voor het ledenmagazine MS Link en dat smaakt naar meer. Ik schrijf niet alleen over mezelf als patiënt, maar probeer vanuit mijn achtergrond als sociaal werker een brug te slaan tussen het persoonlijke en het maatschappelijke.
Met mijn stem probeer ik twee dingen te bereiken: mensen die met ziekte leven laten voelen dat ze niet alleen zijn en bijdragen aan een maatschappij waar ruimte is voor nuance, warmte en solidariteit. Ik werp een licht op wat ziekte echt met een mensenleven doet: de impact op onze identiteit, op onze relaties en op onze maatschappelijke rol. Met mijn teksten hoop ik te verbinden in plaats van te verdelen.
Na mijn diagnose viel het me zwaar dat alles waar ik de afgelopen jaren zo hard voor had gewerkt op losse schroeven kwam te staan. Ik leer nog elke dag om te leven in een lichaam dat mijn hoofd niet volgt. Soms ben ik dankbaar dat ik het leven trager mag beleven. Soms loop ik er de muren van op. Maar net in dat zoeken vond ik iets waardevols terug: mijn stem.
Reageren op het verhaal van Katrien? Dat kan via atelier KRAS of met een bericht hieronder!
Wil jij ook je verhaal delen? Stuur jouw ervaring naar story@platformms.nl!
En dan delen wij binnenkort ook jouw verhaal.