Onderweg…

Maartje den Hartog

MS & Reizen

Gepubliceerd: 9 augustus 2020

Allereerst dank jullie wel voor de hartelijke bemoedigende wensen die jullie op het eerste deel hebben gegeven! Heel lief! Ondertussen zijn Aika en ik al weer een tijdje op pad. We zijn inmiddels in Noorwegen en ik geniet daar enorm van. "Mijn" taal weer spreken, de ruimte, de stilte, de natuur, de haarspeldbochten, watervallen en gewoon het gevoel van vrij zijn. Even niet "ziek" zijn...

Onderweg…

Onderweg zien we enorm veel mooie dingen. Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe bijzonder de weg is. Na elke bocht of na elke tunnel is er weer iets anders adembenemends te zien. Ben zo blij en dankbaar dat ik dit kan doen.

Het is gewoon fijn om me even niet "ziek" te voelen.

Even geleden waren Aika en ik in Alvdal, het dorp waar ik woonde voordat ik terug moest naar Nederland. Toen we langs ons oude huis gingen liep Aika direct naar de voordeur en wilde naar binnen. Dat er nu andere mensen wonen en katten binnen zaten was maar goed dat ze dat niet doorhad. Ik had van te voren bij mijn vrienden en kennissen aangegeven dat ik daar niet heel lang zou blijven omdat ik graag naar het noorden wil.

Het waren fijne dagen, waar ik veel mensen heb gezien en gesproken. Het blijft een heel dubbel gevoel om daar te zijn. Ik voel me daar thuis maar ik ben er niet meer thuis... Er is in die jaren dat ik in Alvdal woonde zoveel gebeurd dat ik pas de laatste tijd de tijd heb om daar bij stil te staan, er over na te denken en te verwerken. Ondanks dat ik weet dat ik er alles aan gedaan heb om te kunnen blijven werken en daar te kunnen blijven wonen is er een gevoel van falen en opgeven dat ik niet weg krijg...

Op dit moment voel ik me psychisch goed, ik voel me oprecht gelukkig. Fysiek is het zoals verwacht pittig, het is zwaar om bv de camper klaar te maken voor vertrek of voor het staan, het toilet schoon te maken, te wandelen met Aika, het aan- en uitkleden word lastiger. 'S morgens uit bed komen en op m'n voeten staan is pijnlijk, het meezingen met Spotify lukt niet makkelijk, woorden vormen en bv eten door slikken is op sommige dagen een uitdaging. Zowel mijn linker voet als mijn linker hand tintelt bij inspanning en dan hebben we het nog niet over het boodschappen doen en eten koken.

Jouw wil is sterker dan je lijf

Toch doe ik mijn best, ja in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier, niet alles lukt even goed. Ik lig vanaf 17.30uur op bed te wachten tot ik kan gaan slapen en ga ik enorm over mijn grenzen heen, maar ik doe het wel. Ik vecht wel door! Ik rust te weinig en mijn lichaam geeft behoorlijk wat signalen toch voel ik me vrijer dan in Nederland. Dus als ik dan denk aan waarom ik terug moest, (economische redenen vanwege 100% afkeuring) dan voelt het alsof ik te vroeg heb opgegeven en dus gefaald heb. Als ik wat beter mijn best had gedaan, wat harder had geprobeerd en gewoon wat sterker was geweest wie weet wat ik dan had gekund?!

Natuurlijk weet ik dat dit onzin is, 5 jaar geleden verbaasde de arts zich over het feit dat ik nog liep. De uitspraak van mijn fysio en goede vriend op mijn afscheidsfeestje vorig jaar: "Jouw wil is sterker dan je lijf, of dat goed of slecht is laat ik me niet over uit, maar die wil heeft je wel gebracht waar je nu bent en heeft je laten groeien. Blijf vechten, maar neem soms een pauze en zeg tegen jezelf  "het is goed" ."

Hij heeft gelijk, maar dat eeuwige gevoel van falen blijft hangen. Ik had nog zo graag meer gedaan daar, meer geleefd! Zo intens verdrietig kan ik me voelen doordat ik het gevoel heb dat ik niet meer iets kan betekenen, me nuttig kan voelen. In Alvdal kende iedereen me. Als projectleider, fysiotherapeut, zangeres, voetbalster, via via enz. Daar heb ik een aantal projecten opgezet, had ik een groot netwerk en werd ik gezien zoals ik was en wat ik kon. In Nederland draag ik, voor mijn gevoel, niet zoveel bij. Mensen kennen mij, voor mijn gevoel, als die jonge vrouw die ziek is maar gelukkig nog elke dag met de hond een rondje wandelt.

Al blijft er een stemmetje in mijn hoofd roepen dat ik dat toch gewoon moet proberen!

Ik heb de energie en kracht niet meer om te laten zien wat ik nog meer kan of wie ik nog meer ben. Dat doet veel met me. In Alvdal was ik solist in het koor en nu lukt het zingen me maar moeizaam... Ik probeer niet echt stil te staan bij alles en gewoon dag voor dag iets moois te maken, toch komt het verdriet tussendoor. Zeker nu ik vaak rustig naar de natuur zit te staren en "stil" sta. Dat vind ik maar een lastig iets hoor dat verdriet... Het is zo fijn om op reis te zijn. Het is gewoon fijn om me even niet "ziek" te voelen. Ja, al die zaken die ik eerder noemde maken toch echt dat ik beperkt ben. Ik heb mijn droom om nog een bergtop wandeling te maken wel echt uit mijn hoofd moeten zetten. Al blijft er een stemmetje in mijn hoofd roepen dat ik dat toch gewoon moet proberen!

Laatst waren Aika en ik hier in Noorwegen een vesting aan het bekijken (naja ik dan, Aika liep denk ik gewoon mee ;-)) en dat was een hele klim, veel losse stenen en hoge op- en afstapjes. Op een gegeven moment viel ik weer eens, zoals altijd als ik naar beneden loop van een bergje af. Vanaf dat moment bleef Aika dichtbij en ging me voor alsof ze me de weg wijste die het makkelijkst was. Ze trok niet, wachtte netjes en liet me op haar steunen als de stap te groot/hoog was... Alsof ze aanvoelde dat het moeilijk was voor me. Zo bijzonder!! Maar dit maakt niet dat ik wel even een bergtop kan halen...

Helaas zijn de wandelpaden hier 95% van de tijd niet berekend op rolstoelers of zoals in mijn geval scootmobielers. Dit maakt dat ik geconfronteerd word met het feit dat ik niet meer alles kan. In het dagelijks leven merk ik dat natuurlijk ook wel, maar in mijn hoofd kan ik nog altijd meer dan mijn lijf daadwerkelijk aan kan. Dat is soms best confronterend en dat maakt me regelmatig boos/verdrietig. Toch laat ik deze gevoelens niet altijd toe, verstandig is natuurlijk anders maar ik wil zo graag "leven"! Genieten van de reis nu en vooral alle stilte, rust, ruimte en de kracht van dit land in me opnemen zodat ik straks misschien minder heimwee voel naar "huis", naar mijn leven voor de MS, naar het voetballen of naar het werken als fysiotherapeut.

Ik mis degene die ik was...

Het is niet alleen maar verdriet wat ik voel hoor! Ik geniet echt met volle teugen van dit avontuur en ben blij dat het nog heel lang duurt voordat het afgelopen is. Maar zoals verwacht brengt dit avontuur veel herinneringen en gevoelens mee die, denk ik, bij het verwerken van het MS proces horen. Laatst werd ik zo maar "overvallen" door het lied "Jag saknar dej nu"... "ik mis jou"... het gevoel wat daarin beschreven wordt van het missen van een persoon die vroeger bij je was, beschreef hoe ik me voelde of soms nog voel. Ik mis degene die ik was...(!) Toch lukt het me dan ook weer om me heen te kijken en dankbaar te zijn voor waar ik nu letterlijk sta. Echt woorden schieten te kort als ik wil vertellen hoe fijn het is en hoe mooi...

Voor de komende weken heb ik een plan gemaakt, althans een richting bepaald voor de reis. Dit ter voorkoming van een stressvolle terug rit en haastwerk de laatste weken. Het belangrijkste onderdeel van het plan is eigenlijk gewoon blijven genieten, blijven leven! Vrij zijn, vrij voelen en vooral even niet ziek zijn... Ookal herinnert mijn lijf mij dat ik dat heus wel ben...

Voor wie mijn reis wil volgen deel ik een link naar mijn "reis dagboek". Hier deel ik vooral foto's en weinig tekst. Want tekst is zo vaak niet dekkend voor hoe mooi het hier is...

Følg reisen min, «Once again »

Volg mijn reis op Polarsteps

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Achter gesloten deuren

Paula Smit

Onlangs ontvingen wij het nieuwe verhaal van Paula. Een verhaal over hoe het nu echt gaat en waarom je niet zou laten zien hoe het nu met je gaat. Je mag toch ook wel ... › Lees meer

De diagnose als optelsom

Daniëlle

Naar aanleiding van het item op de Facebookpagina van Platform MS op de vraag over het standaard krijgen van een Lumbaal punctie op de weg naar de diagnose MS, hier he... › Lees meer