Thuis

Isabelle Hoppener

MS & Coronavirus / COVID-19

Gepubliceerd: 18 april 2020

Toen kwam alles ineens wel dichtbij. Michel komt thuis van zijn werk en is eigenlijk al tijden van mening dat we te luchtig omgaan met het hele Corona gebeuren. Hij wil de meiden thuis gaan houden. In eerste (en tweede, derde, vierde en eigenlijk ook wel vijfde) instantie vind ik het allemaal maar onzin. Kom op zeg!

Thuis

Maar goed Michel is serieus en ergens heeft hij ook wel een punt... wat als de meiden op school het virus oppikken en het meenemen en dan aan mij geven?

Niemand lijkt het gek of overdreven te vinden, behalve ik

Hoewel de MS verpleegkundige mij twee weken geleden nog zei dat het voor iedereen spannend was en niet perse spannender voor mij met MS en mijn toverpillen, lees ik op verschillende fora verschillende verhalen. Zo zijn er mensen die te horen hebben gekregen dat ze niet eens meer mogen starten met Mavenclad tot de coronastorm is gaan liggen... tegelijkertijd vult het forum zich ook nog met mensen die zeggen dat we allemaal gewoon ons gezonde verstand moeten gebruiken.

Ik weet het niet, ik heb die enge pillen al in mijn lijf. En de allesomvattende vermoeidheid die me met grote regelmaat nog meer overvalt dan normaal zegt me dat de pillen haar werk doen.

Na een lange verhitte discussie met Mies en zijn beste vriend van wie een klant besmet is met het virus, besluiten we de meisjes toch thuis te gaan houden, en ook Michel gaat thuis werken. Dat wordt tenslotte vanuit de overheid geadviseerd; 'Werk indien mogelijk thuis'.

Ze weten niet precies wat er gebeurt als ik de medicatie niet slik

Ik stuur een app in de klassenapp van de klas van de meiden waarin ik uitleg dat ze voorlopig thuis blijven en waarom. Ik krijg hartverwarmende reacties van de vaders en moeders uit de klas van Jip en Kees. Niemand lijkt het gek of overdreven te vinden. Behalve ik, ik vind het nog steeds een beetje gek en onwerkelijk. Een moeder biedt zelfs aan om eten te komen brengen. En ineens besef ik dat we inderdaad in een soort sociale quarantaine zitten straks.

Boodschappen bestelden we al online, maar nu wordt het een soort noodzaak dat te doen... toch? Om een uur of 11 word ik gebeld door een anoniem nummer. Het is het Erasmus. Als ik ophang besef ik dat eigenlijk niemand weet wat het virus precies doet, hoe het het doet en hoe lang. Het advies is thuis te blijven, dat we de kinderen thuis houden en Michel thuis werkt wordt breed omarmt.

'Probeer zoveel mogelijk alle sociale contacten te vermijden. Blijf thuis, en let op je hygiëne.' De normale regels zoals ze voor heel Nederland gelden maar dan een tandje strakker. De tweede dosis die voor april gepland staat moet ik gewoon slikken. Om twee redenen; ze weten niet precies wat er gebeurt als ik ze niet slik en mijn msbeeld is momenteel zo rommelig dat het risico op een schub, die dan wellicht mobiele beperkingen met zich mee brengt, te groot is.

Al deze hectiek en drama, het past zo niet bij mij

Ineens voel ik me echt heel erg ziek, en zelfs een beetje zielig. Al deze hectiek en drama, het past zo niet bij mij en hoe ik in het leven sta. Maar goed we zitten voorlopig dus thuis. Al 'mogen' we wel naar het bos of strand, naar plekken met veel frisse lucht, en weinig mensen.... maar ja, gaat niet iedereen dat doen? En is het daar dan niet alsnog megadruk?

Aan het einde van de middag belt de baas van Mies. Ze gaan in shifts werken en Michel wordt dinsdag gewoon op kantoor verwacht. Ook als hij uitlegt wat er in mijn lijf gebeurt, zijn ze onverbiddelijk; er worden geen uitzonderingen gemaakt.

En dan is het ineens toch wel eng. Ik ben niet bang dat ik dood ga. Maar wel om dood te gaan. Dat wil ik nog niet, ik ben nog helemaal niet klaar! En ineens behoor ik echt tot de groep extra kwetsbaren waar het in het nieuws steeds over gaat. Over de mensen die wel dood gaan aan het virus, maar die toch al oud en ziek waren...

Hij wil zich desnoods ziek melden

Verward zitten we op de bank. Michel is stellig en zegt zich desnoods ziek te melden. Dan herinner ik me het gesprek met het Erasmus en hun aanbod mijn werkgever en bedrijfsarts te bellen voor het geval zij moeilijk zouden doen over mijn thuiszitten. Mijn baas is heel relaxt, en snapt juist heel goed dat ik niet aan het werk ben nu, dus ik had het aanbod al afgeslagen. Maar nu kruip ik toch achter mijn laptop en mail ze.

Ik vraag ze of Michel zonder problemen voor mij te veroorzaken gewoon naar zijn werk kan. En of ze, als dat wel voor problemen zou kunnen zorgen, zijn baas wellicht kunnen bellen om uit te leggen wat de risico's voor mij betekenen. Binnen vijf minuten heb ik een reactie; wat is de naam en het telefoonnummer van zijn baas? Ik bel ze maandag.

En dan durf toch ook ik eindelijk toe geven dat het thuishouden van de meiden misschien toch wel een slimme actie is geweest....

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Tamar schreef:

    Wat heb je het mooi opgeschreven.
    Wat fijn dat je man meedenkt. En je ziekenhuis. En wat goed dat ze meteen actie ondernemen om jullie te helpen de baas van je man te bellen.
    Sterkte met alles!
    Groetjes Tamar

  • Mijn medicatie en ikke

    Natascha

    MS en medicatie. De zorg wilt dat MS'ers zo snel mogelijk starten met behandelen. In de meeste gevallen betekent dit dat men gaat beginnen met medicatie. Onlangs deden... › Lees meer

    Erfelijke factor MS

    Agnes Wijntje

    Agnes’ verhaal begint in 1982… Bij haar vader wordt MS geconstateerd, zelf was ze 12 jaar en met hele andere dingen bezig in die tijd. Het eerste waar ze mee geconfron... › Lees meer