Het laatste deel in deze serie over de belevenissen van Annelies. Haar traject bestond uit ups en downs en was onnoemelijk zwaar. Maar haar website heet niet voor niets mevrouw stay postive. We hebben genoten van de schrijfwijze van Annelies en haar eerlijkheid.
Vulkaan
Annelies is in haar nopjes. Ze doorbreekt de isolatie om een top weekend te gaan beleven. Ook komt de controle MRI scan aan bod, zou de MS in slaap gesust zijn?
Dit weekend heb ik me voor het eerst in vijf maanden mooi gemaakt. We waren uitgenodigd op een trouwfeest van vrienden en volgens de hematoloog was ik al sterk genoeg om eraan deel te nemen. De toestemming om naar het feest te mogen gaan betekende heel veel voor mij. Het was een geruststelling dat mijn isolatie op z’n einde loopt. Het was ook een professionele bevestiging van wat ik al enkele weken aanvoelde: beterschap. Natuurlijk maande ze me aan om zeer voorzichtig te zijn. Uitkijken wat ik in mijn mond stop, uitkijken wat ik aan mijn mond druk. Dat laatste was immens lastig.
Ik voelde me zelf de bruid. We waren terug helemaal verliefd.
Veel mensen had ik meer dan een halfjaar niet meer in levende lijve gezien. Zeker de personen die mijn parcours op de voet gevolgd hebben, wilden me omhelzen. Ik moet er heel knuffelachtig hebben uitgezien.