Dankbaar

Myrthe Kuut

MS & Ervaringsverhalen

Gepubliceerd: 1 november 2021

Ik ben Myrthe, 31 jaar en moeder van 2 geweldige dochters van 3 & 6. Het afgelopen jaar was een pittig jaar. Een jaar waarin ik een scheiding heb moeten verwerken. Mijn familie en geweldige vriendinnen hebben me hier doorheen getrokken. Het contact met mij ex bleef ook erg goed, wat me ook ontzettend geholpen heeft. De zon begon weer te schijnen; ik vond een fijn huis en het leven lachte me weer toe.

Dankbaar

Tot die ene dag in april... Ik zag al twee weken wazig met mijn linkeroog. Vermoeidheid, twee jonge kinderen, een drukke baan, ‘het hoort er vast bij’, dacht ik. Tot op een ochtend mijn oog het bijna niet meer deed. Ik kon al snel terecht bij de huisarts en een dag later zat ik al bij de oogarts. Die vertelde mij dat er met mijn oog zelf niks aan de hand was.

Ik leef vandaag en vandaag is het leven top!

Nog geen 1,5 uur later zat ik op de spoedeisende hulp. Vanaf dat moment ging het allemaal heel erg snel. Een MRI-scan en een lumbaalpunctie verder vertelde de arts mij dat de kans groot was dat ik MS had. Ik miste alleen nog een vinkje voor de officiële diagnose. Ik bleef 3 dagen in het ziekenhuis voor een prednisonkuur.

Na 2 maanden volgde de volgende MRI-scan. Ik ging ervan uit dat deze prima zou zijn. Is dat positief of gewoon naïef? Helaas waren er meerdere nieuwe plekjes te zien en de officiële diagnose MS volgde met het advies om te starten met medicatie.

Ik? MS? Hoe dan? Ik ben een jonge gezonde meid die volop in het leven staat. ‘Nee, dit overkomt mij niet.’ was de eerste gedachte die door mij heen ging toen ik de diagnose te horen kreeg. Eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven. Of wil ik het niet geloven? Hoe accepteer je zoiets? Hoe kan ik nou leven met het feit dat mijn lichaam mij elk moment in de steek kan laten?

Het grootste gedeelte van de tijd kan ik de diagnose prima vergeten

Nee, dan accepteer ik het liever niet. Ik doe alsof het er niet is. Zolang ik er maar niet teveel over praat of er juist grapjes over maak zodra dit onderwerp aan bod komt, gaat het goed. Het helpt ook om de last die ik tot nu toe van mijn MS heb te bagatelliseren: Wat mankeer ik nu eigenlijk? Een linkeroog die het slecht doet? Nou, als dat het ergste is. Ik mag helemaal niet klagen.

Het grootste gedeelte van de tijd kan ik de diagnose prima vergeten (al zeg ik niet dat dit de meest gezonde manier is om hiermee om te gaan). Ik sport, ik ga naar festivals en feesten, doe leuke dingen met mijn meiden, ga op vakantie en drink wijntjes met mijn vriendinnen. Ik ben vooral heel positief. Waarschijnlijk ben ik diegene die MS heeft maar er nooit een klacht bij krijgt. Naïef?

Heel af en toe komt de klap toch even binnen. Het besef dat ik toch elke dag medicatie moeten slikken, wat soms zo tegenstrijdig voelt omdat het me af en toe ziek maakt. Wat als ik ooit weer eens ga daten? ‘’Hoi ik ben Myrthe, 31, gescheiden met 2 kinderen en ik heb MS’’. Hoe klinkt dat? In mijn ogen rent elke man dan direct weg.

Er komt een tijd dat ik waarschijnlijk mijn leven moet aanpassen

Ik snap dat dit niet de manier is om je voor te stellen maar het spookt wel door mijn hoofd. Natuurlijk ben ik niet mijn MS maar het is wel een deel van mij. Ik denk dat ik de onzekerheid wat het met zich meebrengt het allerergste vind. Hoe ziet mijn leven er over 5 jaar uit? Maar als ik dan alles weer even op een rijtje zet, alles even relativeer en mijn positieve zelf weer boven kom drijven denk ik: Niemand weet hoe zijn leven er over 5 jaar uit ziet, toch?

Ik leef nu. Ik ben gelukkig. Ik heb twee prachtige meiden waar ik achteraan kan rennen, waar ik mee kan voetballen en die ik kan tillen. Ik kan uren feesten, lachen, genieten van mijn familie en mijn vriendinnen, mijn ex die ondanks alles ieder moment voor mij heeft klaargestaan en naar ieder gesprek is mee geweest. Dingen die voor anderen misschien niet zo vanzelfsprekend zijn.

Ik ben dankbaar voor elke dag waarin ik mij goed voel en daar ga ik van genieten. En af en toe ben ik intens verdrietig en laat ik het allemaal even toe om vervolgens met een lach op mijn gezicht de dag te eindigen. Ja, er komt een tijd dat ik waarschijnlijk mijn leven moet aanpassen maar ik leef vandaag en vandaag is het leven top!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Famke schreef:

    Hoi Myrthe,

    Dit lijkt mijn verhaal…geen officiële diagnose. Wel RA maar nooit ontsrekingswaarden. Uit het niets uitval van benen, mri en nekhernia.
    Alles is onzeker, onduidelijk en eng.
    Ben mama van twee kanjers van 11 en 8 en werkzaam in de zorg. Na mijn scheiding opleiding 3IG gedaan en nu op weg naar verpleegkundige. Maar door alle onzekerheid is alles weg gevallen. Ik hoop door te praten met mensen die dezelfde ervaring hebben wat meer rust te krijgen.

    Groetjes Famke

    • Anika schreef:

      Hoi Famke,
      Er bestaat een groep op Facebook: Platform MS besloten groep. Daar kun je altijd je verhaal kwijt of wat dan ook. Veel support!
      Groetjes Anika (redactrice)

  • Het nieuwe leven…

    Angela Snijder

    Ja... daar zat ze dan, nou ja, lag eigenlijk. Ze was bijna alles kwijt, haar gezondheid, haar baan, een groot deel van haar inkomsten, haar vertrouwen in haar eigen li... › Lees meer

    Reacties van mensen (en jezelf)

    Catharina

    In juni publiceerden wij het eerste verhaal van Catharina. Vandaag haar tweede verhaal. Wederom een verhaal welke zo typerend is voor Catharina! Een verhaal over accep... › Lees meer