De beloning

Merel

MS & Seks

Gepubliceerd: 15 november 2019

Merel date online. Met haar MS struggles besluit ze toch weer online te gaan daten. Na duizenden swipes is er een match. Unieker nog, een virtueel gesprek. Is dit dan de kortstondige afleiding van mijn kwellende lichaam en geest? Stelt dit mij in staat om even wat minder te voelen en minder te denken?

De beloning

Toegegeven, ik ben het verleerd. Na de teleurstellende A en het wegjagen van MT staat mijn lichaam seksueel gezien al een poos op non actief. Ga ik het nu echt weer doen? Ik moet wel, hij is al op onze ontmoetingsplek. Ik moet er zo langzamerhand naar toe. Inmiddels weet ik als geen ander hoe ik make-up moet aanbrengen om dat vermoeide van mijn gezicht te poetsen.

Een beloning voor hem omdat hij dat wist op te wekken

Hoe ga ik dit doen met mijn beperkingen? Ik heb er rekening mee gehouden, ik heb de hele dag geleefd op een banaan om mijn spastische ingewanden te kalmeren. Ik stop de katheters in mijn handtas, die neem ik dan maar mee als mijn overactieve blaas begint te zeuren, mijn vochtinname heb ik deze dag bewust gehalveerd. Ik trek mijn hakken aan, ook al is mijn balans niet meer wat het ooit geweest is.

Het is beter dan een jaar geleden, daar kan ik het op. Daar moet ik het van mezelf op. Mijn B lymfocyten ben ik vorige maand weer kwijt geraakt in het ziekenhuis, ze worden innig gemist. Ik heb een snotneus en kom net bij van een luchtweginfectie, ik zal toch niet precies nu weer een hoestbui krijgen?

Ik loop naar de ontmoetingsplek, ik heb me verkeken op de afstand, ik kan nu niet rusten, ik ben nooit te laat. Ik dacht een half uurtje nodig te hebben om te beoordelen of ik hem mijn lichaam gunde, maar eigenlijk wist ik al dat het in orde was toen ik hem door het raam zag zitten. Uiterlijk overtreft hij mijn verwachtingen, hij heeft een prachtige geruststellende lach.

Een illusie die je met twee keer knipperen kwijt kan zijn

Als ik plaatsneem voel ik me klam, hakken, MS en zenuwpijn zijn niet de beste combinatie. Adem in, adem uit. De rolstoel weiger ik uit ijdelheid en schaamte, hoezeer mijn hulpverleners me ook wijzen op dat wereldverruimende lelijke ding. Ik voel me wel op mijn gemak bij hem, gelukkig. Hij oogt erg vriendelijk, sommige mensen hebben zo’n charisma, hij heeft dat. Ik weet nu al dat ik daar geen weerstand aan kan bieden.

Ik weet wat hij voor werk doet, maar wat doe ik? Shit, verzin iets. Vaag zeg ik dat ik tot de zomer vrij ben ofzo. Geen verdere vragen over mijn dag invulling. Seksdates hoeven waarschijnlijk ook geen flitsende carrière te hebben. Je kan nou eenmaal niet van een hoge trap vallen en je na twee treden weer optrekken. Je valt helemaal naar beneden, ik in ieder geval, ik viel hard.

Tussen de val en de daadwerkelijke klap was ik mijn gezondheid, baan, partner, diverse lichaamsfuncties en mijn woning kwijt, ik stond op straat. Ik kan moeilijk zeggen dat ik ruim 20 jaar gewerkt heb aan een luchtkasteel, een illusie die je met een keer knipperen kwijt kan zijn, ik voel de nood niet om dat hem mee te delen. Alleen mijn studieschuld herinnert me er nu nog aan.

Ik gun het mezelf en hem ook

Ik neem hem mee, ik gun dit mezelf. Ik gun het hem ook, hij is knap en heeft iets sympathieks. Ik hoop dat ik niet tegen val. Hij schept geen valse verwachtingen, fijn, dan hoef ik dat ook niet. Wat ik wil is afleiding, niet denken aan pijn, dokters, ziekenhuizen en revalidatiecentra. Ik heb geen zin in kortstondige romances die weer wegrennen als mijn ziekte zich van zijn lelijkste kant laat zien.

Ik ben slecht in ziek zijn, laat het me gewoon even vergeten. Ondertussen bedenk ik me in schaamte dat ik niet weet of mijn lichaam nog reageert op aanrakingen. Bij MT deed mijn lichaam het niet meer. Weet je hoeveel pijn het doet voor een vrouw om in haar kurkdroge, samengetrokken vagina gestampt te worden? Glijmiddel staat voor de zekerheid al op mijn nachtkastje. Ik vermoed dat het wel wat vreemd zou zijn om te gebruiken, ik hoop dat het niet nodig is.

Goed, niet teveel nadenken. Meenemen dan maar, gelukkig is hij akkoord. Hetzelfde stuk teruglopend naar mijn huis, ik hoop dat ik niet zwabber en ik neem zijn arm dan ook graag aan. Thuis aangekomen begint mijn blaas alweer te zeuren. Ik haast me naar de WC en pak een wegwerpkatheter. Shit, waarom heb ik nu geen prullenbak in het toilet gezet? De katheter moet in de woonkamer worden weggegooid, zoals ik altijd doe. De woonkamer waar hij op mij wacht.

Het is spannend, maar ook eng

Op het toilet viel mijn oog op al mijn coloplast darmspoel apparatuur, want darmen worden ook aangestuurd door je hersenen en dat is bij mij ontregelt. Waar verstop ik die zooi zo snel? Ik hoef er niks over te zeggen, ik schat in dat hij beleefd genoeg is om er niks over te zeggen indien hij mijn toilet gebruikt.

Het is wel spannend, maar ook eng. Die goedkope wijn maar open dan. Mijn lichaam is wat opgezet door de medicatie, ik probeer mijn buik wat in te houden. Mag ik wel alcohol drinken met zoveel pijnstillers? Ik heb bewust extra tramadol ingenomen. Niet nadenken. Mijn oog valt op alle voor mij zo vanzelfsprekende dingen. Ik dacht dat ik de ergste wel verstopt had. Douchezitje, rolstoel, postoel staan tot nader orde (of tot acceptatie) in de schuur.

Daar hoeven we niet te zijn. Het was duidelijk dat er toch geen relatie uit zou voortvloeien, gewoon wat leuk, oppervlakkig, fysiek contact. Maar wat zal hij denken van die overkill aan medicatie in mijn keuken? Wegwerpcatheters? Coloplast? Normaal denk ik er niet over na. Maar dan is er ook niemand om me te beoordelen.

Ik ben veel te egoïstisch en onzeker

Wijntje, niet nadenken. We praten wat, ik ben zo met mezelf bezig dat ik amper een gesprek kan bijbenen. Wat zei hij nou net? Moet ik dit onthouden? Verwerken en respons duren door de hersenletsels iets langer. Zou het opvallen dat ik cognitief niet meer de sterkste ben? Maakt dat überhaupt wat uit?

Hoe nieuwsgierig ik ook naar hem ben, mijn eigen onzekerheden staan meer op de voorgrond. Ik ben echt teveel met mezelf bezig. Misschien heeft hij ook wel een ziekte, trauma’s, een rotleven? Zei hij nou dat zijn vader is overleden? Wat erg, ik kon niet snel genoeg reageren, ik heb niet eens doorgevraagd. Ik denk egoïstisch aan mezelf, mijn onzekerheden.

Maar iedereen heeft een kruis te dragen. Ik moet daar weer oog voor leren te krijgen.Hij raakt me aan, het voelt fijn. Hij kriebelt in mijn nek. Shit, door mijn haaruitval van die mini chemo´s ben ik extensions gaan dragen. Ik excuseer me wederom en trek de extension eruit in mijn kleedkamer. Ik kom terug, nog maar een wijntje. Nu echt niet meer denken hoor.

Voor mij voelt het als een overwinning

Wauw, wat heeft hij een heerlijk lichaam. Ik denk nu echt niet meer na, ik ben voor het eerst sinds tijden helemaal in het moment. Het is genieten voor mij, maar voor hem dan? Niet teveel nadenken. Mijn lichaam reageert weer als lang geleden, en dan bedoel ik heet, nat, klaar voor actie. Een date, puur gericht op seks zou voor iedere vriendin van mij vernederend zijn, voor mij voelt het echter als een overwinning.

Er is nog een klein stukje in mijn lichaam dat MS niet heeft afgepakt. Ik deel het graag met deze man, een beloning voor mijn lichaam omdat dit het nog wel doet, een beloning voor hem omdat hij dat wist op te wekken.  Het is gebeurd, het was een genot en ik heb er geen spijt van. Dit stukje heb ik teruggewonnen van mijn ziekte, met wat hulp van een knappe, tedere man.

Maar waarom vraag ik me drie weken later dan nog af of hij nog wel eens aan mij denkt?

 

Dit verhaal is geplaatst onder een pseudoniem. Ook jij kunt jouw verhaal onder pseudoniem laten plaatsen.
Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mijn vele MRI ervaringen

Roosje Rood

MRI's voor sommige een angstig moment voor een ander tijd om een dutje te doen. Agnes heeft al heel veel ervaring met allerlei soorten MRI's. Al zal zij de omstandighe... › Lees meer

MS & Depressie: Het verhaal van Elise

Elise

Een verhaal over depressie. Het is een taboe. Waarom het een taboe is kunnen wij helaas niet zeggen. Wel merken wij dat er nog weinig over wordt gesproken/geschreven. ... › Lees meer