Dood vogeltje

Jolanda Ruesink

MS & Bewegen

Gepubliceerd: 16 april 2021

Nu de grootste euforie rondom het dikke pak sneeuw bij de meeste mensen wegebt, durf ik schoorvoetend toe te geven dat dit niet mijn meest beste dagen zijn. De stevige winterwandelingen in de sneeuw. De frisse wangen, koude handen. Het gezonde buitenkleurtje. Lekker weer opwarmen binnen. Een sneeuwballengevecht, neerploffen in een dikke laag sneeuw.

Dood vogeltje

Geen optie voor mij. Nou ja, dat neerploffen zou nog wel gaan, maar overeind komen is een ander ding. De overlast in het verkeer, het sneeuwschuiven, de ongelukken. Maar het levert wél mooie plaatjes op. Zo langzamerhand heb ik ze wel gezien. Ik voel me gevangen in dit huis, in dit lijf. Bang om te vallen blijf ik al een aantal dagen grotendeels binnen. Zondag ben ik heel even al wankelend tot mijn knieën in de sneeuw geweest.

Slecht ter been klinkt alsof je het over een hoogbejaarde hebt

De rest van de dagen bedenk ik elke keer weer opnieuw dat ik toch best naar buiten moet kunnen in de sneeuw. Maar dan zie ik de straat met gladde opgevroren sneeuwsporen en de stoepen met hier en daar een opgewaaid of geveegd hoopje sneeuw. Als ik daarover heen moet stappen zou ik me echt ergens aan vast moeten houden. Op één been staan zonder steun is toch al niet zo’n goed plan, laat staan met een gladde, ongelijke ondergrond.

Ik ben zoals men zegt nogal slecht ter been. Klinkt alsof je het over een hoogbejaarde hebt, maar ik ben er ook eentje van langzamerhand. Toch wel, eerlijk gezegd. Dus moet ik verstandig zijn en gewoon thuis blijven. Met een verzwikte enkel of gebroken arm ben je nog verder van huis. Binnen probeer ik wel in beweging te blijven. Dus ga ik twee keer per dag tien minuten op de crosstrainer.

Verder ga ik onverstoorbaar door met mijn yogalesjes. Ik doe nu zelfs mee met Nederland in Beweging en ook mijn 20-minuten- ommetje gaat hier best op zolder. Alleen mijn route wordt niet vastgelegd. Toch jammer, want ik stelde mij het plaatje voor van de ontelbare streepjes heen-en-weer op zolder. In 20 minuten is dat zelfs voor mij best vaak. Dus zegt Erik: “Goed gedaan. Je hebt ook vandaag weer minimaal 20 minuten gelopen.

Het heeft iets komisch, maar ook wel treurigs

Ik heb een hersenweetje voor je!” Ach het zal mij worst wezen. Erik met zijn hersenweetjes. Milou van de yoga zegt dan tijdens de ‘morningroutine’:  “Voel wat deze oefening voor je heeft gedaan, misschien voel je nog allerlei sensaties. Probeer er naar toe te ademen, dan verdwijnen deze prikkelingen vanzelf.”

Ja hoor, Milou. En dan Olga: ”Stevig doorstappen op de plaats, Sidestep, kick. Armen mee zwaaien. Andere kant op.” Hoho, niet zo snel, ik val bijna om. Nou ja het heeft iets komisch, maar ook wel treurigs. Hoe dan ook, ik snak naar sneeuwvrije stoepen, begaanbare wegen.

Over echt treurig gesproken: afgelopen maandag hoorden we een stevige bonk tegen het raam. We dachten eerst dat er een sneeuwklomp van het balkon loskwam en tegen het raam waaide. Het bleek echter een vogeltje te zijn dat enigszins gedesoriënteerd door de witte wereld tegen het raam aanvloog. Daar lag ie dan op zijn rug. Helemaal dood. Arm vogeltje. De vleugeltjes gespreid en de pootjes omhoog in een bedje van sneeuw. Dat is pas echt zielig, voor mij is het alleen maar even wachten tot de sneeuw weer weg is!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • witte schreef:

    Heel goed omschreven en helaas ook voor mij zo herkenbaar !

  • Ze stond in het zwembad

    René de Jager

    René heeft eerder voor Platform MS geschreven en heeft gemerkt dat het schrijven van verhalen hem echt helpt met het verwerken van zijn MS. Een oude hobby welke nu 'go... › Lees meer

    Kinderen weer naar school

    Mascha

    Mascha is moeder van Sarah van 8 en Owen van 5. Ze was erg benieuwd hoe ze het zou vinden dat de kinderen thuis zouden zijn van school. Ze vond het spannend maar tegel... › Lees meer