Margriet: "Sinds mijn diagnose met actieve RRMS in april is er veel veranderd. Ik ben volop bezig met behandeling en revalidatie en leer mijn lichaam, grenzen en mogelijkheden opnieuw kennen. In dit verhaal neem ik jullie mee in waar ik nu sta, wat de revalidatie mij leert en hoe ik probeer om ondanks alles te blijven kijken naar wat er nog wél kan."

Wat begint met een sleepvoet, eindigt voor Nick in de diagnose PPMS en een leven waarin lopen steeds minder vanzelfsprekend wordt. Met humor vertelt hij over zijn eerste wandelstok, onvoorspelbare benen en de zoektocht naar manieren om toch zoveel mogelijk te blijven doen. Maar ook over frustratie, jaloezie en het accepteren van grenzen die steeds een beetje verder opschuiven. Een eerlijk en herkenbaar verhaal over bewegen met MS.

Jolanda merkt dat haar MS langzaam maar steeds meer invloed krijgt op haar dagelijks leven. Geen grote aanvallen, maar kleine veranderingen die zich opstapelen. Haar loopvermogen neemt af, keuzes worden lastiger en de vraag dringt zich op: moet het anders? In haar openhartige blog schrijft ze over smouldering MS, hulpmiddelen, vermoeidheid en de zoektocht naar wat voor haar nog haalbaar én fijn is. En soms betekent goed voor jezelf zorgen: de hulptroepen inschakelen.

Michèle leeft met MS en schrijft over de zoektocht naar een manier om haar leven zo goed mogelijk vorm te geven. In haar blogs deelt ze persoonlijke inzichten, twijfels en ontdekkingen die haar helpen om met de veranderingen van MS om te gaan. Dit keer neemt ze je mee in haar eigen recept voor het leven met MS: een persoonlijke mix van bewegen, hulpmiddelen, voeding, werk, natuur, verbinding en vooral aandacht voor wat wél kan.

Lotte schrijft open, eerlijk en met de nodige humor over haar leven met MS. Dit keer neemt ze je mee in een ochtend die nét even anders loopt dan gepland. Over stress, “even snel” iets willen doen en hoe een ogenschijnlijk klein moment ineens behoorlijk groot kan worden. En zoals vaker bij Lotte: met een lach, een traan en een flinke dosis zelfspot.

Lotte schrijft over haar uitdagingen in haar leven met MS. Dit keer over haar zoektocht naar een hulpmiddel en het gedoe om daadwerkelijk een passend hulpmiddel te krijgen.

Mijn naam is Yorick van Nijnanten en ik ben (arbeids)fysiotherapeut bij Doornbos Fysio. Ik ben een fysiotherapeut met een passie voor het vergroten van vitaliteit en gezondheid. Het geeft me energie wanneer ik samen met mensen oplossingen kan vinden die écht verschil maken. Mijn expertise ligt in arbeidsfysiotherapie, stress-, vermoeidheids- en burn-outklachten en langdurige chronische klachten. Mijn doel? Mensen helpen hun balans, herstel en kwaliteit van leven terug te vinden — het liefst preventief, voordat klachten kunnen verergeren.

Jolanda schrijft blogs over haar ziekte MS. Ze deelt deze op haar website. Voor Jolanda is “hoe gaat het?” geen simpele vraag.Het antwoord komt vaak sneller dan het gevoel erachter. In dit stuk neemt ze je mee in wat goed zijn voor haar betekent.

Saskia Houben is docent, levensgenieter en vrouw die elke dag opnieuw haar weg vindt met MS. Met haar openhartige verhalen deelt ze wat veerkracht, menselijkheid en verwondering voor haar betekenen. “Ik spiegel, ik verwonder, ik reflecteer en schrijf dit van me af. Ik plaats deze hersenspinsels online en hiermee geef ik je een kijkje in mijn hoofd. Veel leesplezier!”

Onze vaste volgers kennen haar vast! Jolanda schrijft al jaren blogs die wij op Platform MS regelmatig delen. Een tijdje terug krijgen we een mailtje van haar, ze heeft een boek geschreven! Doorgaan, leven en sporten met MS kwam op 15 september uit.

Het blijkt dat dit nogal een emotioneel blogje is. Ik heb echt een tijdje tegen aan zitten hikken (van juni) om deze blog te schrijven. Maar nu met de ketamine opname gaan natuurlijk alle remmen los. Dus vandaar hierbij het beloofde blogje. Dit wordt een beetje een parodie op oma vertelt: toen ik namelijk rond zes jaar was ben ik op dansen gegaan bij dansschool Ponne.

Of ik altijd wel zin heb om te gaan sporten, vroeg me laatst iemand. Met die vraag hou ik me dus nooit bezig. Dat is namelijk het minst leuke van sporten: vinden dat je eigenlijk moet gaan, maar bedenken dat je er geen zin in hebt. Ik heb mijn vaste sportmomenten in de week. Best veel eigenlijk en ik ga altijd, tenzij ik echt iets anders moet. Knap? Nee, niet echt. Meestal heb ik er wel plezier in.