Een perspectief vanuit een WMO consulente

Stephanie

MS & WMO

Gepubliceerd: 20 februari 2019

Stephanie werkt bij de afdeling WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning - red. ). Daar spreekt zij dagelijks mensen die hulp vragen aan de gemeente. Soms kan zij hen helpen en soms zorgt de wetgeving ervoor dat er geen mogelijkheden zijn. Wat Stephanie vooral denkt na dit gesprek is; "Ik had het ook kunnen zijn".

Een perspectief vanuit een WMO consulente

Het is voor mij weer een gewone werkdag. Ik start de computer op, log alle systemen in en heb een nieuwe klant. Ik weet nooit van te voren wie er aan mijn balie verschijnt, wat zijn of haar hulpvraag is en wat de situatie is. Ik roep de klant op en er komt een vrouw in een rolstoel met een man naar mijn spreekkamer. De vrouw en man schat ik in op half 30.

Het is de afgelopen maanden heel snel gegaan.

Ik vraag wat ik voor ze kan betekenen en mevrouw geeft aan dat zij MS heeft. Het begon op een maandagavond vanuit het niets. Zij lag in bed en haar been begon te tintelen en deze viel uit. Wat een paniek! Haar man wakker gemaakt en de volgende dag naar de dokter. Deze vertrouwde de symptomen niet en zij werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. En daar kwam de diagnose MS.

Het is de afgelopen maanden heel snel gegaan. Haar been heeft geen gevoel meer en ze is gebonden aan haar rolstoel. Als ik vraag hoe haar thuissituatie is, geeft ze aan dat ze drie kinderen heeft (4, 6 en 8 jaar). Zij kan ze ’s morgens al niet meer zelf helpen bij het naar school gaan, niet naar school brengen of halen, niet meer mee naar zwemles en andere hobby’s. Meteen denk ik aan mijn eigen kinderen, hoe je ’s morgens soms boos wordt op ze als ze treuzelen met aankleden of fietsen, terwijl deze mevrouw ze niet eens meer zelf kan helpen of naar school brengen.

Ze geeft aan dat ze al veel zelf hebben geregeld. Een aangepaste auto, de ouders van meneer en mevrouw helpen in de verzorging van de kinderen en op slechte dagen blijven de kinderen ook slapen bij de ouders. Wat fijn om dan die mensen om je heen te hebben, hoe zou je dit anders kunnen oplossen? Ze wonen nog in een eengezinswoning, ik denk meteen aan de trap. Ze geeft aan dat ze op haar kont trede voor trede doet. Er verandert al zoveel voor de kinderen, zij willen nog niet verhuizen. Ik snap haar moeder gevoel, alles voor de kinderen.

De aanvraag voer ik in, wij praten nog wat verder en ik bewonder hoe positief zij in het leven staat ondanks deze onzekere toekomst.

Zij komt bij mij voor een goede aangepaste rolstoel, een handbike en een gehandicaptenparkeerkaart, zodat zij op goede dagen toch zelfstandig de deur uit kan en wellicht weer iets met de kinderen zelfstandig kan ondernemen. Ik voer de aanvraag in, wij praten nog wat verder en ik bewonder hoe positief zij in het leven staat ondanks deze onzekere toekomst.

Ik laat ze uit de spreekkamer en werk de aanvraag verder uit. Hoe kan je leven dus van de een op andere dag veranderen. Deze mensen hebben een netwerk, er zijn ook mensen helemaal alleen. Deze mensen hadden zelf wat vermogen, anders ben je volledig afhankelijk van wetten en regels die bepalen hoe jouw verdere leven er uit komt te zien. Soms moet ik door die wetten en regels als antwoord; ‘ Nee, de gemeente kan hierbij niet helpen’ geven, hoe zeer ik ze ook zou willen helpen en de noodzaak begrijp. ’s Avonds aan tafel kijk ik mijn man en twee kinderen aan en denk ik weer even aan de vrouw aan mijn balie vanmorgen... Ik had het ook kunnen zijn.

Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Over de dag dat mijn ogen geopend werden…

Ferdi de Goede

De diagnose MS. Je krijgt het en je wereld stort in. In het afgelopen jaar hebben we vele verhalen gedeeld omtrent die diagnose. En dit keer het verhaal van Ferdi die ... › Lees meer

Voorlezen

Ilona

Vorige week kwam Jesmay thuis uit school en zei: mama jij moet voorlezen in onze klas. Dat heb ik al een keer eerder gedaan en natuurlijk vind ik dat hartstikke leuk. ... › Lees meer